Giannis Koukoulas

ΤΕΛΙΚΑ μήπως κάποιες ΠΑΕ, είναι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες, μόνο στον τίτλο; Θέλουν να λένε πως λειτουργούν και σκέπτονται πάνω σε επαγγελματικό σχεδιασμό μόνο τυπικά, αλλά ουσιαστικά ακόμα βρίσκονται σε ερασιτεχνικά επίπεδα;

ΕΧΟΥΝ ιατρικά επιτελεία, με εγνωσμένης αξίας επιστήμονες. Υπάρχουν πλέον οι αναλυτικοί φάκελοι, όλων των παικτών, οι οποίοι περνούν από λεπτομερέστατες εξετάσεις πριν αποφασιστεί η απόκτησή τους. Κι όμως πολλές φορές συμβαίνει με το που γίνεται μία μεταγραφή, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ο ποδοσφαιριστής να παρουσιάζει πρόβλημα τραυματισμού.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ του Ματ Ντάρμπισιρ, δεν είναι ακριβώς έτσι. Ηταν γνωστό πως ο Αγγλος διεθνής με την Ελπίδων της χώρας του, είχε το πρόβλημα στους κοιλιακούς. Ενας τραυματισμός που θεωρείται από τους πιο ύπουλους. Πέρσι, λίγο πριν από τον τελικό Κυπέλλου με την ΑΕΚ του παρουσιάστηκε έντονα και έγινε προσπάθεια με θεραπευτική αγωγή να μπορέσει να αγωνιστεί. Οπως και είχε γίνει. Τότε ο παίκτης ήταν ακόμα δανεικός από την Μπλάκμπερν. Ως εδώ καλά…

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ των υπευθύνων του Ολυμπιακού ξεκινούν όταν αποφασίστηκε από τη διοίκηση η απόκτηση του με ελεύθερη μεταγραφή από την αγγλική ομάδα. Υπήρχε εγγύηση πως είχε ξεπεράσει πλήρως το πρόβλημα, ώστε να δοθεί το ποσό των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ; Ενα ποσό κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητο είναι σε μία περίοδο που η ΠΑΕ αναζητεί επενδυτές να κλείσει το περσινό άνοιγμα και να βρει λεφτά και για άλλες μεταγραφές.

ΕΥΛΟΓΕΣ λοιπόν οι απορίες των οπαδών του Ολυμπιακού, οι οποίοι με μηνύματά τους αναρωτιούνται, γιατί πήρε αυτό το ρίσκο η διοίκηση, αν δεν υπήρχε το «οκ» του ιατρικού επιτελείου. Και ακόμα, αν είχαν πει το «οκ» οι υπεύθυνοι, θα τους ζητηθούν ευθύνες;

ΔΙΟΤΙ αυτή την στιγμή η ομάδα πάει να παίξει τα πολύ κρίσιμα παιχνίδια με δύο μόνο προωθημένους κυνηγούς.

ΒΕΒΑΙΑ το πρόβλημα με τον Ντάρμπισιρ δεν εντοπίζεται μόνο σ’ αυτήν την περίοδο, που θα κριθεί ουσιαστικά περισσότερο από το αγωνιστικό, το οικονομικό μέλλον γι’ αυτήν την περίοδο. Υπάρχει και το ερώτημα κατά πόσο όταν επιστρέψει μετά από τουλάχιστον έξι εβδομάδες, θα είναι έτοιμος να προσφέρει αυτά που περίμεναν, αυτοί που πλήρωσαν τα λεφτά για να τον αποκτήσουν.

ΣΙΓΟΥΡΑ ο Αγγλος είναι πολύ νέος και η πλήρης αποκατάσταση του προβλήματος θεωρείται σίγουρη. Oμως δεν παύει αυτή τη στιγμή να υπάρχει προβληματισμός και γι’ αυτό ήδη άρχισαν να ξανασκέπτονται στην ΠΑΕ την απόκτηση, έστω με δανεισμό άλλου ένα κεντρικού επιθετικού.

ΦΥΣΙΚΑ, ακόμα κι αν αποκτηθεί… χθες, η προσαρμογή του θα είναι πολύ δύσκολη στο σύντομο χρονικό διάστημα που απομένει μέχρι τους πρώτους αγώνες. Ομως θα έχει ο Κετσπάγια άλλη μία εναλλακτική λύση.

Δημήτρης Διαμαντίδης και Θοδωρής Παπαλουκάς είναι δύο αθλητές που προσέφεραν τα μέγιστα στο ελληνικό μπάσκετ και φυσικά ανταμείφθηκαν γι’ αυτό πλουσιοπάροχα. Τόσο για τις επιτυχίες τους με την Εθνική ομάδα αγαπήθηκαν απ’ όλους ανεξαιρέτως τους φιλάθλους, όσο γι’ αυτές με τις ομάδες τους, με μεγάλα συμβόλαια.

Σίγουρα και οι δύο ως ελεύθεροι άνθρωποι είχαν το δικαίωμα να αποφασίσουν να μην αγωνιστούν ξανά με την Εθνική. Κανείς δεν μπορεί να τους υποχρεώσει να επιβαρύνουν τον οργανισμό τους ακόμα περισσότερο. Οταν μάλιστα διακυβεύονται και τα συμβόλαια με τις ομάδες τους, αλλά και αυτά που έχουν, για να διαφημίζουν εταιρεία κινητής τηλεφωνίας.

Ομως δικαίωμα έχουν και αυτοί που τους αγάπησαν και νιώθουν πως τους «προδίδουν» να ρωτήσουν «γιατί;». Διότι κάποια πράγματα δεν είναι δυνατόν να τα δεχτεί ο απλός φίλαθλος, ο οποίος νιώθει πίκρα και πόνο επειδή έχει ταυτιστεί με τα ινδάλματά του.

Οτι και να πετύχουν και οι δύο στο μέλλον με τις ομάδες τους, αλλά και στις άλλες επαγγελματικές τους δραστηριότητες, δεν θα είναι αυτοί που ήταν. Αυτό είναι σίγουρο. Ακόμα και ο οπαδός του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού που πιστεύει πως το «όχι» και των δύο προς την «επίσημη αγαπημένη» μπορεί να πηγάζει από τη βούλησή τους να προσφέρουν περισσότερα στις ομάδες τους, δεν θα τους βλέπει με το ίδιο μάτι.

Διότι η φανέλα με το Εθνόσημο δεν αντικαθίσταται με καμιά άλλη. Ούτε με το ακριβότερο συμβόλαιο, ούτε με το πιο ακριβοπληρωμένο διαφημιστικό σποτ. Οταν μάλιστα και οι δύο έχουν λύσει εδώ και χρόνια το δικό τους οικονομικό πρόβλημα αλλά και αυτό των απογόνων τους. Βέβαια δουλεύοντας το ταλέντο τους και στερώντας από τους εαυτούς τους πολλά πράγματα.

Στην απόφασή τους, την οποία την ανακοίνωσαν με διαφορά ελαχίστων ημερών ο ένας από τον άλλο, δεν υπήρξε κάποια επίσημη αντίδραση της Ελληνικής Καλαθοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Θα πείτε και τι θα μπορούσε να κάνει, αφού δεν υπάρχει πρόβλεψη ποινής, αν κάποιος αθλητής αρνηθεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Εθνική ομάδα.

Αλλά και να υπήρχε είναι δυνατόν να δώσει ένας παίκτης το άπαν των δυνάμεων και να αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι, σ’ αυτό που θα κληθεί να κάνει; Το θεωρώ απίθανο. Με το ζόρι γάμος δεν γίνεται. Και γι’ αυτό ίσως, από μία πλευρά, να είναι καλύτερο πως οι δύο διεθνείς αποφάσισαν να κόψουν τους αγωνιστικούς δεσμούς τους με την «γαλανόλευκη».

Ομως θα ήταν ακόμα… καλύτερο, αν αυτή η δημοσιοποίηση της απόφασής τους δεν συνοδευόταν από δηλώσεις σχετικά με το πόσο δύσκολο ήταν να αποφασίσουν να μην αγωνιστούν ξανά με την Εθνική. Ο φίλαθλος μπορεί να κατανοήσει, τις όποιες δικαιολογίες τους. Δεν μπορεί όμως να δεχτεί πως την απόφαση αυτή την πήραν με πόνο καρδίας…

Σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση εξακολουθεί να δημιουργεί προβλήματα στις επαγγελματικές ομάδες πιο ανεπτυγμένων ποδοσφαιρικά χωρών της Ευρώπης, οι δικές μας εξασφάλισαν σχεδόν διπλασιασμό των εσόδων τους από τα τηλεοπτικά δικαιώματα και τη χορηγία του ΟΠΑΠ. Επομένως δεν δικαιούνται να… ομιλούν.

Και δεν… ομιλώ για τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Ο πρώτος έχει αποθεματικό από πέρσι, ενώ ο δεύτερος ελπίζει πως θα καλυφθεί εν μέρει από τρίτους η αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου κατά 42.000.000 ευρώ, ώστε να ξεπεραστεί το πρόβλημα που έχει προκύψει.

Αν ξεχωρίσουμε από τις υπόλοιπες ΠΑΕ, αυτές της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ και του Αρη, που δείχνουν πως μπορούν να βρουν κάποια χρήματα για να κάνουν μεταγραφές, οι υπόλοιπες θα πρέπει να επενδύσουν μεγάλο μέρος από το ποσό που θα εισπράξουν φέτος σε επενδύσεις εκτός μεταγραφών.

Κι αυτές θα πρέπει να είναι στον σχεδιασμό φυτωρίων, προπονητικών κέντρων και στη δημιουργία ομάδων με μικρά παιδιά, από τις οποίες θα αναδειχθούν παίκτες που θα μπορέσουν να επανδρώσουν και την επαγγελματική ομάδα, αλλά και να πουληθούν στις «μεγάλες» ώστε να συνεισφέρουν στον προϋπολογισμό.

Διότι, ας μην κρυβόμαστε. Μόνο ο Κουτσιανικούλης ήταν ο Ελληνας ποδοσφαιριστής νεαρής ηλικίας που αποτέλεσε το «μεταγραφικό» μήλον της Εριδος της εφετινής καλοκαιρινής περιόδου, μεταξύ των ομάδων που έχουν υψηλούς στόχους.

Στις δηλώσεις που είχε κάνει ο τότε πρόεδρος της Σούπερ Λίγκας, Κώστας Πηλαδάκης, είχε αναφερθεί πως η διοίκηση της Σούπερ Λίγκας θα ελέγξει αν μέρος από το ποσό που θα εισπράξουν οι ΠΑΕ θα πάει σε επενδύσεις για την ανάδειξη νέων παικτών. Βλέπετε στην Ελλάδα και το αυτονόητο πρέπει να ελέγχεται αν εφαρμόζεται.

Κι αυτό συμβαίνει γιατί το παρελθόν έχει διδάξει πως το μόνο μέλημα που δεν έχουν οι «ποδοσφαιροπατέρες» μας είναι να σχεδιάσουν το μέλλον της εταιρείας τους, ώστε να μη βρεθούν στην ανάγκη να προστρέξουν στην Πολιτεία για να ζητήσουν χρήματα.

Κακομαθημένοι από τους πολιτικούς, που για τους γνωστούς ψηφοθηρικούς λόγους τους έκαναν πάντα τα χατίρια χαρίζοντάς τους τα χρέη και δανείζοντάς τους λεφτά μέσω χορηγιών κρατικών εταιρειών, αμφιβάλλω αν τηρήσουν τη δέσμευσή τους.

Πιστεύω πως τον έλεγχο, για τη διάθεση των χρημάτων που θα πάρουν φέτος οι ΠΑΕ, δεν πρέπει να τον κάνει μόνο η Σούπερ Λίγκα, διότι κακά τα ψέματα, σ’ αυτή την περίπτωση ταιριάζει το «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει». Πρέπει να δοθεί νομοθετικώς το δικαίωμα να το ελέγξει και η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

Και ο λόγος είναι απλός. Από αυτά τα φυτώρια θα βγουν οι Ελληνες ποδοσφαιριστές που έπειτα από κάποια χρόνια θα επανδρώσουν την εθνική ομάδα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αναδειχθούν παίκτες.

Και μόνο λοιπόν από αυτό, όχι μόνο η ΕΠΟ αλλά και η Πολιτεία, μέσω της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, πρέπει να βρουν τον τρόπο και τους μηχανισμούς, για να δουν αν πήγαν τα χρήματα -μέρος των οποίων εμμέσως είναι και από τον κρατικό προϋπολογισμό- εκεί που έχουν δεσμευτεί να τα επενδύσουν οι πρόεδροι ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιρειών.

Τώρα, αν με ρωτήσετε για το αν πιστεύω πως όλα αυτά, δηλαδή να επενδυθούν σωστά τα λεφτά και να θελήσει ή να μπορέσει να κάνει αυτό τον έλεγχο το κράτος, θα σας απαντήσω… Οχι!! Μακάρι να διαψευστώ.

Είναι διαπιστωμένο πως στο βόλεϊ δημιουργείς καλή ομάδα όταν διαθέτεις χρήματα. Το έχουμε δει στην Ιταλία, όπου η πορεία των συλλόγων, σε πρωτάθλημα και Ευρώπη, εξαρτάται από το οικονομικό μέγεθος του χορηγού ή των χορηγών που βρίσκει. Και γι’ αυτό η πρωταθλήτρια της προηγούμενης περιόδου μπορεί να βρεθεί στην κατώτερη κατηγορία σ’ ένα χρόνο. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο πόλο. Μπορεί και τα δύο να είναι ομαδικά αθλήματα, όμως η παρουσία δύο - τριών πολύ καλών παικτών ανεβάζει κατακόρυφα και την απόδοση του συνόλου.

Στη χώρα μας είναι αποδεδειγμένο πως οι χορηγοί δεν είναι και τόσο πρόθυμοι να επενδύσουν λεφτά σε αθλήματα όπως τα δύο που προανέφερα. Ειδικά όταν οι ομάδες δεν διαθέτουν αθλητές που θα εγγυώνται μια καλή πορεία στις εσωτερικές και εξωτερικές διοργανώσεις. Επομένως, αυτές που δεν διαθέτουν χρήματα, ώστε να πάρουν καλούς παίκτες, είναι καταδικασμένες να μην μπορέσουν να βρουν και έσοδα από τις διαφημίσεις στις εμφανίσεις τους. Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκονται οι ομάδες βόλεϊ και πόλο του Παναθηναϊκού. Η αποχώρηση από την προεδρία του ερασιτεχνικού συλλόγου, του Θανάση Γιαννακόπουλου και της οικογένειάς του, ουσιαστικά κλείνει και τον κρουνό από τον οποίο έρρεαν χρήματα για να καλύψουν τις ανάγκες, ώστε να ενδυναμωθεί η ομάδα πόλο, η οποία κατόρθωσε φέτος να τερματίσει δεύτερη στην κανονική περίοδο, ασχέτως αν, τελικά, κατετάγη 5η.

Η ομάδα του βόλεϊ, μετά την αποχώρηση του Βλάση Σταθοκωστόπουλου από το ΤΑΠ, παρουσίασε κάμψη, με αποτέλεσμα να χάσει εφέτος και τους δύο τίτλους, πρωτάθλημα και Κύπελλο, στους τελικούς με τον Ολυμπιακό. Το μέλλον και για τις δύο πλέον, μόνον ευοίωνο δεν είναι. Η θέληση του Γιάννη Βαρδινογιάννη να συνεισφέρει λεφτά στην ομάδα του πόλο, μπορεί να είναι μια λύση, όμως προσωρινή. Οσο για το βόλεϊ, το αύριο φαίνεται ακόμα πιο ζοφερό, τουλάχιστον έως αυτήν τη στιγμή. Εκτός κι αν βρεθεί επενδυτής ν’ αναλάβει τα έξοδα γι’ αυτήν την περίοδο. Φυσικά στο σημείο «μηδέν», που βρίσκεται τώρα ο Παναθηναϊκός, έχουν βρεθεί στο παρελθόν κι άλλες ομάδες. Οπως ο «αυτοκράτωρ» του ελληνικού πόλο, ο Εθνικός Πειραιώς, που υποβιβάστηκε στην Α2. Και σίγουρα θα βρεθούν κι άλλες στο μέλλον, αν βασιστούν στη δημιουργία ισχυρών ομάδων μόνο με ακριβές μεταγραφές φτασμένων παικτών.

Αλλο ένα παράδειγμα είναι ο Πανιώνιος, που έχει μια καταπληκτική άνοδο τα τελευταία χρόνια στο πόλο, με αποτέλεσμα να παίξει εφέτος στον τελικό του Τροπαίου ΛΕΝ. Ομως είναι άγνωστο αν θ’ αντέξει να παραμείνει στην κορυφή, καθώς όσο υψηλότερους στόχους βάζεις, τόσο περισσότερα χρήματα χρειάζεσαι. Βέβαια, η ομάδα της Νέας Σμύρνης δεν κινδυνεύει να χάσει τη δεύτερη, καθώς δεν υπάρχει τρίτος ικανός για να τον απειλήσει. Στον Πανιώνιο πρέπει να κάνουν υπομονή, γιατί υποδομή καλή φτιάχνεται.

Και ο Ολυμπιακός κάνει εδώ και χρόνια μεταγραφές στο πόλο. Και μάλιστα φτασμένων αθλητών, από Ελλάδα και εξωτερικό. Ομως, είχε την προνοητικότητα να αγοράζει και παίκτες μικρής ηλικίας. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να καλλιεργεί το άθλημα και σε μικρά παιδιά. Σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση έχει επιφέρει τεράστια ύφεση στον αθλητισμό, δεν μπορούν να ελπίζουν οι σύλλογοι πως θα βρεθούν πολλοί να βάλουν το χέρι στην τσέπη, όταν μάλιστα δεν υπάρχει περίπτωση η επένδυση αυτή να τους αποφέρει κέρδη. Ετσι θα πρέπει απαραίτητα να στραφούν στη δημιουργία φυτωρίων, από τα οποία όχι μόνο θα επανδρώσουν τις μεγάλες ομάδες, αλλά θα μπορέσουν να αναδείξουν αθλητές τους οποίους θα τους πουλήσουν ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν…

Ο ΤΙΜΟΥΡ ΚΕΤΣΠΑΓΙΑ δείχνει να καταλήγει στον κορμό της ομάδας με τον οποίο ο Ολυμπιακός θα δώσει τους δύο πρώτους αγώνες της προκριματικής φάσης του Τσάμπιονς Λιγκ. Εξάλλου δεν έχει και άλλη επιλογή. Πρέπει να παρατάξει την ενδεκάδα με τους ποδοσφαιριστές που έχει αυτή τη στιγμή.

Η ΘΕΣΗ που αντικειμενικά πάσχει ο νταμπλούχος, αυτή του αριστερού χαφ - εξτρέμ, δεν φαίνεται να ανησυχεί τον Γεωργιανό προπονητή ή τουλάχιστον προσπαθεί να κρύψει την όποια ανησυχία του. Διότι όσο κι αν επιμένει να βάζει στη θέση αυτή τον Ζαϊρί, είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστεί μ’ αυτόν τον παίκτη σε κρισιμότατα παιχνίδια.

ΑΛΛΟ ένα πρόβλημα που διαφάνηκε στα τρία φιλικά είναι η… μοναξιά του Ντιόγκο στην επίθεση και ειδικά, μέσα στην περιοχή του αντιπάλου. Βέβαια, ακόμα λείπει από τα δεξιά ο Γκαλέτι, ο οποίος εξακολουθεί να αναρρώνει και υπάρχει η ελπίδα πως εκεί θα είναι ο Ντάρμπισιρ, που φαίνεται να έχει ξεπεράσει τις ενοχλήσεις στους κοιλιακούς με θεραπευτική αγωγή και δεν θα χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.

Ο ΧΩΡΟΣ ο οποίος δεν προκαλεί πονοκέφαλο στον Κετσπάγια, είναι αυτός του κέντρου. Μπορεί ακόμα να υπάρχουν αμφιβολίες κατά πόσο ο Μαρέσκα θα ανταποκριθεί στον ρόλο του οργανωτή, είναι όμως σίγουρο πως η επιστροφή του Λεντέσμα «έδεσε» την αμυντική λειτουργία, ενώ παράλληλα ελευθέρωσε τον Ντουντού, που μπορεί και προωθείται περισσότερο, χωρίς να είναι αναγκασμένος να αμύνεται εκτός της περιοχής του.

ΤΗ… ΒΡΩΜΙΚΗ αυτή δουλειά την έχει αναλάβει ο «λύκος», που και μπορεί να αμύνεται ως τελευταίο χαφ, αλλά και να βγάζει την πρώτη μπαλιά, αξιόπιστα για την αντεπίθεση. Κάτι που πέρσι το είχε αναλάβει ο Βραζιλιάνος, καθώς ο Πατσατζόγλου δεν είχε τη σίγουρη μακρινή πάσα. Αν, λοιπόν, εφέτος ο Αργεντινός δεν παρουσιάσει τα προβλήματα τραυματισμού που είχε στην πρώτη του παρουσία στον Πειραιά, τότε πιστεύω πως θα αποδειχθεί η καλύτερη «μεταγραφή». Διότι ας μην ξεχνάμε πως δεν μπορεί να υπάρξει καλή ομάδα χωρίς να διαθέτει το αμυντικό χαφ που να ξέρει μπάλα.

ΟΙ ΑΛΛΕΣ δύο ευχάριστες διαπιστώσεις για τον Κετσπάγια ακούνε στα ονόματα Τοροσίδης και Πάρντο. Ο πρώτος δείχνει από παιχνίδι σε παιχνίδι πως ανεβάζει ακόμα περισσότερο την απόδοσή του, ενώ ο δεύτερος απέδειξε και προχθές πως δεν πήγε στον Ολυμπιακό για να είναι ο αναπληρωματικός του Αντώνη Νικοπολίδη.

ΤΕΛΟΣ, το κέντρο της άμυνας είναι φανερό πως χρειάζεται ακόμα πολύ δουλειά και να γνωριστούν οι παίκτες μεταξύ τους. Ο Μέλμπεργκ έπαιξε για πρώτη φορά μαζί με τον Αβραάμ Παπαδόπουλο, που έδειξε να χρειάζεται χρόνο ώστε να μάθει τον Σουηδό συμπαίκτη του και φυσικά αυτός τον Ελληνα διεθνή.

Οταν ο Σαίξπηρ έγραψε το «Ονειρα θερινής νυχτός» ούτε ποδόσφαιρο υπήρχε και φυσικά ούτε και μεταγραφές. Ο τίτλος όμως αυτού του αριστουργήματος της παγκόσμιας λογοτεχνίας ταιριάζει απόλυτα με τα όσα ακούμε και διαβάζουμε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας των ομάδων και για τα φιλικά που δίνουν.

Παλαιότερα, όταν ακόμα το Ιντερνετ δεν είχε μπει στη ζωή μας και η τηλεόραση δεν έδειχνε ακόμα και τα… διπλά των προπονήσεων, η αγαπημένη ενασχόληση των οπαδών ήταν η ανάγνωση των αθλητικών εντύπων, τα οποία δεν ήταν και πολλά, ώστε να μάθουν κάθε λεπτομέρεια για τα νέα αποκτήματα και τις αποδόσεις τους.

Η εικόνα του ξαπλωμένου στην παραλία άνδρα, να… ρουφάει την αθλητική εφημερίδα, αδιαφορώντας στις επικλήσεις της συζύγου να προσέξει τα παιδιά που είναι στη θάλασσα, ήταν συνηθέστατη. Μπορεί και τώρα να τη βλέπουμε, αλλά όχι με την ίδια συχνότητα.

Τότε ήταν η εποχή που ο καθένας ονειρευόταν την ομάδα του, έτσι ακριβώς όπως την επιθυμούσε. Εφτιαχνε μόνος του την ενδεκάδα στο μυαλό του. Φανταζόταν, από τις περιγραφές που διάβαζε, τις ντρίπλες, τα σουτ, τις αποκρούσεις των ινδαλμάτων του. Ειδικά των νέων παικτών. Ακόμα και διακοπές στις… διακοπές τους έκαναν πολλοί για να δούνε από κοντά το πρώτο φιλικό.

Η περίοδος αυτή έχει περάσει. Οσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να παρουσιάσουν τις νέες μεταγραφές σαν «μεσσίες», δεν μπορούν. Διότι, ακόμα και για τον πλέον άγνωστο ποδοσφαιριστή από την πιο απομακρυσμένη χώρα του πλανήτη μας, μπορεί να βρεθεί βίντεο στο Διαδίκτυο και να αποκτήσουν ιδία άποψη οι φίλαθλοι.

Ετσι καταντάει τουλάχιστον αστεία η προσπάθεια που εξακολουθεί να γίνεται, ώστε να παρουσιαστεί ένας μέτριος, ακόμα και καλός παίκτης σαν ο νέος Μέσι ή σαν η «κλωνοποίηση» του Μπεκεμπάουερ.

Και φυσικά φτάνει στο ιλαρό, όταν σε κάποιες ερωτήσεις απαντούν οι νεοαποκτηθέντες παίκτες λες και γνωρίζουν τα πάντα για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μ’ αυτό το «θα βάλω γκολ στον Ολυμπιακό» που λένε οι Παναθηναϊκοί και το αντίθετο που λένε οι Ολυμπιακοί για τον Παναθηναϊκό, γελάνε και τα… τσιμέντα που λέμε στην ποδοσφαιρική γλώσσα.

Πρέπει, επιτέλους, όλοι αυτοί που συμβουλεύουν τους νεοαποκτηθέντες να κάνουν παρόμοιες δηλώσεις να σκεφτούν πως τους κάνουν «γλάστρες». Διότι δεν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς πως η πρώτη του σκέψη, μόλις πάτησε το πόδι του επί ελληνικού εδάφους, είναι να νικήσει τον «αιώνιο» αντίπαλό του.

Θα πείτε τα ίδια δεν γίνονται και στο εξωτερικό. Η παρουσίαση του Ρονάλντο γέμισε με 80.000 οπαδούς το «Μπερναμπέου». Και αυτός έκανε την αστεία δήλωση, πως πραγματοποιήθηκε το όνειρο της ζωής του. Αυτός όμως είναι ο Ρονάλντο των δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Οχι ο φέρελπις νεαρός που η ομάδα του πήρε λιγότερα από 500.000 για να τον αφήσει ελεύθερο.

ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ Ευρώπης πέρυσι. Δεύτεροι στον Κόσμο από την Κυριακή το πρωί. Τα παιδιά της εθνικής εφήβων απέδειξαν για άλλη μία φορά πως εδώ, σ’ αυτή την γωνιά των Βαλκανίων υπάρχουν ταλέντα του μπάσκετ.

ΟΣΟ κι αν σ’ αυτές τις ηλικίες οι επιτυχίες δεν είναι συγκρίσιμες με αυτές των ανδρών, δεν παύει αυτό που πέτυχαν οι παίκτες του Βλασσόπουλου να μείνει στην ιστορία του αθλήματος, που τόσες και τόσες χρυσές σελίδες έχει να επιδείξει.

ΑΛΗΘΕΙΑ ποιος από μας είχε ακούσει τα ονόματα αυτών που κρέμασαν στο στήθος τους, στη μακρινή Νέα Ζηλανδία, το αργυρό μετάλλιο; Μόνο οι συγγενείς και οι φίλοι. Καθώς και οι προπονητές των ομάδων τους. Κάποιες από αυτές είναι οι ονομαζόμενες «μεγάλες».

ΚΙ ΟΜΩΣ ακόμα και σε παιχνίδια του πρωταθλήματος που αποτελούν… προπόνηση δεν τους ακούσαμε να συμπεριλαμβάνονται στις δεκάδες. Και πράγματι πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στον ομοσπονδιακό προπονητή και το επιτελείο του που τους ανακάλυψε και τους εμπιστεύτηκε τη γαλανόλευκη με το Εθνόσημο.

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ πλέον είναι τι θα γίνει στη συνέχεια. Αυτά τα παιδιά, το καθένα με τη σειρά του θα κλείσει τον κύκλο του σ’ αυτήν την ομάδα. Υπάρχει σχεδιασμός από την Ομοσπονδία, σε συνεργασία με τους συλλόγους στους οποίους ανήκουν, να μη χαθούν στο βάθος του πάγκου;

ΚΑΙ φυσικά σ’ αυτό δεν φταίνε τα ίδια, αλλά οι σύλλογοί τους, που μαζί με τους προπονητές τους δεν τολμούν να τους δώσουν την ευκαιρία να αγωνιστούν όχι μόνο στους αγώνες του πρωταθλήματος, αλλά ακόμα και σε κάποια φιλικά προετοιμασίας.

ΔΙΟΤΙ όλοι πιστεύουν πως με τη μεταγραφή από το εξωτερικό κάποιου παίκτη, τον οποίον διαφημίζουν ο μάνατζέρ του και προβάλουν οι εφημερίδες για δικούς τους λόγους, δημιουργούν το άλλοθι σε περίπτωση αποτυχίας. Ενώ αν βάλουν έναν πιτσιρικά, ακόμα και πρωταθλητή Ευρώπης και δευτεραθλητή Κόσμου, στην πρώτη στραβή θα πέσουν να φάνε τον προπονητή και τον παράγοντα που το έκανε.

ΣΕ μία περίοδο με την οικονομική κρίση να μαστίζει τις ομάδες μπάσκετ, πολύ περισσότερο από αυτές του ποδοσφαίρου. Σε μία εποχή που μόνο ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός είναι σε θέση να πάρουν έναν αξιόλογο παίκτη από την Αμερική ή την Ευρώπη, είναι απαράδεκτο οι υπόλοιπες ΚΑΕ, να φέρνουν παίκτες, αμφιβόλου αξίας από το εξωτερικό.

ΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ επιτέλους πως ο μόνος τρόπος να βελτιώσουν τα οικονομικά τους, είναι να προσπαθήσουν να αναδείξουν το ταλέντο αυτών των παιδιών μέσα από το πρωτάθλημα. Να τους δώσουν την ευκαιρία, με όποιο ρίσκο υπάρχει σ’ αυτήν την επιλογή τους, ώστε να ενδιαφερθούν γι’ αυτά οι μεγάλες ομάδες, όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και εκτός συνόρων.

Τέσσερις ξένοι προπονητές, ξέρουν πως αν τελικά δεν κατορθώσουν να βγάλουν την ομάδα τους πρωταθλήτρια θα έχουν πρόβλημα διότι θα θεωρηθούν αποτυχημένοι. Ακόμα και ο Φερνάντο Σάντος είναι… υποχρεωμένος να οδηγήσει τον ΠΑΟΚ στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα στο τέλος της περιόδου. Πόσω μάλλον οι συνάδελφοί του σε Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και ΑΕΚ.

Ο Τεν Κάτε μπορεί να αισθάνεται ισχυρός με τους παίκτες που του έφερε η διοίκηση, όμως είναι αυτός που βρίσκεται στην πιο δύσκολη θέση. Διότι αν κατορθώσει να παίξει πάλι… μπαράζ, τότε δεν θα τον σώσουν ούτε οι τυχόν αδικίες από τη διαιτησία. Επειδή, όπως είχε δηλώσει ο Ανδρέας Βγενόπουλος, θα έχει ομάδα που θα κερδίζει ακόμα και με κόντρα τους διαιτητές.

Γι’ αυτό και είναι ο πιο πιεσμένος από τους υπόλοιπους. Εξάλλου, πέραν των άλλων, λήγει και το συμβόλαιό του στο τέλος αυτής της περιόδου. Με δύο χρόνια χωρίς τίτλο, δεν θα δικαιούται να ελπίζει σε ανανέωση της συνεργασίας.

Ο Τιμούρ Κετσπάγια μπορεί να παρέλαβε τον Ολυμπιακό νταμπλούχο, όμως η τύχη του θα κριθεί από τους προκριματικούς αγώνες για πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό «καίει» περισσότερο τον Σωκράτη Κόκκαλη σε πρώτη φάση. Να εξασφαλίσει τα περίπου 20.000.000 ευρώ για να βγάλει τη χρονιά και μετά θα σκεφτεί τον τίτλο.

Ο οποίος μπορεί την περίοδο αυτή να οδηγεί απ’ ευθείας, χωρίς προκριματικούς, στα χρυσοφόρα σαλόνια της Ευρώπης, αλλά αυτό είναι στην πίσω πλευρά του μυαλού του προέδρου του Ολυμπιακού, τουλάχιστον αυτή την εποχή.

Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς είχε μία περίοδο χάριτος από τους οργανωμένους, οι οποίοι κατάλαβαν πως στην κατάσταση που ήταν η ΑΕΚ, μόνο αυτός θα μπορούσε να την βγάλει από το αγωνιστικό αδιέξοδο και να μη βρεθεί ακόμη πιο χαμηλά στον βαθμολογικό πίνακα. Μπορεί να μην πέτυχε την υπέρβαση που κάποιοι περίμεναν, αλλά σίγουρα έδωσε όραμα στους οπαδούς της.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα του δοθεί… συγχωροχάρτι αν η πορεία της ομάδας βρεθεί σε αντίθετη κατεύθυνση από την κορυφή. Εξάλλου και ο ίδιος έχει καταλάβει τι θέλουν οι οπαδοί της. Και γι αυτό «έτρεξε» να δηλώσει, τη δεύτερη μέρα από την έναρξη της προετοιμασίας, πως και η ΑΕΚ πάει για τίτλο.

Ο Φερνάντο Σάντος δεν έχει δηλώσει πως ο ΠΑΟΚ έχει ως στόχο την κορυφή. Το έχει κάνει, όμως, η διοίκηση του «Δικεφάλου» που διά στόματος Θοδωρή Ζαγοράκη ανέβασε περισσότερο τον πήχυ και τον έβαλε στο ψηλότερο σημείο. Τώρα, αν αυτό δεν είναι η πρώτη θέση, αλλά η δεύτερη, δεν έχει διευκρινιστεί.

Και γι’ αυτό και η πώληση των διαρκείας κοντεύει να πιάσει των στόχο των είκοσι μία χιλιάδων πεντακοσίων. Αριθμός-ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου.

Αυτό όμως δημιουργεί και την υποχρέωση στον Πορτογάλο προπονητή να πετύχει τον στόχο και να οδηγήσει την ομάδα, τουλάχιστον στην προκριματική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Η τρίτη θέση θα είναι γι’ αυτόν αποτυχία, η οποία θα του προκαλέσει… πονοκέφαλο.

Οπως λοιπόν γίνεται αντιληπτό κι επειδή εδώ είναι Βαλκάνια και όχι παίξε γέλασε, και οι τέσσερις πάγκοι των… υποψηφίων για πρωτάθλημα προπονητών θα αρχίσουν να τρίζουν από πολύ νωρίς, αν οι ομάδες τους δεν ξεκινήσουν καλά στην αρχή της περιόδου. Κι επειδή είναι αδύνατον και οι τέσσερις να προχωρούν στην ίδια ευθεία και κάποια ή κάποιες θα χάνουν έδαφος, σίγουρα θα υπάρξουν εξελίξεις.