Giannis Koukoulas

Tου Γιάννη Kουκουλά / gianniskoukoulas@hotmail. com

Την Τετάρτη το βράδυ στο «Ειρήνης και Φιλίας» έζησα κάτι που είχα χρόνια να βιώσω σε έναν επίσημο αγώνα του Ολυμπιακού. Μία εξέδρα πολιτισμένη. Με αθλητική κουλτούρα. Χωρίς βωμολοχίες. Με τους αθλητές και των δύο ομάδων να εισπράττουν το χειροκρότημα σε κάθε καλή τους προσπάθεια.

Είναι αλήθεια, πως μπαίνοντας στο φαληρικό στάδιο και αντικρίζοντας τις μισοάδειες εξέδρες δεν ένιωσα και πολύ όμορφα. Οι θέσεις των οργανωμένων της «Θύρας 7» ήταν κενές. Η μεγάλη πλειονότητα από αυτούς προτίμησε να ταξιδέψει στη Λιέγη για να υποστηρίξει τον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό. Να ζεστάνει εκεί την παγωμένη ατμόσφαιρα, αφήνοντας τους παίκτες του Παναγιώτη Γιαννάκη χωρίς τη «θερμή» τους υποστήριξη.

Πίστεψα πως αυτό θα τους επηρέαζε αρνητικά και θα επιδρούσε θετικά στους αντιπάλους τους. Πως οι παίκτες της Λιέτουβος Ρίτας δεν θα ένιωθαν την πίεση από την καυτή ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού. Επεσα τελείως έξω! Οι γηπεδούχοι, όχι μόνο δεν έδειξαν να επηρεάζονται αρνητικά, αλλά αντιθέτως ήταν υπέροχοι σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Εκαναν το καλύτερο παιχνίδι τους από την αρχή της περιόδου, υποχρεώνοντας την αήττητη μέχρι την Τετάρτη αντίπαλό τους σε συντριπτική ήττα.

Ο κόσμος που βρέθηκε την Τετάρτη στο ΣΕΦ απόλαυσε, κατά διαστήματα πολύ όμορφο μπάσκετ. Και οι παίκτες, νικητές και ηττημένοι χάρηκαν το παιχνίδι. Σε μία καθαρή και από καπνό ατμόσφαιρα, αφού το κοινό σεβάστηκε την έκκλησή τους να μην καπνίσει.

Τελικά, σε αντίθεση με όσους δεν το παραδέχονται, υπάρχουν ακόμα και στην εποχή μας οπαδοί που μπορούν να συμπεριφέρονται σαν φίλαθλοι. Να αγαπούν και να υποστηρίζουν την ομάδα τους, σεβόμενοι όμως την αντίπαλο, ανταμείβοντας με το χειροκρότημα τους τις καλές προσπάθειες των παικτών της.

Το παιχνίδι της Τετάρτης ήταν μια αχτίδα ελπίδας στον γκρίζο ορίζοντα που επικρατεί στον αθλητισμό μας, αναφορικά με τις βίαιες εκδηλώσεις των φανατικών οπαδών.

Πως μπορούν οι ομάδες να κερδίζουν και χωρίς αυτούς. Οτι είναι δυνατόν να αποδίδουν οι παίκτες, δίχως να είναι απαραίτητο να ακούγονται τα εμετικά συνθήματα κατά των γονέων ακόμα και των νεκρών των αντιπάλων.

Χωρίς να κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα των αθλητών από τα αντικείμενα που ρίχνονται στον αγωνιστικό χώρο. Να μην είναι απαραίτητο να κινητοποιείται το σύνολο της αστυνομικής δύναμης του Λεκανοπεδίου, για να διεξαχθεί ομαλά ένα ντέρμπι. Και πολλές φορές να νεκρώνει η Αθήνα για να μην υπάρξουν επεισόδια.

Οι αρμόδιοι της Πολιτείας και οι παράγοντες όλων των ομάδων, που δεν είδαν τον αγώνα Ολυμπιακού - Λιέτουβος Ρίτας, ας προμηθευτούν το βίντεο του. Να το δουν και πιθανόν να καταλάβουν, αν πράγματι το θέλουν, τι σημαίνει πολιτισμένη ατμόσφαιρα σε έναν αγώνα. Οχι να υπερηφανεύονται και να πλέκουν το εγκώμιο των οπαδών τους, οι οποίοι προκαλούν ηχητική ρύπανση που φτάνει σε κάθε σπίτι, μέσω της τηλεόρασης.

Tου Γιαννη Κουκουλα

Το ντέρμπι Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού είναι σε είκοσι δύο μέρες. Στις είκοσι εννέα του μήνα. Κι όμως ο ψυχρός πόλεμος ήδη έχει αρχίσει. Και καθώς θα πλησιάζουμε στην «ώρα μηδέν», θα εντείνεται, χωρίς κανείς από τους αρμόδιους να δείχνει πως συγκινείται.

Τα επεισόδια στο Περιστέρι έδωσαν το έναυσμα. Η κλήση σε απολογία του Ολυμπιακού και η πιθανή τιμωρία του με «κεκλεισμένων των θυρών» ήταν η αφορμή να αρχίσουν τα όργανα από τόσο νωρίς.

Τα οπαδικά έντυπα από τη μία και την άλλη πλευρά προσπαθούν ήδη να επηρεάσουν τους αρμόδιους που θα αποφασίσουν, ενώ και οι διοικήσεις δεν μένουν έξω από το χορό. Πρόσφατα, στην απάντηση του Παναθηναϊκού στη διαμαρτυρία του Πανιωνίου για τη διαιτησία στο μεταξύ τους παιχνίδι, μνημονεύτηκε το όνομα του Ολυμπιακού.

Το κλίμα μεταξύ των οργανωμένων οπαδών είναι φορτισμένο. Οι συγκρούσεις στο ΜΕΤΣ πρόσφατες. Η καλλιέργεια του φανατισμού, που προκαλεί τη βία, πουλάει. Και αυτοί που έχουν συμφέροντα από αυτά εκμεταλλεύονται τον… βαθύ ύπνο της Πολιτείας, αλλά και τη μη καταπολέμηση του φαινομένου, από τις διοικήσεις των δύο ΠΑΕ.

Δυστυχώς για πολλοστή φορά, η αντιπαράθεση των «αιωνίων» απειλεί να οδηγήσει, σε κάποια ανυποψίαστη στιγμή, σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις. Κανείς δεν δείχνει να σκέφτεται τις επιπτώσεις που θα υπάρξουν –και θα υπάρξουν, είναι βέβαιο– αν δεν εκτονωθεί το κλίμα.

Αλλά ποιος θα τολμήσει να το κάνει αυτό και να πάει κόντρα στον Τύπο που τον υποστηρίζει.

Και βέβαια πολύ περισσότερο κόντρα στους οργανωμένους οπαδούς. Αυτούς που, όχι μόνον δεν τους καταργούν οι ΠΑΕ, αλλά τους θωπεύουν συνέχεια για να τους χρησιμοποιούν όταν και όπως τους εξυπηρετεί.

Από την άλλη πλευρά, το κράτος εξακολουθεί να… μελετά το φαινόμενο. Οχι μόνο της βίας στα γήπεδα, αλλά και του φανατισμού που καλλιεργεί μερίδα του Τύπου. Είτε είναι γραπτός είτε ηλεκτρονικός.

Τελευταίως, σ’ αυτούς που με διάφορους τρόπους πυροδοτούν το φανατισμό, έχουν προστεθεί και ποδοσφαιριστές. Ειλικρινά δεν θέλω να πιστέψω πως επαγγελματίες παίκτες μπορούν να έχουν τέτοιες συμπεριφορές.

Ομως, οι συνεχόμενες δηλώσεις του Γκαρσία του ΠΑΟΚ, αλλά και αυτές που έχουν αποδοθεί παλαιότερα στον Λέτο, αποτελούν ενδείξεις πως και αυτοί παρασύρονται στην προσπάθεια που γίνεται από αυτούς που θέλουν να κερδίσουν σε επικοινωνιακό επίπεδο ή να επηρεάσουν καταστάσεις και πρόσωπα.

Το πρωτάθλημά μας για άλλη μία φορά εξελίσσεται σε «κούρσα για δύο». Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, αγωνιστική με αγωνιστική θα εναλλάσσονται στην κορυφή της βαθμολογίας ή θα παραμένουν παρέα στο ρετιρέ.

Οσο λοιπόν αυτός ο μαραθώνιος θα πλησιάζει προς το τέλος του, τόσο και θα εντείνεται η αντιπαράθεσή τους, όχι μόνο στο παρασκήνιο αλλά και στο προσκήνιο.

Η μάχη θα είναι ανελέητη, χωρίς να μπορεί η διοργανώτρια αρχή, η Σούπερ Λίγκα, να κάνει κάτι, αφού ουσιαστικά δεν μπορεί να παίξει ενεργό ρόλο. Οσο για την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, που δεν είναι ικανή να διορθώσει ούτε τα… του οίκου της στο χώρο της διαιτησίας, νίβει τας χείρας της, δηλώνοντας αναρμόδια μόλις της ζητηθεί να πάρει θέση.

Tου Γιαννη Κουκουλα / gianniskoukoulas@hotmail. com

ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ μέχρι τέλος ο Ολυμπιακός να κρατήσει τη δεύτερη θέση και να πάρει την πρόκριση για την επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ; Αυτό είναι το ερώτημα, έπειτα από την ήττα στη Λιέγη από τη Στάνταρ.

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ που χάθηκε στο Βέλγιο, δεν ήταν η τελευταία. Εχει άλλες δύο. Ομως σίγουρα ήταν η μεγαλύτερη. Διότι και το προσεχές παιχνίδι στην Ολλανδία με την Αλκμααρ και το τελευταίο με την Αρσεναλ στο Φάληρο έχουν μεγαλύτερο δείκτη δυσκολίας.

ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ δεδομένα μόνο το Europa League είναι σίγουρο για την ομάδα του Ζίκο. Το πέρασμά του στους «16» του Champions είναι πολύ δύσκολο. Η νίκη που του είναι σχεδόν απαραίτητη επί της Αλκμααρ, δεν μπορεί να επιτευχθεί στην κατάσταση που είναι η ομάδα και με τους παίκτες που διαθέτει.

ΔΙΟΤΙ, όχι μόνο δεν έγιναν οι απαραίτητες μεταγραφές στις θέσεις όπου χρειαζόταν ενίσχυση, αλλά σε κρίσιμα ματς θα έχει και πολλές απουσίες λόγω τραυματισμών, οι οποίοι δεν προέρχονται μόνο από ατυχείς στιγμές στη διάρκεια ενός αγώνα.

Ο ΓΚΑΛΕΤΙ έπαθε τρίτη θλάση από την αρχή της περιόδου, ενώ κανείς δεν βρέθηκε, πριν αποφασιστεί η απόκτηση του Ντάρμπισιρ, να καταλάβει πως το πρόβλημα στους κοιλιακούς ήταν πολύ μεγάλο.

ΕΚΤΟΣ όμως από τους συνεχείς τραυματισμούς, ο Ζίκο βλέπει πως δεν παίρνει κι αυτά που περίμενε, από όσους του απέμειναν. Ο Ντουντού είναι πολύ μακριά από τον περσινό καλό εαυτό του, ενώ ο Μαρέσκα δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί σε μια συνεχή καλή απόδοση.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ και αναγκάστηκε, αυτός ο λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου, να παρατάξει ένα αμυντικό σχήμα στον προχθεσινό αγώνα, απέναντι σε μια ομάδα που δεν είχε νίκη στο θεσμό. Πιστεύω όμως πως δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ του ήταν πάλι με τη χρησιμοποίηση του Οσκαρ στην αριστερή πλευρά. Είναι αποδεδειγμένο πως ο Ισπανός δεν μπορεί να παίξει στα άκρα. Και όμως, ο προπονητής του επιμένει να τον χρησιμοποιεί εκεί, όπου όχι μόνο δεν προσφέρει, αλλά γίνεται και πηγή κινδύνων αφού δεν έχει αμυντικές δυνατότητες.

ΣΕ ΔΕΚΑΟΧΤΩ βράδια, στις είκοσι τέσσερις του μήνα, ο Ολυμπιακός θα παίξει άλλον έναν… τελικό στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, στην προσπάθειά του να βρεθεί στους «16».

ΕΙΝΑΙ πολύ δύσκολο να το καταφέρει, αφού αντί να λιγοστεύουν τα προβλήματα από τους τραυματισμούς, αυξάνονται. Ηδη, πλην του Γκαλέτι, τραυματίας από το Βέλγιο επέστρεψε και ο Μαρέσκα.

ΕΤΣΙ ο δρόμος προς την πρόκριση, ο οποίος φάνταζε αρκετά εύκολος, μετά την κλήρωση, αλλά και έπειτα από τις δύο νίκες στο Καραϊσκάκη, έγινε τόσο ανηφορικός που πολύ δύσκολα θα βρουν τις απαραίτητες ανάσες οι «ερυθρόλευκοι» για να τον βγάλουν…

Tου Γιαννη Κουκουλα / gianniskoukoulas@hotmail.com

ΤΟ ΑΠΟΨΙΝΟ παιχνίδι του Παναθηναϊκού στο Γκρατς είναι περισσότερο κρίσιμο για τον Τεν Κάτε, παρά για την πορεία της ομάδας στο Europa League. Οχι πως ο Ολλανδός προπονητής κινδυνεύει να χάσει τη θέση του, αν ηττηθεί απόψε από τη Στουρμ. Αλλά θα αρχίσει πάλι η αμφισβήτησή του, που υπάρχει σχεδόν από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα.

ΚΑΙ αυτή η αμφισβήτηση είναι που τον έχει κάνει πολλές φορές, άλλοτε δίκαια άλλοτε άδικα να… βγαίνει από τα ρούχα του. Εξάλλου δεν είναι και από τους ήρεμους χαρακτήρες. Κι αυτό το βλέπουμε κατά τη διάρκεια σχεδόν όλων των αγώνων, όποια κι αν είναι η εξέλιξή τους.

ΠΑΝΤΩΣ ο τεχνικός του ΠΑΟ έχει μάθει την ελληνική νοοτροπία. Κατάλαβε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται για να είναι αρεστός εκεί που πρέπει. Πρώτα να διαμαρτύρεται στις αποφάσεις των διαιτητών. Δέχομαι πως κάποιες φορές έχει δίκιο. Ομως όταν το κάνει συνέχεια, τότε το χάνει, όποιο κι αν είναι αυτό. Γι’ αυτό εξάλλου του είχε γίνει πέρσι «σύσταση» από τον Γιάννη Βαρδινογιάννη και τον Ανδρέα Βγενόπουλο.

ΜΕΤΑ να προσπαθεί να κρατήσει στο πλευρό του τους οπαδούς. Οι συγγνώμες του προς αυτούς χαρακτηριστικές. Η πιο πρόσφατη μετά το παιχνίδι με τον Πανιώνιο. Αλλά οι τελευταίοι δείχνουν διχασμένοι. Την περασμένη Κυριακή οι οργανωμένοι του έδειξαν την εμπιστοσύνη τους, και με συνθήματα υπέρ του.

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ όμως δεν έδειξαν να συμμερίζονται πλήρως την άποψή τους. Κι αυτό φάνηκε στο τέλος του αγώνα. Με τις αποδοκιμασίες που ήταν έντονες παρά τη νίκη που κράτησε την ομάδα στην κορυφή της βαθμολογίας, συγκάτοικο με τον Ολυμπιακό. Κι αυτό πρέπει να τον προβλημάτισε πολύ. Οπως και κάποιες δηλώσεις για τις επιλογές του. Με πιο ηχηρή αυτή του πρώην προέδρου, Γιώργου Βαρδινογιάννη αναφορικά με την αλλαγή του Σωτήρη Νίνη.

ΚΑΙ κάτι άλλο. Ηταν λάθος του να αφήσει υπονοούμενα, πως υπάρχει ένας πόλεμος εναντίον του από τους δημοσιογράφους. Και αυτό το λάθος του προσπάθησε να το διορθώσει με ένα άλλο, όταν είπε πως εννοούσε τους κακούς δημοσιογράφους. Δηλαδή καλοί είναι αυτοί που κριτικάρουν αρνητικά τις επιλογές του και καλοί όσοι του πλέκουν το εγκώμιο;

ΜΗΠΩΣ θα έπρεπε να σκεφτεί πως με τον τρόπο αυτό δίνει τους «κακούς» βορά προς μία μερίδα φανατικών οπαδών, που πιθανόν να αντιδράσουν βίαια εναντίον τους σε κάποια περίπτωση; Ηδη υπήρξε η πρώτη ένδειξη με το πανό που ανάρτησαν οι οργανωμένοι. Το οποίο επευφημούσε τον Τεν Κάτε και ανέφερε πως οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να τον αφήσουν ελεύθερο στο έργο του και να μην τον πολεμούν.

ΚΑΙ στο φινάλε ποια η διαφωνία του με τους «κακούς» εκπροσώπους του Τύπου. Τα ίδια μ΄ αυτόν δεν υποστηρίζουν; Πώς ο Παναθηναϊκός δεν παίζει καλή μπάλα; Γι’ αυτό δεν ζήτησε συγγνώμη από τους οπαδούς του «τριφυλλιού»;

Tου Γιαννη Κουκουλα / gianniskoukoulas@hotmail.com

Η ΑΕΚ βρίσκεται σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της ιστορίας της. Ο ένας δρόμος, αν τελικά δεν πουληθεί η ΠΑΕ στον Μπομπ Κοζώνη, οδηγεί σε οικονομικό αδιέξοδο. Ο άλλος, η μεταβίβαση των μετοχών της εταιρείας στον Ελληνοαμερικανό επιχειρηματία, τη βγάζει, προσωρινά τουλάχιστον, από τη δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται αυτή την περίοδο.

ΣΗΜΕΙΩΝΩ το «προσωρινά», διότι το μόνο σίγουρο μέχρι σήμερα είναι, πως τα λεφτά που θα μπουν στο ταμείο της ΠΑΕ δεν θα ξεπερνούν στην αρχή τα 5.000.000 ευρώ.

ΜΕΣΑ σ’ αυτήν την ομιχλώδη ακόμη διοικητική κατάσταση πορεύονται η ποδοσφαιρική ομάδα και ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ο οποίος σίγουρα δεν είναι αυτός που γνώρισαν οι Ελληνες φίλαθλοι. Ο προπονητής που δεν ανεχόταν μύγα στο σπαθί του και στις πρώτες αποδοκιμασίες των οπαδών της ομάδας εναντίον του, έπαιρνε το καπελάκι του και έφευγε.

ΜΕ τα χρόνια φαίνεται πως έχει αλλάξει. Τα ξεσπάσματά του περισσότερα, αλλά… στιγμιαία. Δύο φορές δήλωσε πως θα φύγει. Κι όμως είναι ακόμα στον πάγκο. Αλλη μία έθεσε «βέτο» πως αν δεν φύγουν πέντε παίκτες ή θα τους βάλει στο «ψυγείο» ή θα αποχωρήσει εκείνος. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη.

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ των οπαδών έχουν ενταθεί. Οι αποδοκιμασίες προς το πρόσωπό του και οι απαιτήσεις τους να παραιτηθεί πολύ έντονες. Κι όμως δεν έδειξε να συγκινείται. «Κλείνει τα αυτιά του» και δηλώνει πως τον ενδιαφέρει μόνο η ηρεμία της ομάδας.

ΑΛΛΑ ποια ηρεμία; Οταν οι παίκτες ακούν πως πέντε από τους συναδέλφους τους δεν είναι αρεστοί στον προπονητή. Και ποιοι είναι αυτοί; Το ξέρουν οι ίδιοι ή απλώς ο ένας κοιτάζει τον άλλον με καχυποψία; Κι αν το ξέρουν πώς είναι δυνατόν να αποδώσουν σύμφωνα με τις όποιες δυνατότητές τους, όταν γνωρίζουν πως είναι ανεπιθύμητοι από τον προπονητή τους;

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ στα αποδυτήρια της ΑΕΚ μόνο ήρεμη δεν μπορεί να είναι. Και ούτε πρόκειται να ηρεμήσει με ένα θετικό αποτέλεσμα την Πέμπτη για το Europa League με την Μπάτε και εν συνεχεία τη Δευτέρα με τη Λάρισα πάλι στο Ολυμπιακό Στάδιο.

ΓΙΑ να επανέλθει η ηρεμία στην ομάδα και να μπορεί ο Ντούσαν Μπάγεβιτς να παίρνει το 100% από τους παίκτες του, πρέπει να αναλάβει ο ίδιος την πρωτοβουλία και να τους μιλήσει. Να ξεκαθαρίσει μαζί τους την κατάσταση.

ΔΕΝ είναι δυνατόν να προχωρήσει έτσι η ομάδα. Από τη μία οι οπαδοί να αποδοκιμάζουν τους παίκτες και τον προπονητή και από την άλλη ο τελευταίος να μην έχει τη στήριξη και την εμπιστοσύνη όλων όσων «πρωτοκλασάτων» ποδοσφαιριστών διαθέτει.

ΓΙ ΑΥΤΟ πριν έρθει κι άλλη αποτυχία και υπάρξουν βιαιότερες αντιδράσεις από τους οπαδούς, ας κλειδωθούν παίκτες και τεχνική ηγεσία στα αποδυτήρια και να βγουν για προπόνηση, μόνον όταν θα τα έχουν βρει…

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini.gr

ΣΤΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ του Πανιωνίου, στην αγανάκτηση του Νίκου Καραγεωργίου και στο ξέσπασμα των παικτών και των οπαδών της Λάρισας υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Είναι οι «μικροί», που θεωρούν πως δεν έχουν την ίση μεταχείριση από τους διαιτητές έναντι των «μεγάλων». Δεν θα σταθώ αν αδικήθηκαν ή όχι από τους διαιτητές στις επίμαχες φάσεις.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ εγώ, δεν πείστηκα από την εικόνα, πως ο Σισέ καλυπτόταν στο ξεκίνημα της φάσης του πρώτου γκολ του Παναθηναϊκού. Ούτε πως το πέσιμο του Σκόκο ήταν ανατροπή, ούτε πως έπρεπε να αποβληθεί ο Ντε Νίγκρις.

ΑΛΛΑ και άδικο να έχω, και στις τρεις φάσεις να ήταν σωστές οι αποφάσεις των διαιτητών, παραμένει η εντύπωση πως κάπου έχουν δίκιο να φωνάζουν Πανιώνιος, Εργοτέλης και Λάρισα. Διότι πιστεύω πως οι διαμαρτυρίες τους δεν προέρχονται μόνο από τα προχθεσινά παιχνίδια, αλλά έβγαλαν όλη την αγανάκτηση όλων των «μικρών», οι οποίοι «βιώνουν 50 χρόνια στο πετσί τους τι σημαίνει ΠΟΚ.

ΠΕΡΑ όμως από τα παράπονά τους για τη διαιτησία, οι «μικροί» θα πρέπει να πιστέψουν και οι ίδιοι πως μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια και να κτυπήσουν τους «μεγάλους». Διότι δεν είναι πάντα οι διαιτητές που τους είναι εμπόδιο.

ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ πολλά και από την 9η αγωνιστική. Στην Τούμπα η Ξάνθη είχε τρεις μεγάλες ευκαιρίες να προηγηθεί. Δεν μπόρεσε. Λες και κάπου «κόπηκαν» τα πόδια των παικτών της όταν βρέθηκαν λίγα μέτρα μπροστά από την εστία των γηπεδούχων.

ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ το Σάββατο ο Ατρόμητος είχε τον… μισό Ολυμπιακό. Που για ένα ολόκληρο ημίχρονο έκανε μόνο μία ουσιαστική επίθεση.

ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ την Κυριακή το βράδυ, είδαμε για εβδομήντα πέντε λεπτά, τον Πανιώνιο να είναι κυρίαρχος του παιχνιδιού αγωνιζόμενος με δέκα παίκτες. Οι ευκαιρίες του πολλές. Αλλά πέτυχε μόνο ένα γκολ.

ΚΑΠΟΙΑ στιγμή όμως αυτές οι ομάδες, όπως ο Εργοτέλης στο παιχνίδι του με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, δεν θα πρέπει να κερδίζουν μόνο τις εντυπώσεις, αλλά και τους βαθμούς. Διότι τελικά αποδεικνύεται πως η διαφορά που υπάρχει μεταξύ των «μεγάλων» και των «μικρών» δεν είναι τόση, όση εμφανίζεται στους προϋπολογισμούς τους.

Tου Γιαννη Kουκουλα / kouk@kathimerini.gr

Να λοιπόν που βρέθηκε ο επενδυτής της ΑΕΚ. Το όνομά του άγνωστο στο ευρύ κοινό, αλλά έχει καμιά σημασία αυτό; Οταν μάλιστα στα σχέδιά του δεν είναι μόνο η «σωτηρία» της ποδοσφαιρικής ομάδας, αλλά όλου του συλλόγου με όλα τα τμήματά του. Τεράστιο το όραμα…

Τόσο μεγάλο που πιθανόν και να δυσκολεύεται να το πιστέψει ο φίλαθλος της ΑΕΚ. Ο οπαδός σχεδόν πάντα δέχεται την τροφή που του δίνουν, ειδικά όταν είναι… μασημένη από τους ειδικούς. Τώρα, αν έτυχε τα τελευταία χρόνια στους οπαδούς του «Δικεφάλου» η τροφή να τους πέσει βαριά και τους έκατσε στο στομάχι είναι μια… απλή λεπτομέρεια.

Ποιος θυμάται το πέρασμα τόσων και τόσων «σωτήρων»; Οι οποίοι όχι μόνο δεν την έβγαλαν από την στενωπό, αλλά την οδήγησαν και σε αδιέξοδο. Επομένως, καλό θα είναι όποιος έχει καεί στον χυλό να φυσάει και το γιαούρτι. Παροιμία που εδώ τουλάχιστον μπορεί να βρει την πλήρη δικαίωση.

Υπάρχει όμως κάποιος να το κάνει αυτό; Πολύ αμφιβάλλω αν και ο χρόνος θα δείξει.

Το ποιος είναι ο Μπομπ Κοζώνης δεν το γνωρίζω. Ούτε είμαι εγώ αυτός που θα το ψάξει να βρει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και πόσα χρήματα έχει τη δυνατότητα να βάλει για να ορθοποδήσει η ΑΕΚ. Εδώ πολύ πιθανόν να μην το κάνει και η νυν διοίκηση η οποία προσπαθεί εδώ και καιρό να απαλλαγεί από την ΠΑΕ. Γιατί να την ενδιαφέρει λοιπόν ποιος θα την αγοράσει.

Ομως τα λεφτά που χρειάζεται αυτήν την περίοδο η ΑΕΚ είναι πολλά. Και επιπλέον όχι μόνο αυτή την εποχή, αλλά εδώ και χρόνια κανείς… λογικός επενδυτής δεν έρχεται να βάλει τα χρήματά του, μόνο και μόνο επειδή αγαπάει μία ομάδα. Επομένως, πρέπει να γίνει έλεγχος και έρευνα πριν από τη συμφωνία, το γιατί θέλει να αγοράσει την ΠΑΕ και κατά πόσο μπορεί να φέρει εις πέρας τις εξαγγελίες του, ο Μπομπ Κοζώνης.

Οπως θέλει να μάθει αυτός με κάθε λεπτομέρεια τι αγοράζει, θα πρέπει να ξέρει και η ΠΑΕ… ποιος την αγοράζει κι αν μπορεί να την οδηγήσει στην οικονομική και αγωνιστική ανάκαμψη. Διότι η ΑΕΚ δεν είναι… σούπερ μάρκετ. Είναι ένας σύλλογος με ιστορία, ο οποίος, πέρα από την αθλητική του δραστηριότητα, διαπαιδαγώγησε και θα εξακολουθήσει να διαπαιδαγωγεί τη νεολαία και τον χαρακτήρα της. Ακόμα και σήμερα, στην εποχή του στυγνού επαγγελματισμού.

Αλλά εκτός από την ΠΑΕ θα πρέπει να μάθει και η Πολιτεία. Η οποία ως… είθισται, όποτε την «κάνει» ένας επενδυτής, αφήνοντας περισσότερα χρέη απ’ όσα παρέλαβε, πληρώνει αυτή τα σπασμένα.

Θα πείτε το έχει κάνει μέχρι τώρα, για να το κάνει και σ’ αυτήν την περίπτωση; Και ποιους μηχανισμούς διαθέτει ή ποιος νόμος προβλέπει κάτι τέτοιο; Αλλά κάποτε δεν πρέπει να γίνει η αρχή, ώστε να μην έχουμε πάλι τα φαινόμενα που υποχρέωσαν τόσες ΠΑΕ στην υπαγωγή τους στο περίφημο «άρθρο 44», με αποτέλεσμα να χαθούν πολλά εκατομμύρια ευρώ πρόσφατα και δισεκατομμύρια δραχμούλες παλαιότερα;

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr.

Ηταν η εβδομάδα των… προσγειώσεων για τον Ολυμπιακό. Και σε ποδόσφαιρο και σε μπάσκετ. Και μάλιστα, και οι δύο απότομες! Οι επιπτώσεις θα φανούν στο μέλλον.

Μετά τις Σέρρες την Τρίτη, που υποχρέωσαν τον Ζίκο και τους παίκτες του να αποχαιρετήσουν με το… καλημέρα το Κύπελλο, ήταν η σειρά του Παναγιώτη Γιαννάκη και των μπασκετμπολιστών του να γευτούν την πικρή γεύση μιας βαριάς ήττας. Οχι τόσο οδυνηρής, όπως της ποδοσφαιρικής ομάδας, αλλά σίγουρα βαριάς. Βέβαια, αυτή δεν αναμένεται να παίξει και σπουδαίο βαθμολογικό ρόλο, αφού η πρόκριση στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας είναι σχεδόν σίγουρη, αλλά σε ψυχολογικό επίπεδο ήταν ένα… χαστούκι.

Κι αυτό θα πρέπει να «ξυπνήσει» τεχνική ηγεσία και διοίκηση των «ερυθρολεύκων». Δεν πρέπει να επαναπαυτούν στη δικαιολογία, «είμαστε ακόμα στην αρχή και η ομάδα είναι ακόμα αμοντάριστη». Αν σκεφτούν έτσι για να δικαιολογήσουν τους δεκαοκτώ πόντους από τη Μάλαγα, τότε θα αργήσουν να «ξυπνήσουν» από το λήθαργο και άλλη μια χρονιά θα πάει χαμένη.

Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι πλέον πρέπει να έχουν αποκτήσει μία, έστω μικρή εμπειρία, από το χώρο. Αν όχι, τότε έχουν πρόβλημα. Βέβαια, κανείς δεν ζητάει από αυτούς να έχουν «γίνει Κόκκαλης» στα χρόνια που έχουν αναλάβει πλήρως την ομάδα. Κι αυτός χρειάστηκε κάποια χρόνια για να μάθει τι κρύβεται… πίσω από την κουρτίνα. Και του μπάσκετ, πρώτα, και του ποδοσφαίρου στη συνέχεια.

Ομως δεν μπορούν να δικαιολογηθούν πως ακόμα μαθαίνουν. Αν πράγματι είναι έτσι και βρίσκονται σ’ αυτό το επίπεδο, ας το πουν στους οπαδούς τους, ώστε να μην τρέφουν και αυτοί αυταπάτες, πως εφέτος θα είναι επιτέλους η χρονιά τους, όπως πίστεψαν και πέρσι και πρόπερσι.

Το ίδιο ισχύει και για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, που πλέον είναι αυτός που επέλεξε όλους τους παίκτες και μοντάρει πλήρως την ομάδα, από την αρχή έως το τέλος. Δεν μπορεί να ισχυριστεί πως βρήκε κάποιους και αναγκαστικά βαδίζει με αυτούς. Ούτε πως η διοίκηση δεν έβαλε βαθιά το χέρι στο ταμείο της ΚΑΕ, για να του ικανοποιήσει όλες του τις απαιτήσεις.

Επομένως πρέπει να αναζητήσει ο ίδιος το τι έφταιξε τα προηγούμενα χρόνια και δεν πέτυχε τους στόχους ή ακόμα τι μπορεί να πάει στραβά και εφέτος, οπότε να υπάρξει άλλος ένας κρίκος στα «πέτρινα χρόνια». Μήπως τελικά δεν φταίνε οι παίκτες που είχε ή έχει εφέτος, αλλά η φιλοσοφία με την οποία ο ίδιος κτίζει την ομάδα στα χρόνια που βρίσκεται στον πάγκο της.

Διότι, για παράδειγμα, δεν μπορεί να έχει στη διάθεσή του τον Τσίλντερς και να μην εκμεταλλεύεται την ταχύτητα και την εκρηκτικότητα ενός τέτοιου παίκτη. Επομένως, ας σκεφτεί πως κάπως πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζεται η ομάδα του.

Σίγουρα κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από αυτόν τι πρέπει να γίνει, ώστε να μπορέσει και ο ίδιος να πετύχει τους στόχους που έχει βάλει. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από το να σπάσει το κατεστημένο του Παναθηναϊκού στη Ελλάδα και να ανεβεί ένα σκαλοπάτι υψηλότερο στην Ευρωλίγκα.

Βέβαια είναι πολύ νωρίς ακόμα γα να πούμε πως η ομάδα έδειξε ότι δεν έχει τις δυνατότητες να το πετύχει. Ομως, το «καμπανάκι» που ήχησε στη Μάλαγα ήταν ένα «σήμα κινδύνου». Αν το λάβουν υπ’ όψιν τους στον Πειραιά, τότε μπορούν να προλάβουν και να διορθώσουν αυτά που είδαν. Αν όχι, τότε θα αναζητούν την άνοιξη πάλι τις αιτίες μιας αποτυχημένης περιόδου.

Του Γιάννη Κουκουλά

ΜΠΟΡΕΙ μία ήττα να αποδειχθεί πολύ πιο χρήσιμη από μία νίκη. Ειδικά όταν η διαχείριση της πρώτης είναι συνετή, ενώ της δεύτερης, χωρίς να της αξίζει, πανηγυρική.

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ δεν έχασε στις Σέρρες. Τον κέρδισε ο Πανσερραϊκός που ήταν ανώτερός του. Επιτέλους ας αποδίδουμε την επιτυχία στον νικητή και όχι την αποτυχία στον ηττημένο. Διότι στο ποδόσφαιρο ο μικρότερος και ο πιο αδύναμος μπορεί να τα βάλει και να επικρατήσει του μεγαλύτερου και ισχυρότερου.

ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΕ όμως ο Ολυμπιακός από αυτή την ήττα που τον έθεσε εκτός Κυπέλλου Ελλάδος, του οποίου είναι κάτοχος, από εκείνον τον αλησμόνητο… ατελείωτο περσινό τελικό με την ΑΕΚ; Πολλά.

ΠΡΩΤΟΝ η προσγείωση από τα σύννεφα, μπορεί να ήταν ανώμαλη, αλλά πιστεύω με το μικρότερο κόστος. Καθώς η δεύτερη τη τάξη διοργάνωση δεν έχει την αίγλη του ούτε πρωταθλήματος, αλλά ούτε μίας καλής παρουσίας στο Τσάμπιονς Λιγκ.

ΑΡΚΕΙ να κατανόησαν όλοι την ομάδα, πως δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει αυτή, χωρίς μεταγραφικές ενισχύσεις. Εδώ το κατάλαβαν ακόμα κι αυτοί που την… είδαν Μπαρτσελόνα μετά από τις νίκες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Το λάθος που έκαναν είναι πως έχασαν το δάσος πίσω από το δένδρο.

ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να εκφράσει ακόμα άποψη αν ο Ζίκο είναι καλός προπονητής ή όχι. Σίγουρα όμως στάθηκε τυχερός στα μέχρι τώρα παιχνίδια, μέχρι αυτό της Τρίτης στις Σέρρες. Οι όποιες επιλογές του σ’ αυτά του βγήκαν. Σημείωνα όμως, πως αυτές απέδωσαν επειδή οι αντίπαλοί τους δεν πίστεψαν πως μπορούν να τον νικήσουν.

Ο ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟΣ όμως το πίστεψε και τον ξεσκέπασε. Και τον βραζιλιάνο προπονητή, που δεν παραδέχεται ανοικτά πως η ομάδα του θέλει τουλάχιστον δύο παίκτες και περισσότερο τον Σωκράτη Κόκκαλη, που πιστεύει πως μπορεί να βγάλει την περίοδο με τον Ζαϊρί αριστερό εξτρεμ, τον Στολτίδη δεύτερο κυνηγό και τον Οσκαρ σαν «αντιμπελούτσι».

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ όμως του Ολυμπιακού από την ήττα στην Σέρρες δεν θα είναι μόνο αν θα αποφασίσει ο πρόεδρος του να βάλει το χέρι στο ταμείο της ΠΑΕ και να κάνει μεταγραφές. Ηδη με την απόφασή του να μην κάνει ένσταση και να πάρει το παιχνίδι στα χαρτιά, «κέρδισε» πολλά. Ή τουλάχιστον έδειξε πως πιστεύει πως το «νόμιμο δεν είναι και απαραίτητα ηθικόν». Κι αυτό είναι ένα «συν» και στο δικό του προφίλ και της ομάδος του.

ΑΝ ΕΚΑΝΕ ένσταση και κέρδιζε την πρόκριση, κάτι που ήταν βέβαιο, θα έχανε πολλά περισσότερα. Ακόμα κι αν κατακτούσε το Κύπελλο την Ανοιξη.

«ΤΟ ΔΙΣ εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού». Ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν έκανε ένσταση, όπως στην περίπτωση με τον Βάλνερ της Καλαμαριάς, και γλύτωσε από την κατακραυγή που τον περίμενε.

ΑΠΟ το ίδιο ρητό θα πρέπει να διδαχτεί και ο Ζίκο, ώστε να μην επαναλάβει τα λάθη που έκανε στον καταρτισμό της ενδεκάδας στις Σέρρες. Οσο κι αν το ρόστερ του είναι ελλιπές, μπορεί να βρει σε ποιες θέσεις μπορούν και πρέπει να αγωνίζονται κάποιοι παίκτες του.

kouk@kathimerini.gr

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini.gr

ΑΥΤΟ που ήταν αναμενόμενο, πριν ακόμα αρχίσει το πρωτάθλημα, είναι γεγονός. Η υπόθεση τίτλος αφορά, και καθώς ακόμα βρισκόμαστε μόλις στο 1/3 της κούρσας, μόνο τους «αιωνίους». Με τους υπόλοιπους δεκατέσσερις να αποτελούν τους κομπάρσους που συμπληρώνουν τον θίασο.

ΜΠΟΡΕΙ σε κάποιες στιγμές του έργου κάποιοι από αυτούς να κλέβουν το χειροκρότημα των θεατών, αλλά αυτό δεν αλλάζει το σενάριο. Το οποίο προβλέπει έναν από τους δύο να υποκλιθεί τελευταίος πριν πέσει η αυλαία.

ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ελπίδες είχε ο φίλαθλος να δει κάποιον από τον Αρη - ΠΑΟΚ να μπαίνει σφήνα μεταξύ τους, διαψεύστηκαν. Και η απογοήτευση είναι μεγάλη στη Θεσσαλονίκη. Η οποία διαπιστώνει πως το να πανηγυρίσει έναν τίτλο μία ομάδα της είναι όνειρο απατηλό. Και το χειρότερο βλέπει και πως ο Ηρακλής, για άλλη μία χρονιά θα παλεύει για την παραμονή του.

ΔΕΝ ξέχασα την ΑΕΚ. Αυτή είναι στη χειρότερη θέση. Οχι τόσο βαθμολογικά, αφού βρίσκεται ένδεκα βαθμούς πίσω από τους πρωτοπόρους, αλλά ψυχολογικά. Και όχι τα αφεντικά της και οι παίκτες της, πολλοί από τους οποίους δεν αισθάνονται το βάρος της φανέλας που φορούν, αλλά οι οπαδοί της και φυσικά ο Ντούσαν Μπάγεβιτς.

ΒΕΒΑΙΑ οι πληροφορίες από την Αμερική λένε πως βρέθηκε ο πολυπόθητος επενδυτής και μάλιστα ίσως την Παρασκευή να υπάρξουν επίσημες ανακοινώσεις. Ομως μέχρι να διαπιστώσουν πως άνοιξε ο… αγωγός για να τρέξουν στην Αθήνα τα δολάρια, όλοι είναι «κουμπωμένοι». Διότι πολλά έχουν δει τα μάτια τους τα τελευταία χρόνια.

ΕΤΣΙ Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός θα κοκορομαχήσουν μόνοι τους και εφέτος για το τρόπαιο του πρωταθλητή. Τι σημαίνει όμως αυτό για το ελληνικό ποδόσφαιρο; Μία ρουτίνα και τίποτα περισσότερο. Ο φίλαθλος κόσμος έχει βαρεθεί να βλέπει το ίδιο έργο του οποίου ξέρει την κατάληξη. Ακόμα κι αν εφέτος ο Παναθηναϊκός σπάσει το σερί του Ολυμπιακού, οι μόνοι που θα νιώσουν την αλλαγή θα είναι οι «πράσινοι» οπαδοί. Αντε και οι «κόκκινοι» που τόσα χρόνια φουσκώνουν σαν τα παγώνια από την αλαζονεία τους.

ΠΟΥ οδηγείται όμως έτσι το ποδόσφαιρό μας; Στο πουθενά. Και μήπως υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι;. Μην το ελπίζετε. Διότι καθώς κάθε χρόνο ένας από τους δύο -κάποιες περιόδους και οι δύο- θα συμμετάσχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ και θα εισπράττουν τα εκατομμύρια ευρώ, τόσο η ψαλίδα από τους άλλους θα ανοίγει περισσότερο.

ΟΤΑΝ μάλιστα ο Παναθηναϊκός αποκτήσει το ιδιόκτητό του γήπεδο, όπως ακριβώς το απέκτησε ο Ολυμπιακός, τότε η διαφορά θα είναι ακόμα μεγαλύτερη. Γι’ αυτό και δεν βρίσκουν επενδυτές οι υπόλοιπες ομάδες.

ΔΙΟΤΙ κανείς σωστός επιχειρηματίας δεν θα έρθει να ρίξει τα λεφτά του σε ένα πηγάδι το οποίο δεν έχει πάτο! Αλλά ακόμα κι αν βρεθεί ένας τρελός να το κάνει, στο τέλος θα πέσει κι αυτός μέσα…