Το καμπανάκι χτύπησε και για τον μπασκετικό Ολυμπιακό
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr.
Ηταν η εβδομάδα των… προσγειώσεων για τον Ολυμπιακό. Και σε ποδόσφαιρο και σε μπάσκετ. Και μάλιστα, και οι δύο απότομες! Οι επιπτώσεις θα φανούν στο μέλλον.
Μετά τις Σέρρες την Τρίτη, που υποχρέωσαν τον Ζίκο και τους παίκτες του να αποχαιρετήσουν με το… καλημέρα το Κύπελλο, ήταν η σειρά του Παναγιώτη Γιαννάκη και των μπασκετμπολιστών του να γευτούν την πικρή γεύση μιας βαριάς ήττας. Οχι τόσο οδυνηρής, όπως της ποδοσφαιρικής ομάδας, αλλά σίγουρα βαριάς. Βέβαια, αυτή δεν αναμένεται να παίξει και σπουδαίο βαθμολογικό ρόλο, αφού η πρόκριση στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας είναι σχεδόν σίγουρη, αλλά σε ψυχολογικό επίπεδο ήταν ένα… χαστούκι.
Κι αυτό θα πρέπει να «ξυπνήσει» τεχνική ηγεσία και διοίκηση των «ερυθρολεύκων». Δεν πρέπει να επαναπαυτούν στη δικαιολογία, «είμαστε ακόμα στην αρχή και η ομάδα είναι ακόμα αμοντάριστη». Αν σκεφτούν έτσι για να δικαιολογήσουν τους δεκαοκτώ πόντους από τη Μάλαγα, τότε θα αργήσουν να «ξυπνήσουν» από το λήθαργο και άλλη μια χρονιά θα πάει χαμένη.
Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι πλέον πρέπει να έχουν αποκτήσει μία, έστω μικρή εμπειρία, από το χώρο. Αν όχι, τότε έχουν πρόβλημα. Βέβαια, κανείς δεν ζητάει από αυτούς να έχουν «γίνει Κόκκαλης» στα χρόνια που έχουν αναλάβει πλήρως την ομάδα. Κι αυτός χρειάστηκε κάποια χρόνια για να μάθει τι κρύβεται… πίσω από την κουρτίνα. Και του μπάσκετ, πρώτα, και του ποδοσφαίρου στη συνέχεια.
Ομως δεν μπορούν να δικαιολογηθούν πως ακόμα μαθαίνουν. Αν πράγματι είναι έτσι και βρίσκονται σ’ αυτό το επίπεδο, ας το πουν στους οπαδούς τους, ώστε να μην τρέφουν και αυτοί αυταπάτες, πως εφέτος θα είναι επιτέλους η χρονιά τους, όπως πίστεψαν και πέρσι και πρόπερσι.
Το ίδιο ισχύει και για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, που πλέον είναι αυτός που επέλεξε όλους τους παίκτες και μοντάρει πλήρως την ομάδα, από την αρχή έως το τέλος. Δεν μπορεί να ισχυριστεί πως βρήκε κάποιους και αναγκαστικά βαδίζει με αυτούς. Ούτε πως η διοίκηση δεν έβαλε βαθιά το χέρι στο ταμείο της ΚΑΕ, για να του ικανοποιήσει όλες του τις απαιτήσεις.
Επομένως πρέπει να αναζητήσει ο ίδιος το τι έφταιξε τα προηγούμενα χρόνια και δεν πέτυχε τους στόχους ή ακόμα τι μπορεί να πάει στραβά και εφέτος, οπότε να υπάρξει άλλος ένας κρίκος στα «πέτρινα χρόνια». Μήπως τελικά δεν φταίνε οι παίκτες που είχε ή έχει εφέτος, αλλά η φιλοσοφία με την οποία ο ίδιος κτίζει την ομάδα στα χρόνια που βρίσκεται στον πάγκο της.
Διότι, για παράδειγμα, δεν μπορεί να έχει στη διάθεσή του τον Τσίλντερς και να μην εκμεταλλεύεται την ταχύτητα και την εκρηκτικότητα ενός τέτοιου παίκτη. Επομένως, ας σκεφτεί πως κάπως πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζεται η ομάδα του.
Σίγουρα κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από αυτόν τι πρέπει να γίνει, ώστε να μπορέσει και ο ίδιος να πετύχει τους στόχους που έχει βάλει. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από το να σπάσει το κατεστημένο του Παναθηναϊκού στη Ελλάδα και να ανεβεί ένα σκαλοπάτι υψηλότερο στην Ευρωλίγκα.
Βέβαια είναι πολύ νωρίς ακόμα γα να πούμε πως η ομάδα έδειξε ότι δεν έχει τις δυνατότητες να το πετύχει. Ομως, το «καμπανάκι» που ήχησε στη Μάλαγα ήταν ένα «σήμα κινδύνου». Αν το λάβουν υπ’ όψιν τους στον Πειραιά, τότε μπορούν να προλάβουν και να διορθώσουν αυτά που είδαν. Αν όχι, τότε θα αναζητούν την άνοιξη πάλι τις αιτίες μιας αποτυχημένης περιόδου.
