Σε τεντωμένο σχοινί ο Ζίκο
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr
ΛΕΜΕ πως εκ του αποτελέσματος κρίνονται όλοι. Ομως, στην πράξη, έχει αποδειχθεί πολλές φορές πως ένα θετικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να αποτελέσει και τη δικαίωση μιας επιλογής. Αυτό συνέβη την Τρίτη το βράδυ, στον αγώνα του Ολυμπιακού με τη Στάνταρ Λιέγης.
Ο ΖΙΚΟ ήταν γνωστό πως θα ρίσκαρε. Το έχει αποδείξει πως δεν περιμένει το αποτέλεσμα, αλλά το κυνηγάει. Αυτή είναι η φιλοσοφία του από την εποχή που ήταν ποδοσφαιριστής. Μ’ αυτήν την τακτική, αλλά και το σκεπτικό, παρέταξε την ομάδα του.
ΕΠΕΙΔΗ όμως του βγήκε το ρίσκο και πήρε την πολύτιμη νίκη, σημαίνει πως οι επιλογές του ήταν σωστές; Κι επειδή δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος, θα πρέπει να τις επαναλάβει; Πιστεύω πως όχι.
ΔΙΟΤΙ επί ενενήντα λεπτά ο Ολυμπιακός, λόγω των επιλογών του προπονητή του, ακροβατούσε σε ένα σχοινί. Το ότι δεν έπεσε οφείλεται στην ψυχή που επέδειξαν οι παίκτες του στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά του αγώνα.
Ο ΖΙΚΟ μάλλον δεν είχε μελετήσει καλά την αντίπαλό του. Δεν εξηγείται αλλιώς πως έπαιξε ουσιαστικά με ένα αμυντικό χαφ απέναντι σε ένα σύνολο με τόση ταχύτητα, αφού ο Ντουντού ακόμα δεν προσφέρει αυτά που μπορεί. Το ότι ο Μαρέσκα ήταν… μισή ομάδα μόνος του δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.
ΚΑΙ ο απλός φίλαθλος έβλεπε τα κενά που υπήρχαν στον άξονα, από τον οποίο οι ποδοσφαιριστές της Σταντάρ περνούσαν με όλη τους την άνεση. Ελάχιστοι θα στοιχημάτιζαν μέχρι το 80΄ ότι ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να πετύχει δεύτερο γκολ. Αντιθέτως, πολλοί θα πόνταραν στη βελγική ομάδα.
ΟΤΑΝ ρώτησα τον Βραζιλιάνο προπονητή αν έβαλε τον Στολτίδη στη θέση του Ζαϊρί περισσότερο για να κρατήσει το 1-1 παρά να κάνει το 2-1, δικαιολογήθηκε πως με την κίνηση αυτή έκλεινε τους διαδρόμους στον αντίπαλο και βοηθούσε τους επιθετικούς του.
ΤΟ ΠΡΩΤΟ το κατανοώ… Το δεύτερο του βγήκε επειδή ο Μακεδόνας άσος έχει το έμφυτο ταλέντο να βρίσκεται στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή. Και να βοηθηθεί από το… τσαφ του Ντουντού που του έστρωσε την μπάλα.
ΘΑ αναρωτηθείτε γιατί μετά μία τόσο μεγάλη νίκη… γκρινιάζω με τις επιλογές του Ζίκο, του οποίου το εγκώμιο πλέκουν από προχθές οι πάντες. Διότι θεωρώ πως όλοι στον Ολυμπιακό δεν πρέπει να κρυφτούν πίσω από το δένδρο και να χάσουν το δάσος. Η πρόκριση στους «16» έχει ακόμη πολύ δρόμο και μάλιστα από τα αφιλόξενα εδάφη του Βελγίου και της Ολλανδίας.
ΔΙΟΤΙ όπως προχθές νίκησε, θα μπορούσε και να είχε ηττηθεί. Και υπεύθυνος γι αυτή την ήττα θα ήταν αποκλειστικά ο προπονητής του. Στον οποίο δεν θα πρέπει να πιστωθούν οι τρεις βαθμοί. Αυτοί ανήκουν στο ταλέντο των παικτών του και στην κατάθεση πάθους και ψυχής πάνω στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου Καραϊσκάκη.
ΑΝ ΑΥΤΑ τους τα έβγαλε ο Ζίκο, τότε του αξίζουν θερμά συγχαρητήρια…
