Δικαιολογημένη η αγανάκτηση
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini.gr
ΣΤΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ του Πανιωνίου, στην αγανάκτηση του Νίκου Καραγεωργίου και στο ξέσπασμα των παικτών και των οπαδών της Λάρισας υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Είναι οι «μικροί», που θεωρούν πως δεν έχουν την ίση μεταχείριση από τους διαιτητές έναντι των «μεγάλων». Δεν θα σταθώ αν αδικήθηκαν ή όχι από τους διαιτητές στις επίμαχες φάσεις.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ εγώ, δεν πείστηκα από την εικόνα, πως ο Σισέ καλυπτόταν στο ξεκίνημα της φάσης του πρώτου γκολ του Παναθηναϊκού. Ούτε πως το πέσιμο του Σκόκο ήταν ανατροπή, ούτε πως έπρεπε να αποβληθεί ο Ντε Νίγκρις.
ΑΛΛΑ και άδικο να έχω, και στις τρεις φάσεις να ήταν σωστές οι αποφάσεις των διαιτητών, παραμένει η εντύπωση πως κάπου έχουν δίκιο να φωνάζουν Πανιώνιος, Εργοτέλης και Λάρισα. Διότι πιστεύω πως οι διαμαρτυρίες τους δεν προέρχονται μόνο από τα προχθεσινά παιχνίδια, αλλά έβγαλαν όλη την αγανάκτηση όλων των «μικρών», οι οποίοι «βιώνουν 50 χρόνια στο πετσί τους τι σημαίνει ΠΟΚ.
ΠΕΡΑ όμως από τα παράπονά τους για τη διαιτησία, οι «μικροί» θα πρέπει να πιστέψουν και οι ίδιοι πως μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια και να κτυπήσουν τους «μεγάλους». Διότι δεν είναι πάντα οι διαιτητές που τους είναι εμπόδιο.
ΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ πολλά και από την 9η αγωνιστική. Στην Τούμπα η Ξάνθη είχε τρεις μεγάλες ευκαιρίες να προηγηθεί. Δεν μπόρεσε. Λες και κάπου «κόπηκαν» τα πόδια των παικτών της όταν βρέθηκαν λίγα μέτρα μπροστά από την εστία των γηπεδούχων.
ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ το Σάββατο ο Ατρόμητος είχε τον… μισό Ολυμπιακό. Που για ένα ολόκληρο ημίχρονο έκανε μόνο μία ουσιαστική επίθεση.
ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΤΑΔΙΟ την Κυριακή το βράδυ, είδαμε για εβδομήντα πέντε λεπτά, τον Πανιώνιο να είναι κυρίαρχος του παιχνιδιού αγωνιζόμενος με δέκα παίκτες. Οι ευκαιρίες του πολλές. Αλλά πέτυχε μόνο ένα γκολ.
ΚΑΠΟΙΑ στιγμή όμως αυτές οι ομάδες, όπως ο Εργοτέλης στο παιχνίδι του με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, δεν θα πρέπει να κερδίζουν μόνο τις εντυπώσεις, αλλά και τους βαθμούς. Διότι τελικά αποδεικνύεται πως η διαφορά που υπάρχει μεταξύ των «μεγάλων» και των «μικρών» δεν είναι τόση, όση εμφανίζεται στους προϋπολογισμούς τους.
