Giannis Koukoulas

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr.

Ηταν η εβδομάδα των… προσγειώσεων για τον Ολυμπιακό. Και σε ποδόσφαιρο και σε μπάσκετ. Και μάλιστα, και οι δύο απότομες! Οι επιπτώσεις θα φανούν στο μέλλον.

Μετά τις Σέρρες την Τρίτη, που υποχρέωσαν τον Ζίκο και τους παίκτες του να αποχαιρετήσουν με το… καλημέρα το Κύπελλο, ήταν η σειρά του Παναγιώτη Γιαννάκη και των μπασκετμπολιστών του να γευτούν την πικρή γεύση μιας βαριάς ήττας. Οχι τόσο οδυνηρής, όπως της ποδοσφαιρικής ομάδας, αλλά σίγουρα βαριάς. Βέβαια, αυτή δεν αναμένεται να παίξει και σπουδαίο βαθμολογικό ρόλο, αφού η πρόκριση στην επόμενη φάση της Ευρωλίγκας είναι σχεδόν σίγουρη, αλλά σε ψυχολογικό επίπεδο ήταν ένα… χαστούκι.

Κι αυτό θα πρέπει να «ξυπνήσει» τεχνική ηγεσία και διοίκηση των «ερυθρολεύκων». Δεν πρέπει να επαναπαυτούν στη δικαιολογία, «είμαστε ακόμα στην αρχή και η ομάδα είναι ακόμα αμοντάριστη». Αν σκεφτούν έτσι για να δικαιολογήσουν τους δεκαοκτώ πόντους από τη Μάλαγα, τότε θα αργήσουν να «ξυπνήσουν» από το λήθαργο και άλλη μια χρονιά θα πάει χαμένη.

Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι πλέον πρέπει να έχουν αποκτήσει μία, έστω μικρή εμπειρία, από το χώρο. Αν όχι, τότε έχουν πρόβλημα. Βέβαια, κανείς δεν ζητάει από αυτούς να έχουν «γίνει Κόκκαλης» στα χρόνια που έχουν αναλάβει πλήρως την ομάδα. Κι αυτός χρειάστηκε κάποια χρόνια για να μάθει τι κρύβεται… πίσω από την κουρτίνα. Και του μπάσκετ, πρώτα, και του ποδοσφαίρου στη συνέχεια.

Ομως δεν μπορούν να δικαιολογηθούν πως ακόμα μαθαίνουν. Αν πράγματι είναι έτσι και βρίσκονται σ’ αυτό το επίπεδο, ας το πουν στους οπαδούς τους, ώστε να μην τρέφουν και αυτοί αυταπάτες, πως εφέτος θα είναι επιτέλους η χρονιά τους, όπως πίστεψαν και πέρσι και πρόπερσι.

Το ίδιο ισχύει και για τον Παναγιώτη Γιαννάκη, που πλέον είναι αυτός που επέλεξε όλους τους παίκτες και μοντάρει πλήρως την ομάδα, από την αρχή έως το τέλος. Δεν μπορεί να ισχυριστεί πως βρήκε κάποιους και αναγκαστικά βαδίζει με αυτούς. Ούτε πως η διοίκηση δεν έβαλε βαθιά το χέρι στο ταμείο της ΚΑΕ, για να του ικανοποιήσει όλες του τις απαιτήσεις.

Επομένως πρέπει να αναζητήσει ο ίδιος το τι έφταιξε τα προηγούμενα χρόνια και δεν πέτυχε τους στόχους ή ακόμα τι μπορεί να πάει στραβά και εφέτος, οπότε να υπάρξει άλλος ένας κρίκος στα «πέτρινα χρόνια». Μήπως τελικά δεν φταίνε οι παίκτες που είχε ή έχει εφέτος, αλλά η φιλοσοφία με την οποία ο ίδιος κτίζει την ομάδα στα χρόνια που βρίσκεται στον πάγκο της.

Διότι, για παράδειγμα, δεν μπορεί να έχει στη διάθεσή του τον Τσίλντερς και να μην εκμεταλλεύεται την ταχύτητα και την εκρηκτικότητα ενός τέτοιου παίκτη. Επομένως, ας σκεφτεί πως κάπως πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αγωνίζεται η ομάδα του.

Σίγουρα κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από αυτόν τι πρέπει να γίνει, ώστε να μπορέσει και ο ίδιος να πετύχει τους στόχους που έχει βάλει. Κι αυτοί δεν είναι άλλοι από το να σπάσει το κατεστημένο του Παναθηναϊκού στη Ελλάδα και να ανεβεί ένα σκαλοπάτι υψηλότερο στην Ευρωλίγκα.

Βέβαια είναι πολύ νωρίς ακόμα γα να πούμε πως η ομάδα έδειξε ότι δεν έχει τις δυνατότητες να το πετύχει. Ομως, το «καμπανάκι» που ήχησε στη Μάλαγα ήταν ένα «σήμα κινδύνου». Αν το λάβουν υπ’ όψιν τους στον Πειραιά, τότε μπορούν να προλάβουν και να διορθώσουν αυτά που είδαν. Αν όχι, τότε θα αναζητούν την άνοιξη πάλι τις αιτίες μιας αποτυχημένης περιόδου.

Του Γιάννη Κουκουλά

ΜΠΟΡΕΙ μία ήττα να αποδειχθεί πολύ πιο χρήσιμη από μία νίκη. Ειδικά όταν η διαχείριση της πρώτης είναι συνετή, ενώ της δεύτερης, χωρίς να της αξίζει, πανηγυρική.

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ δεν έχασε στις Σέρρες. Τον κέρδισε ο Πανσερραϊκός που ήταν ανώτερός του. Επιτέλους ας αποδίδουμε την επιτυχία στον νικητή και όχι την αποτυχία στον ηττημένο. Διότι στο ποδόσφαιρο ο μικρότερος και ο πιο αδύναμος μπορεί να τα βάλει και να επικρατήσει του μεγαλύτερου και ισχυρότερου.

ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΕ όμως ο Ολυμπιακός από αυτή την ήττα που τον έθεσε εκτός Κυπέλλου Ελλάδος, του οποίου είναι κάτοχος, από εκείνον τον αλησμόνητο… ατελείωτο περσινό τελικό με την ΑΕΚ; Πολλά.

ΠΡΩΤΟΝ η προσγείωση από τα σύννεφα, μπορεί να ήταν ανώμαλη, αλλά πιστεύω με το μικρότερο κόστος. Καθώς η δεύτερη τη τάξη διοργάνωση δεν έχει την αίγλη του ούτε πρωταθλήματος, αλλά ούτε μίας καλής παρουσίας στο Τσάμπιονς Λιγκ.

ΑΡΚΕΙ να κατανόησαν όλοι την ομάδα, πως δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει αυτή, χωρίς μεταγραφικές ενισχύσεις. Εδώ το κατάλαβαν ακόμα κι αυτοί που την… είδαν Μπαρτσελόνα μετά από τις νίκες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Το λάθος που έκαναν είναι πως έχασαν το δάσος πίσω από το δένδρο.

ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να εκφράσει ακόμα άποψη αν ο Ζίκο είναι καλός προπονητής ή όχι. Σίγουρα όμως στάθηκε τυχερός στα μέχρι τώρα παιχνίδια, μέχρι αυτό της Τρίτης στις Σέρρες. Οι όποιες επιλογές του σ’ αυτά του βγήκαν. Σημείωνα όμως, πως αυτές απέδωσαν επειδή οι αντίπαλοί τους δεν πίστεψαν πως μπορούν να τον νικήσουν.

Ο ΠΑΝΣΕΡΡΑΪΚΟΣ όμως το πίστεψε και τον ξεσκέπασε. Και τον βραζιλιάνο προπονητή, που δεν παραδέχεται ανοικτά πως η ομάδα του θέλει τουλάχιστον δύο παίκτες και περισσότερο τον Σωκράτη Κόκκαλη, που πιστεύει πως μπορεί να βγάλει την περίοδο με τον Ζαϊρί αριστερό εξτρεμ, τον Στολτίδη δεύτερο κυνηγό και τον Οσκαρ σαν «αντιμπελούτσι».

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ όμως του Ολυμπιακού από την ήττα στην Σέρρες δεν θα είναι μόνο αν θα αποφασίσει ο πρόεδρος του να βάλει το χέρι στο ταμείο της ΠΑΕ και να κάνει μεταγραφές. Ηδη με την απόφασή του να μην κάνει ένσταση και να πάρει το παιχνίδι στα χαρτιά, «κέρδισε» πολλά. Ή τουλάχιστον έδειξε πως πιστεύει πως το «νόμιμο δεν είναι και απαραίτητα ηθικόν». Κι αυτό είναι ένα «συν» και στο δικό του προφίλ και της ομάδος του.

ΑΝ ΕΚΑΝΕ ένσταση και κέρδιζε την πρόκριση, κάτι που ήταν βέβαιο, θα έχανε πολλά περισσότερα. Ακόμα κι αν κατακτούσε το Κύπελλο την Ανοιξη.

«ΤΟ ΔΙΣ εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού». Ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν έκανε ένσταση, όπως στην περίπτωση με τον Βάλνερ της Καλαμαριάς, και γλύτωσε από την κατακραυγή που τον περίμενε.

ΑΠΟ το ίδιο ρητό θα πρέπει να διδαχτεί και ο Ζίκο, ώστε να μην επαναλάβει τα λάθη που έκανε στον καταρτισμό της ενδεκάδας στις Σέρρες. Οσο κι αν το ρόστερ του είναι ελλιπές, μπορεί να βρει σε ποιες θέσεις μπορούν και πρέπει να αγωνίζονται κάποιοι παίκτες του.

kouk@kathimerini.gr

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini.gr

ΑΥΤΟ που ήταν αναμενόμενο, πριν ακόμα αρχίσει το πρωτάθλημα, είναι γεγονός. Η υπόθεση τίτλος αφορά, και καθώς ακόμα βρισκόμαστε μόλις στο 1/3 της κούρσας, μόνο τους «αιωνίους». Με τους υπόλοιπους δεκατέσσερις να αποτελούν τους κομπάρσους που συμπληρώνουν τον θίασο.

ΜΠΟΡΕΙ σε κάποιες στιγμές του έργου κάποιοι από αυτούς να κλέβουν το χειροκρότημα των θεατών, αλλά αυτό δεν αλλάζει το σενάριο. Το οποίο προβλέπει έναν από τους δύο να υποκλιθεί τελευταίος πριν πέσει η αυλαία.

ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ελπίδες είχε ο φίλαθλος να δει κάποιον από τον Αρη - ΠΑΟΚ να μπαίνει σφήνα μεταξύ τους, διαψεύστηκαν. Και η απογοήτευση είναι μεγάλη στη Θεσσαλονίκη. Η οποία διαπιστώνει πως το να πανηγυρίσει έναν τίτλο μία ομάδα της είναι όνειρο απατηλό. Και το χειρότερο βλέπει και πως ο Ηρακλής, για άλλη μία χρονιά θα παλεύει για την παραμονή του.

ΔΕΝ ξέχασα την ΑΕΚ. Αυτή είναι στη χειρότερη θέση. Οχι τόσο βαθμολογικά, αφού βρίσκεται ένδεκα βαθμούς πίσω από τους πρωτοπόρους, αλλά ψυχολογικά. Και όχι τα αφεντικά της και οι παίκτες της, πολλοί από τους οποίους δεν αισθάνονται το βάρος της φανέλας που φορούν, αλλά οι οπαδοί της και φυσικά ο Ντούσαν Μπάγεβιτς.

ΒΕΒΑΙΑ οι πληροφορίες από την Αμερική λένε πως βρέθηκε ο πολυπόθητος επενδυτής και μάλιστα ίσως την Παρασκευή να υπάρξουν επίσημες ανακοινώσεις. Ομως μέχρι να διαπιστώσουν πως άνοιξε ο… αγωγός για να τρέξουν στην Αθήνα τα δολάρια, όλοι είναι «κουμπωμένοι». Διότι πολλά έχουν δει τα μάτια τους τα τελευταία χρόνια.

ΕΤΣΙ Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός θα κοκορομαχήσουν μόνοι τους και εφέτος για το τρόπαιο του πρωταθλητή. Τι σημαίνει όμως αυτό για το ελληνικό ποδόσφαιρο; Μία ρουτίνα και τίποτα περισσότερο. Ο φίλαθλος κόσμος έχει βαρεθεί να βλέπει το ίδιο έργο του οποίου ξέρει την κατάληξη. Ακόμα κι αν εφέτος ο Παναθηναϊκός σπάσει το σερί του Ολυμπιακού, οι μόνοι που θα νιώσουν την αλλαγή θα είναι οι «πράσινοι» οπαδοί. Αντε και οι «κόκκινοι» που τόσα χρόνια φουσκώνουν σαν τα παγώνια από την αλαζονεία τους.

ΠΟΥ οδηγείται όμως έτσι το ποδόσφαιρό μας; Στο πουθενά. Και μήπως υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι;. Μην το ελπίζετε. Διότι καθώς κάθε χρόνο ένας από τους δύο -κάποιες περιόδους και οι δύο- θα συμμετάσχουν στο Τσάμπιονς Λιγκ και θα εισπράττουν τα εκατομμύρια ευρώ, τόσο η ψαλίδα από τους άλλους θα ανοίγει περισσότερο.

ΟΤΑΝ μάλιστα ο Παναθηναϊκός αποκτήσει το ιδιόκτητό του γήπεδο, όπως ακριβώς το απέκτησε ο Ολυμπιακός, τότε η διαφορά θα είναι ακόμα μεγαλύτερη. Γι’ αυτό και δεν βρίσκουν επενδυτές οι υπόλοιπες ομάδες.

ΔΙΟΤΙ κανείς σωστός επιχειρηματίας δεν θα έρθει να ρίξει τα λεφτά του σε ένα πηγάδι το οποίο δεν έχει πάτο! Αλλά ακόμα κι αν βρεθεί ένας τρελός να το κάνει, στο τέλος θα πέσει κι αυτός μέσα…

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini.gr

ΜΙΑ αγωνιστική, η 8η, που ήταν από τις καλύτερες. Οχι μόνο επειδή δεν υπήρξαν οι γνωστές κραυγές -γκρίνιες πάντα θα υπάρξουν- για τη διαιτησία, αλλά και επειδή παρακολουθήσαμε παιχνίδια από αυτά που κόβουν την ανάσα και φέρνουν τον κόσμο στις εξέδρες.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ στο Καραϊσκάκη, την Κυριακή στο «Κλεάνθης Βικελίδης» και στο Ολυμπιακό Στάδιο έγιναν ματς, που πράγματι δικαιολογούν την ύπαρξη του εθνικού μας πρωταθλήματος. Μπορεί να μην υπήρξε υψηλή τεχνική, αλλά είχαν ρυθμό, πάθος και εναλλαγές στο σκορ. Ισως να το είχαν διαισθανθεί και οι φίλαθλοι που τίμησαν με την παρουσία τους τις ομάδες.

ΠΙΣΤΕΥΩ πως η ομάδα που ξεχώρισε αυτή την αγωνιστική ήταν ο Εργοτέλης. Ο Νίκος Καραγεωργίου έχει κατορθώσει να δημιουργήσει ένα συγκρότημα που διαθέτει και πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, αλλά και μεθοδικότητα. Και το σπουδαιότερο έδειξε πως κοιτάζει τον κάθε αντίπαλο στα μάτια παίζοντας το δικό του παιχνίδι, χωρίς να θέλει να καταστρέψει του άλλου. Κι αυτό είναι σπουδαίο για μία ομάδα της περιφέρειας.

ΚΙ ΑΝ ο Εργοτέλης ήταν η ομάδα της αγωνιστικής, το πρόσωπο είναι ο Κώστας Κατσουράνης. Οχι για τον υπέροχο τρόπο που «εκτέλεσε» δύο φορές τον Χαλκιά, αλλά διότι για πολλοστή φορά βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση και… ξελάσπωσε τον Παναθηναϊκό, τον οποίο μόνο ο Τεν Κάτε είδε να παίζει καλό ποδόσφαιρο σε όλη τη διάρκεια του προχθεσινού ματς.

ΚΑΙ θα πρέπει να αναζητήσουν τις αιτίες στον ΠΑΟΚ, γιατί παραμένει χωρίς νίκη εκτός έδρας στο εφετινό πρωτάθλημα, ενώ για άλλη μία φορά δεν μπόρεσε να πάρει βαθμό αγωνιζόμενος στο Λεκανοπέδιο με μία από τις τρεις ομάδες του τέως ΠΟΚ.

ΒΑΘΜΟ πήρε η ΑΕΚ από τον Αρη στη Θεσσαλονίκη. Ομως έφυγε πικραμένη από το γήπεδο. Διότι και το γκολ που πέτυχε ο γηπεδούχος ήταν από θέση οφ σάιτ, αλλά και επειδή, στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, ήταν καλύτερη του αντιπάλου της.

ΑΦΗΣΑ τελευταίο τον Ολυμπιακό. Είναι γεγονός πως δεν μπορεί να βγάλει την περίοδο με το ρόστερ που διαθέτει. Σε ερώτησή μου για μεταγραφές, ο Ζίκο έριξε το… μπαλάκι στον Σωκράτη Κόκκαλη. Μάλλον θα έχει διακρίνει μία απροθυμία εκ μέρους του προέδρου του στο θέμα αυτό…

ΚΙ ΑΝ δεν φροντίσουν να καλύψουν τα κενά, όχι μόνο στην αριστερή πλευρά της επίθεσης, τότε σε κάποια στιγμή θα χρειαστεί να επιστρατευτεί και ο… Βραζιλιάνος προπονητής!

Tου Γιάννη Kουκουλά / kouk@kathimerini. gr

Πάντα ένα παιχνίδι του ΠΑΟΚ με μία από τις μεγάλες ομάδες του λεκανοπεδίου είναι ντέρμπι. Οπως το σημερινό του Ολυμπιακού Σταδίου, στο οποίο αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό. Ο οποίος, μετά την απώλεια των δύο βαθμών στην Καβάλα, δεν έχει περιθώρια να χάσει και άλλους. Ειδικά ως γηπεδούχος… απαγορεύεται. Επομένως, το παιχνίδι έχει τεράστιο ενδιαφέρον γι αυτόν.

Φυσικά και για τον φιλοξενούμενο, που αν θέλει να διατηρήσει την επαφή του με την κορυφή και να δηλώνει «ενδιαφερόμενος» για τον τίτλο, θα πρέπει να πάρει και ένα τέτοιο δύσκολο παιχνίδι. Ή τουλάχιστον να μην το χάσει.

Βέβαια, αυτό είναι πολύ δυσκολότερο από κάθε άλλη φορά. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι ο… παλιός, που πέταγε εύκολα τους βαθμούς. Διαθέτει εφέτος περισσότερους, ποιοτικούς παίκτες οι οποίοι μπορούν με την προσωπικότητά τους να του χαρίσουν τη νίκη. Και επιπλέον, η συμπαράσταση των οπαδών του είναι πολύ πιο δυναμική.

Αντιθέτως, ο ΠΑΟΚ εξακολουθεί, όπως και πέρυσι, να χάνει σημαντική από τη δύναμή του μακριά από την Τούμπα. Μπορεί να μην έχει ηττηθεί εκτός έδρας στα τρία ταξίδια του, δε/ ν έχει όμως πετύχει και τρίποντο. Και μάλιστα με αντιπάλους πιο αδύναμους από τον σημερινό. Επομένως, η αποστολή του είναι ακόμα δυσκολότερη.

Πόσω μάλλον όταν παραμένει νωπή η πληγή που άνοιξε με την αποχώρησή του ο Θοδωρής Ζαγοράκης. Η ομάδα προς το παρόν συνεχίζει με… κεκτημένη ταχύτητα και πολύ πιθανόν, αν υπάρξει μία ήττα σήμερα και πολύ περισσότερο μία συντριβή, τότε η κατάσταση θα επιβαρυνθεί.

Κομβικό λοιπόν το αποψινό ντέρμπι του Αμαρουσίου. Για τον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα από τη νίκη, αν θέλει να παραμείνει στην κορυφή και να διασκεδάσει την απώλεια, αλλά και την άσχημη εμφάνιση στην Καβάλα. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι παίκτες, αλλά και ο Τεν Κάτε, ο οποίος σε κάθε αγωνιστική ισορροπεί πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Γι αυτό και σήμερα θα αφήσει τους… πειραματισμούς και θα ρίξει όλους τους άσους του πάνω στο χορτάρι. Ξέρει πως ένα νέο στραβοπάτημα θα ανοίξει πάλι τον ασκό του Αιόλου και πολύ πιθανόν να παρασυρθεί από τη θύελλα που θα προκληθεί. Δεν έχει λοιπόν περιθώρια για άλλες εκπλήξεις.

Περιθώρια όμως δεν έχει και ο Φερνάντο Σάντος. Το κλίμα ήδη δεν είναι καλό γι αυτόν στη Θεσσαλονίκη. Και αν απόψε δεν πάρει τουλάχιστον την ισοπαλία, τότε η ομάδα του, μένοντας δέκα βαθμούς πίσω από τον πρωτοπόρο, αποχαιρετά ουσιαστικά τις φιλοδοξίες της για την κορυφή. Κάτι που το είχαν πιστέψει για εφέτος οι οπαδοί της.

Οσο κι αν γι’ αυτό δεν θα είναι υπεύθυνος ο Πορτογάλος προπονητής, αλλά η οικονομική κατάσταση της ΠΑΕ σε σύγκριση με τους άλλους διεκδικητές του τίτλου, αναμένεται να πληρώσει αυτός το… μάρμαρο. Οταν κινδύνεψε να το κάνει πρόσφατα, τον προστάτεψε ο Θοδωρής Ζαγοράκης. Ο Ζήσης Βρύζας, ακόμα κι αν το θέλει, έχει το ανάστημα και τη δύναμη να το κάνει, ερχόμενος σε αντίθεση με τους οπαδούς; Πιστεύω πως όχι.

Tου Γιαννη Κουκουλα

Τζάμπολ σήμερα στο επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ. Ενός πρωταθλήματος που εδώ και αρκετά χρόνια αποτελεί υπόθεση για δύο, για να καταλήγει στον έναν. Στον Παναθηναϊκό. Απλά ο Ολυμπιακός κάθε περίοδο ξεκινά με στόχο να του πάρει τα σκήπτρα. Πέρσι, παρόλο που κατάφερε να πάρει το πλεονέκτημα έδρας, δεν μπόρεσε να το εκμεταλλευτεί.

Εφέτος ξεκινάει με τον ίδιο σκοπό. Οπως φυσικά και ο Παναθηναϊκός που θέλει να διατηρήσει τα κεκτημένα του. Οπως λοιπόν γίνεται αντιληπτό και αυτή την περίοδο θα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές. Μία κανονική περίοδος, στην οποία το μόνο ενδιαφέρον θα είναι ποιος από τους δύο θα τερματίσει πρώτος. Οι υπόλοιποι απλά θα παίζουν μεταξύ τους και θα ελπίζουν σε κάποια νίκη επί των «αιωνίων», όπως σήμερα που ο Αρης υποδέχεται τους «ερυθρόλευκους».

Επομένως η αγωνιστική πλευρά του πρωταθλήματος δεν παρουσιάζει κάποιο νέο ενδιαφέρον, μέχρι τους τελικούς. Ισως και γι αυτό είναι μειωμένο το ενδιαφέρον των καναλιών για να κλείσουν τις μεταδόσεις των αγώνων. Γεγονός που προβληματίζει τις διοικήσεις των ΚΑΕ.

Το ερώτημα όμως που γεννάται είναι κατά πόσο οι ίδιες προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν το προϊόν τους και να βρουν τηλεοπτική στέγη, όπως το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Κεντρική διαχείριση τηλεοπτικών δικαιωμάτων δεν υπάρχει. Ακόμα και μέχρι προχθές η τηλεοπτική μετάδοση των αγώνων ήταν στον «αέρα» και ο ΕΣΑΚΕ σκεφτόταν την αναβολή της πρώτης αγωνιστικής. Ετσι οι περισσότερες ομάδες οικονομικά βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό της ΑΕΚ.

Κι αν η πάλαι ποτέ βασίλισσα της Ευρώπης είναι η κορυφή του παγόβουνου, υπάρχουν αρκετές ομάδες οι οποίες είναι άγνωστο το πώς θα «βγάλουν» τη χρονιά. Ο ΠΑΟΚ είναι άλλη μία από αυτές που κάποτε πρωταγωνιστούσαν στο ελληνικό μπάσκετ. Συμπτωματικά και από τις δύο πέρασε κάποια στιγμή ο ίδιος «σωτήρας».

Αλλά τότε, όπως και άλλες φορές, όχι μόνο στο μπάσκετ, αλλά και στο ποδόσφαιρο, ενδιαφέρθηκε κανείς ποιος είναι ο κύριος και από πού κρατάει η σκούφια του; Ποια τα εχέγγυα για να αναλάβει μία ομάδα; Ασχολήθηκαν οι λίγκες με το παρελθόν και να δουν ποιο είναι το μέλλον του κάθε ουρανοκατέβατου δήθεν επενδυτή;

Αλλά και το κράτος; Υπάρχει νόμος που να υποχρεώνει τον καθένα που θέλει να «φτιάξει» ένα προφίλ στην κοινωνία εκμεταλλευόμενος το όνομα ενός ιστορικού συλλόγου, να καταθέτει «πόθεν έσχες» και ποια είναι τα κεφάλαια που θα διαθέσει; Ετσι το επαγγελματικό μπάσκετ όπως και το ποδόσφαιρο είναι ξέφραγο αμπέλι, όπου μπορούν να εισβάλλουν τα κάθε λογής… φυντάνια.

Με αποτέλεσμα, μετά ένα χρονικό διάστημα και αφού κάνουν τη δουλειά τους, να εγκαταλείπουν τις ομάδες αφήνοντάς τες καταχρεωμένες. Τότε όλοι τρέχουν στο φιλεύσπλαχνο κράτος του οποίου οι πολιτικοί για τους δικούς τους λόγους προσπαθούν να τις βγάλουν από το αδιέξοδο. Τα παραδείγματα πολλά.

Μην πείτε πως ξέφυγα από το θέμα. Απλά το ένα φέρνει το άλλο και η κατάληξη είναι πάντα η ίδια. Χρόνο με χρόνο να παρακολουθούμε τα δύο επαγγελματικά μας πρωταθλήματα, μπάσκετ και ποδοσφαίρου, να γίνονται υπόθεση για δύο. Χωρίς να βλέπουμε ένα φως στο τούνελ με την ελπίδα πως μπορεί να αλλάξει κάτι.

Ο περίφημος ανταγωνισμός κοντεύει να γίνει απλή αναφορά στο λεξικό, με αποτέλεσμα και ο κόσμος, εκτός των φανατικών οπαδών, να απογοητεύεται και οι ομάδες να θυμίζουν… πύργο Βαβέλ, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία στα ρόστερ είναι ξένοι. Κατά τα άλλα περιμένουμε να αναδειχθούν ταλέντα για τις Εθνικές μας στα δύο αθλήματα…

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr

ΗΤΑΝ ένα από αυτά τα παιχνίδια που παρακαλάς να μην τελειώσουν. Που τα παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα, έστω κι αν δεν είσαι οπαδός κάποιας από τις δύο ομάδες. Ρεάλ Μαδρίτης και Μίλαν επιβεβαίωσαν για άλλη μία φορά γιατί το ποδόσφαιρο είναι και θα παραμείνει το πιο αμφίρροπο άθλημα. Που σε πάει από τον Παράδεισο στην Κόλαση και το αντίθετο. Πως η επιτυχία από την αποτυχία απέχει ελάχιστα…

ΠΕΝΤΕ γκολ. Δύο άλλα που δεν μέτρησαν. Ενα πέναλτι που δεν δόθηκε και συνεχής εναλλαγή στο σκορ. Τι άλλο να ήθελαν τα εκατομμύρια φίλαθλοι που το παρακολούθησαν; Πιστεύω απολύτως τίποτα! Ακόμα και η κακή διαιτησία του Βέλγου, Φρανκ ντε Μπλέεκερε έπαιξε τον ρόλο της, για να γίνει ακόμα πιο συναρπαστικό αυτό το παιχνίδι.

ΜΟΝΟ που κανείς δεν στάθηκε στα τραγικά του λάθη. Και μπορεί η Μίλαν να… ξέχασε το γκολ του Τιάγκο Σίλβα που της ακυρώθηκε σαν επιθετικό φάουλ, επειδή στο τέλος νίκησε. Τι να πει όμως και η Ρεάλ που δεν της έδωσε πέναλτι σε ανατροπή του Μπενζεμά από τον Τζαμπρότα; Θα μπορούσε να αντιδράσει η φιλοξενούμενη στο δεύτερο ημίχρονο αν ξεκινούσε με δύο γκολ παθητικό;

ΟΜΩΣ με τον Βέλγο ρέφερι και οι Ισπανοί ασχολήθηκαν ελάχιστα. Απλή αναφορά στο λάθος του. Οπως και σ’ αυτό της ακύρωσης του γκολ της Μίλαν. Τίποτα περισσότερο. Ούτε κατάρες, ούτε αφορισμοί… Περισσότερο τα έχουν με τον προπονητή της «βασίλισσας», ο οποίος αδυνατεί να διαχειριστεί το πανάκριβο υλικό που διαθέτει.

ΚΑΙ αναγκαστικά κάνω συγκρίσεις. Το τι θα γινόταν εδώ, αν ένας Ελληνας διαιτητής είχε κάνει τέτοια λάθη. Το λιγότερο που θα ζητούσαν οι θιγόμενοι θα ήταν η κεφαλή του επί πίνακι… Ο Σοφοκλής Πιλάβιος θα είχε ήδη φωνάξει και θα ζητούσε την παραίτηση του Βασίλη Τεροβίτσα και ο τελευταίος θα είχε καρατομήσει όλους τους διαιτητές!

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ θα μιλούσαν πάλι για την «επανίδρυση της παράγκας», ενώ οι οπαδικές θα κοσμούσαν τα πρωτοσέλιδά τους με τη χαρακτηριστική φωτογραφία της συμπαθέστατης μαϊμού. Η χώρα για άλλη μία φορά θα ζούσε τον «ποδοσφαιρικό της εμφύλιο».

ΓΙΑΤΙ όμως όλα αυτά θα συνέβαιναν εδώ και στην Ισπανία δεν κουνήθηκε… φύλλο; Η απάντηση είναι απλή. Εκεί δεν υπάρχει ούτε καχυποψία, ούτε μιζέρια, ούτε γκρίνια. Χάρηκαν το θέαμα, ασχολήθηκαν με τις τυχόν λανθασμένες επιλογές του προπονητή της μαδριλένικης ομάδας Πελεγκρίνι και τίποτα περισσότερο.

ΟΣΟ για την UEFA; Μάλλον θα αποφύγει να τιμωρήσει τον Βέλγο διαιτητή, για να μην υπάρξει συνέχεια στο θέμα. Εξάλλου ήταν τέτοια η διαφήμιση που έκαναν στο προϊόν της οι δύο ομάδες, που θα ήταν κουτό να σταθεί σε δύο λάθη που ήδη θα έχουν ξεχαστεί.

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr

ΛΕΜΕ πως εκ του αποτελέσματος κρίνονται όλοι. Ομως, στην πράξη, έχει αποδειχθεί πολλές φορές πως ένα θετικό αποτέλεσμα δεν μπορεί να αποτελέσει και τη δικαίωση μιας επιλογής. Αυτό συνέβη την Τρίτη το βράδυ, στον αγώνα του Ολυμπιακού με τη Στάνταρ Λιέγης.

Ο ΖΙΚΟ ήταν γνωστό πως θα ρίσκαρε. Το έχει αποδείξει πως δεν περιμένει το αποτέλεσμα, αλλά το κυνηγάει. Αυτή είναι η φιλοσοφία του από την εποχή που ήταν ποδοσφαιριστής. Μ’ αυτήν την τακτική, αλλά και το σκεπτικό, παρέταξε την ομάδα του.

ΕΠΕΙΔΗ όμως του βγήκε το ρίσκο και πήρε την πολύτιμη νίκη, σημαίνει πως οι επιλογές του ήταν σωστές; Κι επειδή δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος, θα πρέπει να τις επαναλάβει; Πιστεύω πως όχι.

ΔΙΟΤΙ επί ενενήντα λεπτά ο Ολυμπιακός, λόγω των επιλογών του προπονητή του, ακροβατούσε σε ένα σχοινί. Το ότι δεν έπεσε οφείλεται στην ψυχή που επέδειξαν οι παίκτες του στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά του αγώνα.

Ο ΖΙΚΟ μάλλον δεν είχε μελετήσει καλά την αντίπαλό του. Δεν εξηγείται αλλιώς πως έπαιξε ουσιαστικά με ένα αμυντικό χαφ απέναντι σε ένα σύνολο με τόση ταχύτητα, αφού ο Ντουντού ακόμα δεν προσφέρει αυτά που μπορεί. Το ότι ο Μαρέσκα ήταν… μισή ομάδα μόνος του δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

ΚΑΙ ο απλός φίλαθλος έβλεπε τα κενά που υπήρχαν στον άξονα, από τον οποίο οι ποδοσφαιριστές της Σταντάρ περνούσαν με όλη τους την άνεση. Ελάχιστοι θα στοιχημάτιζαν μέχρι το 80΄ ότι ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να πετύχει δεύτερο γκολ. Αντιθέτως, πολλοί θα πόνταραν στη βελγική ομάδα.

ΟΤΑΝ ρώτησα τον Βραζιλιάνο προπονητή αν έβαλε τον Στολτίδη στη θέση του Ζαϊρί περισσότερο για να κρατήσει το 1-1 παρά να κάνει το 2-1, δικαιολογήθηκε πως με την κίνηση αυτή έκλεινε τους διαδρόμους στον αντίπαλο και βοηθούσε τους επιθετικούς του.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ το κατανοώ… Το δεύτερο του βγήκε επειδή ο Μακεδόνας άσος έχει το έμφυτο ταλέντο να βρίσκεται στην κατάλληλη θέση, την κατάλληλη στιγμή. Και να βοηθηθεί από το… τσαφ του Ντουντού που του έστρωσε την μπάλα.

ΘΑ αναρωτηθείτε γιατί μετά μία τόσο μεγάλη νίκη… γκρινιάζω με τις επιλογές του Ζίκο, του οποίου το εγκώμιο πλέκουν από προχθές οι πάντες. Διότι θεωρώ πως όλοι στον Ολυμπιακό δεν πρέπει να κρυφτούν πίσω από το δένδρο και να χάσουν το δάσος. Η πρόκριση στους «16» έχει ακόμη πολύ δρόμο και μάλιστα από τα αφιλόξενα εδάφη του Βελγίου και της Ολλανδίας.

ΔΙΟΤΙ όπως προχθές νίκησε, θα μπορούσε και να είχε ηττηθεί. Και υπεύθυνος γι αυτή την ήττα θα ήταν αποκλειστικά ο προπονητής του. Στον οποίο δεν θα πρέπει να πιστωθούν οι τρεις βαθμοί. Αυτοί ανήκουν στο ταλέντο των παικτών του και στην κατάθεση πάθους και ψυχής πάνω στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου Καραϊσκάκη.

ΑΝ ΑΥΤΑ τους τα έβγαλε ο Ζίκο, τότε του αξίζουν θερμά συγχαρητήρια…

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κι όμως αληθινό. Τα επεισόδια στο ΜΕΤΣ πριν από τον αγώνα βόλεϊ Παναθηναϊκού - ΠΑΟΚ ήταν αναμενόμενα. Τα είχαν «προσυμφωνήσει» οι οπαδοί του πρώτου, όχι με αυτούς του φιλοξενούμενου, αλλά με τους «αιώνιους» εχθρούς. Είχαν δώσει το ραντεβού τους!

ΜΑΛΙΣΤΑ! Σ’ ένα από τα πιο κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας, σε μία πολυσύχναστη περιοχή, σε δρόμους όπου η κυκλοφορία των αυτοκινήτων δεν σταματάει ποτέ. Στην Σπύρου Μερκούρη και στην Ευτυχίδου.

ΕΚΑΤΟ περίπου οπαδοί του Παναθηναϊκού με μηχανάκια κατευθύνθηκαν προς την περιοχή για να συναντήσουν αυτούς του Ολυμπιακού που είχαν συγκεντρωθεί στη λέσχη της περιοχής. Μιας περιοχής την οποία θεωρούν «άβατό» τους. Και δεν θέλουν να επιτρέψουν να αγωνίζεται εκεί η ομάδα βόλεϊ του Παναθηναϊκού!

ΦΥΣΙΚΑ η αστυνομία είχε της πληροφορίες της πως κάτι μπορεί να συμβεί. Γι’ αυτό και είχε «περικυκλώσει» το κλειστό γυμναστήριο. Εξάλλου, τα μηνύματα τα είχε πάρει από την επίθεση με μολότοφ που είχαν δεχθεί την περασμένη εβδομάδα οι παίκτες των «πρασίνων» κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης.

ΚΑΙ εδώ γεννάται το ερώτημα: Τι πρέπει, επιτέλους, να κάνει η πολιτεία; Να διαθέτει όση αστυνομική δύναμη έχει για να σταματήσει τον ξυλοδαρμό διακοσίων το πολύ χούλιγκαν; Αν πάλι δεν πάρει τα… κλομπ στα χέρια, θα κατηγορηθεί για ανικανότητα. Αν τους μαζέψει όλους και τους κλείσει μέσα, θα αρχίσουν οι «φωνές» για κατάχρηση εξουσίας.

ΤΟ μόνο που μπορεί να γίνει, κι ας το καταλάβουν επιτέλους οι νέοι και οι παλιοί κυβερνώντες, είναι να γίνει ακόμη πιο αυστηρός ο νόμος. Περισσότερο και από αυτόν που είχε κάνει ο Γιώργος Ορφανός και τον άλλαξε προς το ηπιότερο ο Γιάννης Ιωαννίδης.

ΟΛΟΙ θυμόμαστε τα λόγια των πολιτικών και των παραγόντων μετά τα αιματηρά επεισόδια στη Λεωφόρο Παιανίας. Τα παράθυρα στις τηλεοράσεις και τα βαρύγδουπα άρθρα στις εφημερίδες. Και τι έγινε; Ολοι τα ξεχάσαμε. Και ήρθαν πριν από ένα χρόνο τα επεισόδια της Πάτρας. Πάλι μεταξύ των ίδιων οπαδών. Πάλι λόγια… Πάλι κατάρες… Πάλι αφορισμοί…

ΑΛΛΑΞΕ τίποτα; Είδατε να πάρουν κάποια μέτρα πολιτεία αλλά και οι διοικήσεις των σωματείων; Η πρώτη, πάντα με το μυαλό στο… πολιτικό κόστος, αντί να τους «χτυπάει» τους χαϊδεύει. Και οι αθλητικοί παράγοντες δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την ιδέα πως δεν θα έχουν πλέον «ιδιωτικούς στρατούς».

ΕΤΣΙ φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε θεατές στα μαχαιρώματα στη Σουρωτή, στο σπάσιμο του αυτοκινήτου του Κυριάκου Αλεξανδρίδη και προχθές, στα επεισόδια στο Παγκράτι. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα μήνα.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, δεν μπορώ να ευχηθώ ή να ελπίζω πως θα είναι τα τελευταία. Εξάλλου, αν ήταν με ευχολόγια να λύνονται τα προβλήματα, τότε θα ζούσαμε σε έναν κόσμο όμορφο, αγγελικά πλασμένο.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ πριν θρηνήσουμε πάλι θύματα, η νέα ηγεσία του αθλητισμού, αλλά και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, ας αποφασίσουν ουσιαστικά και αποφασιστικά μέτρα.

Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr

Ο ΤΕΝ ΚΑΤΕ, όσο άδικο αποδείχθηκε πως είχε στον καταρτισμό της ενδεκάδας προχθές, άλλο τόσο δίκιο είχε όταν δήλωνε μετά το παιχνίδι με την Καβάλα πως ο Παναθηναϊκός πέρυσι θα είχε χάσει ένα τέτοιο ματς. Οπως και να μην είχε κερδίσει αυτά με τον Αρη και την ΑΕΚ, θα συμπληρώσω εγώ.

ΔΙΟΤΙ όσο κι αν σ’ αυτά τα τρία παιχνίδια, όπως αποδείχθηκε από την ανάλυση των φάσεων, το αποτέλεσμα επηρεάστηκε από τα διαιτητικά λάθη, χρειάστηκε οι παίκτες του να καταθέσουν την ψυχή και το πάθος τους. Κάτι που χρειάζεται για να φτάσει η ομάδα στον στόχο της.

ΟΠΩΣ χρειάζεται και τη συμπαράσταση των οπαδών της. Οι οποίοι, παρά την κακή εμφάνιση και το 2-0 του πρώτου ημιχρόνου, στάθηκαν δίπλα στους παίκτες τους και τους στήριξαν. Παλαιότερα, θα είχαν φύγει από τις εξέδρες αποδοκιμάζοντάς τους.

ΜΠΟΡΕΙ, βέβαια, η Καβάλα να έκοψε το σερί των «πρασίνων», όμως αυτοί που πανηγύρισαν τον βαθμό της ισοπαλίας είναι οι φιλοξενούμενοι. Κι αυτό τα λέει όλα. Επομένως, πολύ σωστή η δήλωση του Σισέ πως ο ένας βαθμός είναι καλύτερος από τον… κανένα.

ΒΑΘΜΟΣ που διατήρησε τον Παναθηναϊκό στην κορυφή, αλλά πλέον με συγκάτοικο τον Ολυμπιακό, που δείχνει να βρίσκει τα πατήματά του. Κατά πόσον αυτά θα τα έχει και με έναν ισχυρότερο αντίπαλο από τον Αστέρα Τρίπολης, θα φανεί απόψε, που αντιμετωπίζει τη Σταντάρ Λιέγης.

Η ΕΒΔΟΜΗ αγωνιστική δεν επιφύλαξε εκπλήξεις. Λάρισα και Ατρόμητος πέτυχαν τις πρώτες τους νίκες. Ο Πανιώνιος με το διπλό στο Καυταντζόγλειο «ρέφαρε» κάπως τις απώλειες στη Νέα Σμύρνη, με τον Ηρακλή να δείχνει πως επιστρέφει στις παλιές… κακές εποχές.

Η ΝΙΚΗ του ΠΑΟΚ ήταν ένα βάλσαμο στην πληγή που άνοιξε η παραίτηση του Ζαγοράκη, ενώ για άλλη μία φορά ο Αρης έδειξε πως… χάνεται μακριά από το «Κλεάνθης Βικελίδης».

ΔΕΝ ξέχασα την ΑΕΚ. Αυτοί που ξεχνούν είναι οι οπαδοί της, που στο τελευταίο τέταρτο αντί να την βοηθήσουν να κρατήσει το 3-2 με τον Πανθρακικό γιουχάιζαν. Αν οι αποδοκιμασίες ήταν κατά της διοίκησης, θα μπορούσαν να το κάνουν μετά το παιχνίδι. Διότι πράγματι φταίει αυτή που άφησε «γυμνή» την ομάδα και όχι οι παίκτες και ο Ντούσαν Μπάγεβιτς.

ΑΣ ΔΟΥΝ, λοιπόν, την πραγματικότητα, κάνοντας συγκρίσεις με τους παίκτες που διαθέτουν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός και μετά ας αποδοκιμάσουν τους δικούς τους. Κι αν θέλουν να ξεσπάσουν κατά κάποιων, ας το κάνουν εναντίον όσων την έφεραν σ’ αυτό τη σημείο.