Ο κοινός στόχος των «αιωνίων»
|
|
|
|
|
Tuesday, March 31, 2009
Friday, March 27, 2009
Πολύ το καθυστερεί ο Ερνέστο Βαλβέρδε
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr
ΟΙ ΞΕΝΟΙ προπονητές και παίκτες, όταν βρεθούν στην πατρίδα τους, γίνονται λαλίστατοι. Δεν θα αποτελούσε εξαίρεση ο Ερνέστο Βαλβέρδε, που τροπαιούχος πλέον με τον Ολυμπιακό, στην πρώτη του προσπάθεια εκτός ισπανικών συνόρων, «άνοιξε την καρδιά του» στους συμπατριώτες του δημοσιογράφους.
ΕΙΠΕ πολλά και διάφορα, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να βγάλει ασφαλές συμπέρασμα για το αν θα μείνει ή όχι στον Ολυμπιακό. Μάλλον θόλωσε περισσότερο τα νερά. Που ούτως ή άλλως δεν ήταν διαυγή, αφού ο Βάσκος τεχνικός εδώ και πολλούς μήνες παίζει το «κρυφτούλι» με τον Σωκράτη Κόκκαλη. Και είναι άξιον απορίας το πώς ο πρόεδρος των «ερυθρολεύκων» δέχεται να τα… φυλάει.
ΟΤΑΝ, μάλιστα, για πρώτη φορά ακούει από τους οπαδούς να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα του Βαλβέρδε, ενώ σχεδόν όλοι οι «πρωτοκλασάτοι» του παίκτες έχουν ταχθεί υπέρ της παραμονής του προπονητή και για την επόμενη τουλάχιστον περίοδο. Διότι ο Κόκκαλης, μεταξύ άλλων, διαθέτει άλλο ένα γνώρισμα. Προτιμά να ακούει το δικό του όνομα από τη «Θύρα 7», παρά οποιουδήποτε άλλου…
ΒΕΒΑΙΑ, η παράμετρος αυτή δεν θα παίξει μεγάλο ρόλο στο αν θα κρατήσει τον προπονητή του ο πρόεδρος της ΠΑΕ. Oμως σίγουρα, όπως λέει και η παροιμία, «το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο Θεός». Και κάπου έχει κουραστεί να περιμένει τον Βαλβέρδε και να του διαβάζουν κάθε μέρα τι δηλώνει στα μέσα της πατρίδας του. Διότι εδώ δεν έχει μιλήσει, εκτός από τη δήλωση μετά κάθε αγώνα, «θα δούμε τι θα γίνει».
ΣΤΗΝ ουσiα, αν ο Ερνέστο Βαλβέρδε πρέπει να παραμείνει ή όχι στον Ολυμπιακό, δεν υπάρχει άλλη απάντηση εκτός από το «ναι». Και διότι έδειξε πως είναι ένας προικισμένος προπονητής, παρά τις όποιες εμμονές έχει όπως όλοι οι συνάδελφοί του, αλλά και επειδή μπόρεσε να κρατήσει τις ισορροπίες στα αποδυτήρια της ομάδας, γεγονός σπάνιο εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και στην υπόθεση Λέτο, η υποχώρησή του έγινε όταν έμαθε πως θα έπρεπε ο σύλλογος να πληρώσει ρήτρα 500.000 ευρώ, αν ο Αργεντινός της Λίβερπουλ δεν συμμετείχε σε τουλάχιστον τριάντα αγώνες.
ΑΠΟ την άλλη πλευρά, η καθυστέρηση της συμφωνίας, η οποία οφείλεται στον ίδιο, δεν βοηθάει στον προγραμματισμό για την επόμενη περίοδο. Εστω κι αν έχει δώσει κάποιες οδηγίες για τις ημερομηνίες προετοιμασίας. Τίποτε δεν έχει αρχίσει να υλοποιείται, αφού πρέπει πρώτα να ανανεωθεί η συνεργασία και μετά να εκτελεστούν οι εντολές του.
ΚΙ ΑΝ ο τόπος και ο χρόνος προετοιμασίας μπορεί να γίνουν δεκτοί και από τον νέο προπονητή, εκείνο που δεν επιδέχεται αναβολή είναι το «πάρε - δώσε» για να δημιουργηθεί το νέο ρόστερ της ομάδας. Το οποίο, όπως αποδείχθηκε φέτος, είχε πολλά κενά. Αν λοιπόν δεν αποφασιστεί εγκαίρως ποιοι παίκτες χρειάζονται ώστε να αρχίσουν οι ενέργειες για την απόκτησή τους, θα επαναληφθεί αυτό που έγινε πέρυσι με τον Ντιόγο.
ΒΕΒΑΙΑ, η παράμετρος αυτή δεν θα παίξει μεγάλο ρόλο στο αν θα κρατήσει τον προπονητή του ο πρόεδρος της ΠΑΕ. Oμως σίγουρα, όπως λέει και η παροιμία, «το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται και ο Θεός». Και κάπου έχει κουραστεί να περιμένει τον Βαλβέρδε και να του διαβάζουν κάθε μέρα τι δηλώνει στα μέσα της πατρίδας του. Διότι εδώ δεν έχει μιλήσει, εκτός από τη δήλωση μετά κάθε αγώνα, «θα δούμε τι θα γίνει».
ΣΤΗΝ ουσiα, αν ο Ερνέστο Βαλβέρδε πρέπει να παραμείνει ή όχι στον Ολυμπιακό, δεν υπάρχει άλλη απάντηση εκτός από το «ναι». Και διότι έδειξε πως είναι ένας προικισμένος προπονητής, παρά τις όποιες εμμονές έχει όπως όλοι οι συνάδελφοί του, αλλά και επειδή μπόρεσε να κρατήσει τις ισορροπίες στα αποδυτήρια της ομάδας, γεγονός σπάνιο εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και στην υπόθεση Λέτο, η υποχώρησή του έγινε όταν έμαθε πως θα έπρεπε ο σύλλογος να πληρώσει ρήτρα 500.000 ευρώ, αν ο Αργεντινός της Λίβερπουλ δεν συμμετείχε σε τουλάχιστον τριάντα αγώνες.
ΑΠΟ την άλλη πλευρά, η καθυστέρηση της συμφωνίας, η οποία οφείλεται στον ίδιο, δεν βοηθάει στον προγραμματισμό για την επόμενη περίοδο. Εστω κι αν έχει δώσει κάποιες οδηγίες για τις ημερομηνίες προετοιμασίας. Τίποτε δεν έχει αρχίσει να υλοποιείται, αφού πρέπει πρώτα να ανανεωθεί η συνεργασία και μετά να εκτελεστούν οι εντολές του.
ΚΙ ΑΝ ο τόπος και ο χρόνος προετοιμασίας μπορεί να γίνουν δεκτοί και από τον νέο προπονητή, εκείνο που δεν επιδέχεται αναβολή είναι το «πάρε - δώσε» για να δημιουργηθεί το νέο ρόστερ της ομάδας. Το οποίο, όπως αποδείχθηκε φέτος, είχε πολλά κενά. Αν λοιπόν δεν αποφασιστεί εγκαίρως ποιοι παίκτες χρειάζονται ώστε να αρχίσουν οι ενέργειες για την απόκτησή τους, θα επαναληφθεί αυτό που έγινε πέρυσι με τον Ντιόγο.
Wednesday, March 25, 2009
Αλλο με έντεκα, κι άλλο με έξι
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr
ΤΗΝ ώρα που οι παίκτες του Ολυμπιακού πανηγύριζαν στα αποδυτήρια της Νέας Σμύρνης τον τίτλο του πρωταθλητή, στην Τρίπολη οι συνάδελφοί τους του Παναθηναϊκού δέχονταν το… σκωτσέζικο ντους από τον Κώστα Αντωνίου: 15.000 ευρώ πρόστιμο στον καθένα για την τελευταία ισοπαλία σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό από το Κύπελλο Ελλάδος, από τον Πανσερραϊκό. Αρκετά μεγάλο γι’ αυτούς με τα μικρά συμβόλαια, πενταροδεκάρες για τους πλούσια αμειβόμενους. Ασχέτως αν οι χαμηλόμισθοι προσφέρουν, τις περισσότερες φορές, πολλά περισσότερα από τους υψηλόμισθους. Εδώ υπάρχει μια αδικία και σίγουρα θα πρέπει να επανορθώσουν και οι διοικούντες τον Παναθηναϊκό.
Η ΑΠΟΦΑΣΗ για το πρόστιμο δείχνει πως η διοίκηση της ΠΑΕ έχει παράπονα από τους παίκτες και τους αποδίδει το μεγαλύτερο μερίδιο για την αποτυχία να κατακτηθεί, έστω ο ένας από τους δύο εγχώριους τίτλους. Ομως ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία έχει και ο Τεν Κάτε. Η θέση του οποίου φαίνεται να είναι σταθερή, τουλάχιστον μέχρι τη λήξη των πλέι οφ. Αν τερματίσει στη δεύτερη θέση και εξασφαλιστεί η συμμετοχή στους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ, τότε μάλλον ούτε καν θα συζητηθεί η λήξη της συνεργασίας. Αν όχι, τότε θα υπάρξει θέμα…
ΤΟΥΤΟ το γνωρίζει και ο ίδιος και ίσως γι’ αυτό κάποιες στιγμές χάνει την ψυχραιμία του. Διότι, εντάξει, είναι γνωστό πως ζει με ένταση από τον πάγκο το κάθε παιχνίδι. Ομως, μετά τη λήξη, ήταν πάντα ψύχραιμος, ειδικά στις συνεντεύξεις Τύπου και οι απαντήσεις του δικαιολογούσαν τις όποιες αποφάσεις του. Στην Τρίπολη απέφυγε να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις, ενώ σε άλλες φάνηκε να μην έχει την αίσθηση του χρόνου.
ΕΙΝΑΙ λογικό ο Ολλανδός προπονητής να μην αισθάνεται πλέον σίγουρος για τον εαυτό του, αφού, όσο κι αν προσπαθούν ν’ αποδώσουν στον Παναθηναϊκό τους ένδεκα βαθμούς της διαφοράς από τον Ολυμπιακό σε διαιτητική εύνοια προς τον πρωταθλητή, δεν… βγαίνουν τα κουκιά.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ και η ισοπαλία με τον Αστέρα ξεχείλισε το ποτήρι. Διότι, με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, όταν ο Πανιώνιος πετύχαινε το δεύτερο γκολ, η διαφορά των «αιωνίων» ήταν μόλις στους έξι βαθμούς. Κι όμως, οι «πράσινοι» -παίκτες και προπονητής- αντί να εντείνουν τις προσπάθειές τους να κλειδώσουν τη νίκη στην Τρίπολη και να έχουν τις όποιες, έστω και ελάχιστες πάντα, ελπίδες για τον τίτλο στα τρία εναπομείναντα παιχνίδια, συνέβη το αντίθετο και ισοφαρίστηκαν.
ΑΛΛΑ έστω και με τη νίκη του Ολυμπιακού, αν είχαν καταφέρει να πάρουν τους τρεις βαθμούς την Κυριακή, θα μπορούσαν κάπως να δικαιολογήσουν τη διαφορά των εννέα βαθμών. Τώρα με τους ένδεκα, βλέπουν πως αυτό είναι αδύνατο. Διότι ακόμα κι αν η τελική είναι μειωμένη, στον Ολυμπιακό θα έχουν τη δικαιολογία πως αδιαφόρησαν στα τελευταία ματς, αφού ο τίτλος είχε κριθεί… Επομένως εκείνο που θα μείνει στην συνείδηση των φιλάθλων είναι, πως οι «ερυθρόλευκοι» κατέκτησαν το πρωτάθλημα με διαφορά ένδεκα βαθμών.
ΤΗΝ ώρα που οι παίκτες του Ολυμπιακού πανηγύριζαν στα αποδυτήρια της Νέας Σμύρνης τον τίτλο του πρωταθλητή, στην Τρίπολη οι συνάδελφοί τους του Παναθηναϊκού δέχονταν το… σκωτσέζικο ντους από τον Κώστα Αντωνίου: 15.000 ευρώ πρόστιμο στον καθένα για την τελευταία ισοπαλία σε συνδυασμό με τον αποκλεισμό από το Κύπελλο Ελλάδος, από τον Πανσερραϊκό. Αρκετά μεγάλο γι’ αυτούς με τα μικρά συμβόλαια, πενταροδεκάρες για τους πλούσια αμειβόμενους. Ασχέτως αν οι χαμηλόμισθοι προσφέρουν, τις περισσότερες φορές, πολλά περισσότερα από τους υψηλόμισθους. Εδώ υπάρχει μια αδικία και σίγουρα θα πρέπει να επανορθώσουν και οι διοικούντες τον Παναθηναϊκό.
Η ΑΠΟΦΑΣΗ για το πρόστιμο δείχνει πως η διοίκηση της ΠΑΕ έχει παράπονα από τους παίκτες και τους αποδίδει το μεγαλύτερο μερίδιο για την αποτυχία να κατακτηθεί, έστω ο ένας από τους δύο εγχώριους τίτλους. Ομως ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία έχει και ο Τεν Κάτε. Η θέση του οποίου φαίνεται να είναι σταθερή, τουλάχιστον μέχρι τη λήξη των πλέι οφ. Αν τερματίσει στη δεύτερη θέση και εξασφαλιστεί η συμμετοχή στους προκριματικούς του Τσάμπιονς Λιγκ, τότε μάλλον ούτε καν θα συζητηθεί η λήξη της συνεργασίας. Αν όχι, τότε θα υπάρξει θέμα…
ΤΟΥΤΟ το γνωρίζει και ο ίδιος και ίσως γι’ αυτό κάποιες στιγμές χάνει την ψυχραιμία του. Διότι, εντάξει, είναι γνωστό πως ζει με ένταση από τον πάγκο το κάθε παιχνίδι. Ομως, μετά τη λήξη, ήταν πάντα ψύχραιμος, ειδικά στις συνεντεύξεις Τύπου και οι απαντήσεις του δικαιολογούσαν τις όποιες αποφάσεις του. Στην Τρίπολη απέφυγε να απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις, ενώ σε άλλες φάνηκε να μην έχει την αίσθηση του χρόνου.
ΕΙΝΑΙ λογικό ο Ολλανδός προπονητής να μην αισθάνεται πλέον σίγουρος για τον εαυτό του, αφού, όσο κι αν προσπαθούν ν’ αποδώσουν στον Παναθηναϊκό τους ένδεκα βαθμούς της διαφοράς από τον Ολυμπιακό σε διαιτητική εύνοια προς τον πρωταθλητή, δεν… βγαίνουν τα κουκιά.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ και η ισοπαλία με τον Αστέρα ξεχείλισε το ποτήρι. Διότι, με την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, όταν ο Πανιώνιος πετύχαινε το δεύτερο γκολ, η διαφορά των «αιωνίων» ήταν μόλις στους έξι βαθμούς. Κι όμως, οι «πράσινοι» -παίκτες και προπονητής- αντί να εντείνουν τις προσπάθειές τους να κλειδώσουν τη νίκη στην Τρίπολη και να έχουν τις όποιες, έστω και ελάχιστες πάντα, ελπίδες για τον τίτλο στα τρία εναπομείναντα παιχνίδια, συνέβη το αντίθετο και ισοφαρίστηκαν.
ΑΛΛΑ έστω και με τη νίκη του Ολυμπιακού, αν είχαν καταφέρει να πάρουν τους τρεις βαθμούς την Κυριακή, θα μπορούσαν κάπως να δικαιολογήσουν τη διαφορά των εννέα βαθμών. Τώρα με τους ένδεκα, βλέπουν πως αυτό είναι αδύνατο. Διότι ακόμα κι αν η τελική είναι μειωμένη, στον Ολυμπιακό θα έχουν τη δικαιολογία πως αδιαφόρησαν στα τελευταία ματς, αφού ο τίτλος είχε κριθεί… Επομένως εκείνο που θα μείνει στην συνείδηση των φιλάθλων είναι, πως οι «ερυθρόλευκοι» κατέκτησαν το πρωτάθλημα με διαφορά ένδεκα βαθμών.
Tuesday, March 24, 2009
kouk@kathimerini.gr
ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ. Το πετύχαμε κι αυτό. Να γίνεται απονομή Κυπέλλου και μεταλλίων σ’ ένα σπουδαίο διεθνές τουρνουά και οι παίκτες, προπονητές, παράγοντες και όσοι είχαν μείνει μέσα στο κλειστό του ΟΑΚΑ να μην μπορούν να ανασάνουν από τα χημικά που έπεφταν έξω! Καταφέραμε να γίνουμε ρεζίλι και παγκοσμίως.
ΚΙ ΑΥΤΟ επειδή οι αρμόδιοι δεν έχουν «κουκούτσι μυαλό» μέσα τους. Ισως να είναι και περισσότερο ανεγκέφαλοι από τους «ανεγκέφαλους», όπως αποκαλούν αυτούς που προκαλούν τα επεισόδια. Εκτός κι αν, όπως υποστηρίζουν κάποιοι, να θέλουν να δημιουργούνται αυτά τα επεισόδια…
ΔΙΟΤΙ ήταν κάτι περισσότερο από σίγουρο, πως, αν ο Παναθηναϊκός δεν κατακτούσε το τρόπαιο στον τελικό του βόλεϊ, η μεγάλη μάζα των οργανωμένων οπαδών του δεν θα έμενε στις εξέδρες για την απονομή. Θ’ αποχωρούσε και το «ραντεβού» με τους οπαδούς της ΑΕΚ, που θα πήγαιναν για τον ποδοσφαιρικό αγώνα, ήταν κλεισμένο με… αγγλική ακρίβεια.
ΒΕΒΑΙΑ, από την Κυριακή το βράδυ, το κροκοδείλια δάκρυα πλημμύρισαν τηλεοπτικές οθόνες και ραδιόφωνα και οι ανακοινώσεις από τις δύο πλευρές ήταν σκληρές. Ο γνωστός χαρτοπόλεμος, χωρίς καμιά ουσία στο περιεχόμενό του. Οι γνωστοί αφορισμοί και ο καταμερισμός ευθύνης στους άλλους. Ολοι φταίνε, εκτός από τους ίδιους τους διοικούντες. Που, για να πω και «του στραβού το δίκιο», είχαν προειδοποιήσει τους αρμόδιους.
ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΥΣ που δικαιολογούσαν βέβαια ήταν οι οπαδοί τους! Ναι αυτούς, από τους οποίους κάποιοι έκαναν αυτά τα έκτροπα. Ισως επειδή θεωρούν οι υπεύθυνοι των δύο ομάδων πως έτσι έδειξαν την αγάπη τους για τον σύλλογο.
ΤΕΤΟΙΑ αγάπη, που οι μεν του Παναθηναϊκού δεν έκατσαν να δουν τα ινδάλματά τους στο δεύτερο σκαλί του ευρωπαϊκού κυπέλλου βόλεϊ, με το ασημένιο μετάλλιο στο στήθος τους, οι δε της ΑΕΚ, αντί να μπουν στο στάδιο και να περιμένουν τον αγώνα με τον Λεβαδειακό, προτίμησαν να περιμένουν τους «εχθρούς» για να δώσουν τη μάχη. Προς δόξα και τιμή.
ΟΣΟ για την αστυνομία; Ηξερε τι να περιμένει. Αλλά, για άλλη μια φορά, δεν στάθηκε ικανή να ελέγξει την κατάσταση και να προλάβει τα έκτροπα. Ομως δεν κατάφερε τίποτα άλλο, από το να κάνει… πλουσιότερη την εταιρεία που κατασκευάζει τα χημικά!
ΒΕΒΑΙΑ, όπως τόσα και τόσα άλλα επεισόδια άκρατης βίας έχουν ξεχαστεί -ακόμα κι αυτά όπου είχαμε θύματα- θα περάσει κι αυτό στην ιστορία, μέχρι να φτάσουμε στο επόμενο. Οι διοργανωτές θα μιλούν με υπερηφάνεια για ένα άριστο διεθνές τουρνουά. Η πολιτεία ότι… απέτρεψε τα χειρότερα και οι οπαδοί θα καυχώνται μεταξύ τους για το ποιος έδειρε ποιον.
ΜΟΝΟ αυτοί που… τόλμησαν να πάνε με τα παιδιά τους στα δύο στάδια δεν πρόκειται να ξεχάσουν το πώς έτρεχαν αλαφιασμένοι αναζητώντας διέξοδο από τα δακρυγόνα και ένα σημείο να προφυλαχτούν για να μην τους βρει καμιά αδέσποτη, ώστε να μπορέσουν να γυρίσουν σώοι και αβλαβείς στο σπίτι τους.
Sunday, March 22, 2009
Χωρίς επιλογές ο Οτο Ρεχάγκελ
Tου Γιαννη Kουκουλα / kouk@kathimerini. gr
Δέκα παίκτες «μετανάστες» κάλεσε ο Οτο Ρεχάγκελ για τα δύο, πολύ κρίσιμα παιχνίδια της εθνικής μας με το Ισραήλ. Αγώνες που θα κρίνουν κατά πολύ την προσπάθεια της ομάδας μας να προκριθεί στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Θα ήταν και ένδεκα, αν δεν προέκυπτε ο τραυματισμός του Νίκου Λυμπερόπουλου.
Δεν θα υπήρχε κανένας προβληματισμός, αν αυτοί οι ποδοσφαιριστές είχαν πλήρη αγωνιστική δράση, όπως τότε που κάποιοι από αυτούς ως πρωταθλητές Ευρώπης αποτελούσαν βασικά στελέχη στις ομάδες του εξωτερικού όπου αγωνίζονταν. Ομως, τώρα οι περισσότεροι, παίζουν ελάχιστα.
Δεν έχει σημασία ποιοι έχουν παιχνίδια πρωταθλήματος στα πόδια τους και ποιοι όχι. Εκείνο που θα πρέπει να προβληματίσει τον ομοσπονδιακό προπονητή, είναι κατά πόσο θα έχουν τη φυσική κατάσταση ν’ αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους σε δύο συνεχόμενους αγώνες εντός τεσσάρων ημερών, αυτοί που είναι «παγκίτες» στην ομάδα τους.
Φυσικά, τώρα πλέον είναι αργά για τον Ρεχάγκελ, να κάνει σημαντικές αλλαγές και να προωθήσει νέους παίκτες, που ήδη έχει καλέσει κατά καιρούς στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, στους οποίους, όμως, δεν έδωσε τις ευκαιρίες που θα έπρεπε. Ούτε καν στα φιλικά που προηγήθηκαν. Και τώρα, πλέον, είναι αναγκασμένος, τουλάχιστον για τα δύο ματς με το Ισραήλ, να χρησιμοποιήσει στον βασικό κορμό αυτούς που χρόνια εμπιστεύεται.
Βέβαια, για να μη θεωρηθώ… άδικος προς τον ομοσπονδιακό τεχνικό, θα πρέπει να επισημάνω δύο παραμέτρους. Η πρώτη αφορά αυτούς που, κατά καιρούς, δοκίμασε, έστω και για λίγο, και δεν άρπαξαν την ευκαιρία από τα μαλλιά. Η δεύτερη έχει σχέση, με το τι νέους παίκτες διαθέτει η χώρα μας.
Στην τελευταία η εικόνα, τουλάχιστον στην επαγγελματική κατηγορία, δεν επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Μία ματιά στις ενδεκάδες, αλλά και στους αναπληρωματικούς των ομάδων και ειδικά αυτών που πρωταγωνιστούν στο πρωτάθλημα, φανερώνει τη «γύμνια» μας από Ελληνες παίκτες.
Πόσους Ελληνες έχει ο Ολυμπιακός από την μέση και μπροστά; Η ΑΕΚ; Ο Αρης; Ο ΠΑΟΚ; Ο Παναθηναϊκός αποτελεί εξαίρεση με τους Μάντζιο, Σαλπιγγίδη και Νίνη. Ομως ο Ρεχάγκελ έχει ακόμα τις αμφιβολίες του γι’ αυτούς. Αλλά και στη μεσαία γραμμή; Ποιος Ελληνας παίκτης μπορεί να θεωρηθεί αυτή την περίοδο «οργανωτής» ή αυτός που θα «πάρει στις πλάτες του» την ομάδα;
Δυστυχώς για το ποδόσφαιρό μας, η «φουρνιά του 2004» δεν είχε συνέχεια. Οι ομάδες, για τους δικούς τους λόγους, που τις περισσότερες φορές είναι επικοινωνιακοί, δεν φρόντισαν να προωθήσουν νέους Ελληνες και προτίμησαν τους ξένους.
Αποτέλεσμα, όσο κι αν αναζητήσει κάποιος, ένα νέο Ζαγοράκη, Τσιάρτα, Γιαννακόπουλο, Φύσσα, Βρύζα, Νικολαΐδη, αλλά και τους φυσιολογικά κουρασμένους, πλέον, από τα χρόνια, Μπασινά, Δέλλα, Κυριάκο, Σεϊταρίδη, Κατσουράνη, Χαριστέα, Καραγκούνη, δεν πρόκειται να βρει.
Ετσι, ο Οτο Ρεχάγκελ, που σίγουρα κι αυτός δεν το έχει ψάξει όσο θα έπρεπε, αναγκάζεται να βαδίσει στα γνωστά μονοπάτια. Πιστεύοντας και ελπίζοντας, πως η εμπειρία και η αγάπη των παλιών θα καλύψει τις αδυναμίες τους, που προέρχονται και από την αγωνιστική τους απραξία, αλλά και από τα χρόνια που βαραίνουν τις πλάτες τους.
Saturday, March 21, 2009
Το ξέσπασμα του Μπάγεβιτς έχει τις αιτίες του
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini.gr
Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς εδώ και χρόνια χαρακτηριζόταν για την ψυχραιμία του. Οχι ως παίκτης, γιατί τότε είχε αρκετά ξεσπάσματα, αλλά από την εποχή που έγινε προπονητής.
Σπάνια έχανε την αυτοσυγκράτησή του, ακόμα και σε καταστάσεις πολύ δυσκολότερες από αυτές που βιώνει τώρα, στην τρίτη του παρουσία στον πάγκο της ΑΕΚ.
Τελευταία δείχνει σε αρκετές περιπτώσεις να μην μπορεί να συγκρατήσει τα νεύρα του. Οχι μόνο στη συμπεριφορά του, αλλά και στα λεγόμενά του.
Οι αναφορές του γι’ αυτούς που λυπούνται όταν χάνει η ΑΕΚ, χωρίς βέβαια να κατονομάσει κάποιους, σίγουρα δεν ήταν του χαρακτήρα του, τουλάχιστον αυτού που είχαμε δει να αναλύεται λεπτομερώς όλα αυτά τα χρόνια της παρουσίας του Μπάγεβιτς στην Ελλάδα.
Οπως και το ότι άφησε να πέσουν στα μαλακά Τζιμπούρ - Σκόκο, για το επεισόδιο που είχαν πριν από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό.
Η τιμωρία του Μαντούκα ίσως να ήταν υπερβολική, ενώ το ξέσπασμά του στο τελευταίο συμβάν με τον Ισμαέλ Μπλάνκο έδειξε άνθρωπο που αισθάνεται πιεσμένος.
Κι αυτή φαίνεται να είναι η μόνη εξήγηση για τη συμπεριφορά του Μπάγεβιτς, που βλέπει πως οι δύο στόχοι, κατάκτηση του Κυπέλλου και δεύτερης θέσης στα πλέι οφ, είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν.
Οχι γιατί οι αντίπαλοί του είναι πολύ ανώτεροι από τη δική του ομάδα. Αλλά επειδή γνωρίζει πως η κατάσταση στη δική του δεν είναι και η ιδανική.
Διαπιστώνει πως οι σχέσεις μεταξύ των παικτών του δεν είναι αρμονικές. Κάτι ανάλογο είχε βιώσει και στον Ολυμπιακό με τη λατινική παροικία. Κι αν εκεί είχε την πολυτέλεια να βάζει κάποιους στο «ψυγείο», τώρα στην ΑΕΚ δεν την έχει.
Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι οι ποδοσφαιριστές που μπορεί να εμπιστεύεται, χωρίς δεύτερη σκέψη, για τη βασική ενδεκάδα.
Και φυσικά, το σπουδαιότερο απ’ όλα, πως παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις έχει πάρει από τους διοικούντες, γνωρίζει πως τα οικονομικά της ΠΑΕ δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση.
Ειδικά τώρα που όλοι οι επιχειρηματίες δοκιμάζονται από την παγκόσμια κρίση.
Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα πρέπει να προχωρήσει και να πετύχει τους δύο στόχους, που ο ίδιος έχει βάλει.
Την κατάκτηση του Κυπέλλου και τη δεύτερη θέση στα πλέι οφ, που θα του δώσουν το δικαίωμα να διεκδικήσει την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, την επόμενη περίοδο.
Καθώς λοιπόν πλησιάζει ο χρόνος που κάθε παιχνίδι θα είναι και ένας τελικός, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς προσπαθεί, με χίλιους τρόπους, να παρουσιάσει μία ομάδα όσο το δυνατόν πιο δεμένη και χωρίς εσωτερικούς κραδασμούς.
Ομως, όσο κι αν επιμένει -με το καλό ή το άγριο- βλέπει πως κάποιοι παίκτες του, για διάφορους εξωαγωνιστικούς λόγους, δεν μπορούν να συνεργαστούν με κάποιους άλλους.
Κι αυτό του δημιουργεί άλλο ένα επιπρόσθετο πρόβλημα. Σίγουρα ο προπονητής της ΑΕΚ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται πιεσμένος.Ομως είναι απαραίτητο να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να μη χάνει τον αυτοέλεγχό του.
Τότε και μόνο τότε θα έχει πιθανότητες να οδηγήσει την ομάδα του στους στόχους που έχει αυτός οριοθετήσει.
Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς εδώ και χρόνια χαρακτηριζόταν για την ψυχραιμία του. Οχι ως παίκτης, γιατί τότε είχε αρκετά ξεσπάσματα, αλλά από την εποχή που έγινε προπονητής.
Σπάνια έχανε την αυτοσυγκράτησή του, ακόμα και σε καταστάσεις πολύ δυσκολότερες από αυτές που βιώνει τώρα, στην τρίτη του παρουσία στον πάγκο της ΑΕΚ.
Τελευταία δείχνει σε αρκετές περιπτώσεις να μην μπορεί να συγκρατήσει τα νεύρα του. Οχι μόνο στη συμπεριφορά του, αλλά και στα λεγόμενά του.
Οι αναφορές του γι’ αυτούς που λυπούνται όταν χάνει η ΑΕΚ, χωρίς βέβαια να κατονομάσει κάποιους, σίγουρα δεν ήταν του χαρακτήρα του, τουλάχιστον αυτού που είχαμε δει να αναλύεται λεπτομερώς όλα αυτά τα χρόνια της παρουσίας του Μπάγεβιτς στην Ελλάδα.
Οπως και το ότι άφησε να πέσουν στα μαλακά Τζιμπούρ - Σκόκο, για το επεισόδιο που είχαν πριν από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό.
Η τιμωρία του Μαντούκα ίσως να ήταν υπερβολική, ενώ το ξέσπασμά του στο τελευταίο συμβάν με τον Ισμαέλ Μπλάνκο έδειξε άνθρωπο που αισθάνεται πιεσμένος.
Κι αυτή φαίνεται να είναι η μόνη εξήγηση για τη συμπεριφορά του Μπάγεβιτς, που βλέπει πως οι δύο στόχοι, κατάκτηση του Κυπέλλου και δεύτερης θέσης στα πλέι οφ, είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθούν.
Οχι γιατί οι αντίπαλοί του είναι πολύ ανώτεροι από τη δική του ομάδα. Αλλά επειδή γνωρίζει πως η κατάσταση στη δική του δεν είναι και η ιδανική.
Διαπιστώνει πως οι σχέσεις μεταξύ των παικτών του δεν είναι αρμονικές. Κάτι ανάλογο είχε βιώσει και στον Ολυμπιακό με τη λατινική παροικία. Κι αν εκεί είχε την πολυτέλεια να βάζει κάποιους στο «ψυγείο», τώρα στην ΑΕΚ δεν την έχει.
Μετρημένοι στα δάχτυλα είναι οι ποδοσφαιριστές που μπορεί να εμπιστεύεται, χωρίς δεύτερη σκέψη, για τη βασική ενδεκάδα.
Και φυσικά, το σπουδαιότερο απ’ όλα, πως παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις έχει πάρει από τους διοικούντες, γνωρίζει πως τα οικονομικά της ΠΑΕ δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση.
Ειδικά τώρα που όλοι οι επιχειρηματίες δοκιμάζονται από την παγκόσμια κρίση.
Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα πρέπει να προχωρήσει και να πετύχει τους δύο στόχους, που ο ίδιος έχει βάλει.
Την κατάκτηση του Κυπέλλου και τη δεύτερη θέση στα πλέι οφ, που θα του δώσουν το δικαίωμα να διεκδικήσει την είσοδο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, την επόμενη περίοδο.
Καθώς λοιπόν πλησιάζει ο χρόνος που κάθε παιχνίδι θα είναι και ένας τελικός, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς προσπαθεί, με χίλιους τρόπους, να παρουσιάσει μία ομάδα όσο το δυνατόν πιο δεμένη και χωρίς εσωτερικούς κραδασμούς.
Ομως, όσο κι αν επιμένει -με το καλό ή το άγριο- βλέπει πως κάποιοι παίκτες του, για διάφορους εξωαγωνιστικούς λόγους, δεν μπορούν να συνεργαστούν με κάποιους άλλους.
Κι αυτό του δημιουργεί άλλο ένα επιπρόσθετο πρόβλημα. Σίγουρα ο προπονητής της ΑΕΚ έχει κάθε λόγο να αισθάνεται πιεσμένος.Ομως είναι απαραίτητο να διατηρήσει την ψυχραιμία του και να μη χάνει τον αυτοέλεγχό του.
Τότε και μόνο τότε θα έχει πιθανότητες να οδηγήσει την ομάδα του στους στόχους που έχει αυτός οριοθετήσει.
Friday, March 20, 2009
ΑΕΚ, Ολυμπιακός και Ζαγοράκης
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr
ΘΑ ΗΤΑΝ πολύ ωραίο για να είναι και αληθινό. Να έμενε το 1-1 του Ολυμπιακού Σταδίου και το 2-0 της Τρίπολης. Να βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο ΑΕΚ και Ολυμπιακός και ο Πανσερραϊκός με τον Αστέρα να περίμεναν τις ρεβάνς για να πάρουν το εισιτήριο στον τελικό του Κυπέλλου. Τέτοια αποτελέσματα έκαναν το ποδόσφαιρο ν’ αγαπηθεί από τον κόσμο και αυξάνει το ενδιαφέρον των φιλάθλων.
ΟΜΩΣ η ομάδα των Σερρών δεν πίστεψε πως μπορεί να επαναλάβει το θαύμα που πέτυχε με τον Παναθηναϊκό, ενώ η γιορτή που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα της Αρκαδίας με τα δύο γκολ του Φιλομένο, διεκόπη από αυτά του Ντιόγκο.
ΦΥΣΙΚΑ, ακόμα υπάρχουν και οι ρεβάνς και στο ποδόσφαιρο ποτέ μη λες ποτέ. Ομως οι πιθανότητες για τις δύο εκπλήξεις είναι μηδαμινές. Οι παίκτες της ΑΕΚ δεν πρόκειται ν’ αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη, ενώ αυτοί του Ολυμπιακού, αφού ανέτρεψαν εκείνο το 0-1 με τον ΠΑΟΚ, δεν αναμένεται να δυσκολευτούν να πάρουν το εισιτήριο για τον τελικό.
ΝΑΙ, εκείνο το ματς, που, κατά τον Θοδωρή Ζαγοράκη, έγινε η αφορμή να ξαναφουντώσει η βεντέτα με τον Ολυμπιακό, με αποτέλεσμα να γίνουν τα όσα έγιναν στον αγώνα πρωταθλήματος στην Τούμπα. Ο πρόεδρος της ΠΑΕ κατηγόρησε τη διοίκηση του Ολυμπιακού για την απαράδεκτη φιλοξενία, χωρίς, βέβαια, να αναφερθεί ποιοι ήταν μεταξύ των επισήμων που παρακολούθησαν το παιχνίδι.
ΒΕΒΑΙΑ, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι γι’ αυτούς που τους επιτέθηκαν, αλλά θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικός στις επιλογές του την άλλη φορά. Οσο για το «κατηγορώ» του κατά της Αστυνομίας, πιστεύω πως είναι υπερβολικός. Οταν έγιναν αυτά που έγιναν με τόσα μέτρα ασφαλείας, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος πως δεν θα «άνοιγε μύτη» αν οι άνδρες ασφαλείας ήταν πιο… ανεκτικοί;
ΠΑΝΤΩΣ ο Θοδωρής Ζαγοράκης είχε το θάρρος να κτυπήσει γροθιά στο μαχαίρι. Αποκάλεσε με την… εθνική μας λέξη αυτούς που δημιούργησαν τα επεισόδια μέσα στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας. Ουδείς πρόεδρος, παράγοντας ή ποδοσφαιριστής έχει τολμήσει να κάνει τέτοιο χαρακτηρισμό και να ανοίξει ευθέως πόλεμο εναντίον τους. Μπράβο του.
ΚΑΙ επειδή ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ βγήκε στην επίθεση και δεν μπορεί πλέον να κάνει πίσω, περιμένουν όλοι οι φίλαθλοι, αλλά και οι οπαδοί, που πραγματικά αγαπάνε τον «Δικέφαλο», να δουν πώς θα μπορέσει να απομονώσει τους «ανεγκέφαλους». Είναι σίγουρα πολύ δύσκολο, διότι όλοι αυτοί, όλων των ομάδων και ειδικά των «μεγάλων», εδώ και χρόνια έχουν μάθει να τους θωπεύουν οι πρόεδροι και να τους αποκαλούν «παιδιά μου» και «υπέροχο λαό». Η μάχη θα είναι σκληρή για τον Θοδωρή Ζαγοράκη, αλλά θα έχει στο πλευρό του όλους τους φιλάθλους.
ΘΑ ΗΤΑΝ πολύ ωραίο για να είναι και αληθινό. Να έμενε το 1-1 του Ολυμπιακού Σταδίου και το 2-0 της Τρίπολης. Να βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο ΑΕΚ και Ολυμπιακός και ο Πανσερραϊκός με τον Αστέρα να περίμεναν τις ρεβάνς για να πάρουν το εισιτήριο στον τελικό του Κυπέλλου. Τέτοια αποτελέσματα έκαναν το ποδόσφαιρο ν’ αγαπηθεί από τον κόσμο και αυξάνει το ενδιαφέρον των φιλάθλων.
ΟΜΩΣ η ομάδα των Σερρών δεν πίστεψε πως μπορεί να επαναλάβει το θαύμα που πέτυχε με τον Παναθηναϊκό, ενώ η γιορτή που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα της Αρκαδίας με τα δύο γκολ του Φιλομένο, διεκόπη από αυτά του Ντιόγκο.
ΦΥΣΙΚΑ, ακόμα υπάρχουν και οι ρεβάνς και στο ποδόσφαιρο ποτέ μη λες ποτέ. Ομως οι πιθανότητες για τις δύο εκπλήξεις είναι μηδαμινές. Οι παίκτες της ΑΕΚ δεν πρόκειται ν’ αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη, ενώ αυτοί του Ολυμπιακού, αφού ανέτρεψαν εκείνο το 0-1 με τον ΠΑΟΚ, δεν αναμένεται να δυσκολευτούν να πάρουν το εισιτήριο για τον τελικό.
ΝΑΙ, εκείνο το ματς, που, κατά τον Θοδωρή Ζαγοράκη, έγινε η αφορμή να ξαναφουντώσει η βεντέτα με τον Ολυμπιακό, με αποτέλεσμα να γίνουν τα όσα έγιναν στον αγώνα πρωταθλήματος στην Τούμπα. Ο πρόεδρος της ΠΑΕ κατηγόρησε τη διοίκηση του Ολυμπιακού για την απαράδεκτη φιλοξενία, χωρίς, βέβαια, να αναφερθεί ποιοι ήταν μεταξύ των επισήμων που παρακολούθησαν το παιχνίδι.
ΒΕΒΑΙΑ, αυτό δεν αποτελεί άλλοθι γι’ αυτούς που τους επιτέθηκαν, αλλά θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικός στις επιλογές του την άλλη φορά. Οσο για το «κατηγορώ» του κατά της Αστυνομίας, πιστεύω πως είναι υπερβολικός. Οταν έγιναν αυτά που έγιναν με τόσα μέτρα ασφαλείας, μπορεί να ισχυριστεί κάποιος πως δεν θα «άνοιγε μύτη» αν οι άνδρες ασφαλείας ήταν πιο… ανεκτικοί;
ΠΑΝΤΩΣ ο Θοδωρής Ζαγοράκης είχε το θάρρος να κτυπήσει γροθιά στο μαχαίρι. Αποκάλεσε με την… εθνική μας λέξη αυτούς που δημιούργησαν τα επεισόδια μέσα στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας. Ουδείς πρόεδρος, παράγοντας ή ποδοσφαιριστής έχει τολμήσει να κάνει τέτοιο χαρακτηρισμό και να ανοίξει ευθέως πόλεμο εναντίον τους. Μπράβο του.
ΚΑΙ επειδή ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ βγήκε στην επίθεση και δεν μπορεί πλέον να κάνει πίσω, περιμένουν όλοι οι φίλαθλοι, αλλά και οι οπαδοί, που πραγματικά αγαπάνε τον «Δικέφαλο», να δουν πώς θα μπορέσει να απομονώσει τους «ανεγκέφαλους». Είναι σίγουρα πολύ δύσκολο, διότι όλοι αυτοί, όλων των ομάδων και ειδικά των «μεγάλων», εδώ και χρόνια έχουν μάθει να τους θωπεύουν οι πρόεδροι και να τους αποκαλούν «παιδιά μου» και «υπέροχο λαό». Η μάχη θα είναι σκληρή για τον Θοδωρή Ζαγοράκη, αλλά θα έχει στο πλευρό του όλους τους φιλάθλους.
Thursday, March 19, 2009
Εχασες; Πλήρωσε…
kouk@kathimerini. gr
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, αν μεταξύ των όρων για την ανανέωση της συνεργασίας τους που έκανε ο Σωκράτης Κόκκαλης στον Βαλβέρδε συμπεριλαμβάνεται εκτός από το πριμ για τις επιτυχίες και… πρόστιμο για τις αποτυχίες. Σαν όρος ακούγεται λογικός. Θα μπορούσε κάλλιστα να πει ο πρόεδρος του Ολυμπιακού στον προπονητή του: «Γιατί, κύριε, να σου ανταμείβω την κατάκτηση του κυπέλλου κι εσύ να μην πληρώνεις τον αποκλεισμό από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Από τον οποίο μάλιστα έχασα κάπου 15.000.000 ευρώ».
ΟΜΩΣ μια τέτοια συμφωνία θα ανοίξει μιαν απίστευτη φιλολογική συζήτηση, που ακόμα και οι αναλυτές των κυριακάτικων αθλητικών εκπομπών δεν θα μπορούν να δώσουν απαντήσεις. Γιατί;
ΔΙΟΤΙ στις επιτυχίες δεν αναζητεί ο νικητής άλλοθι. Ο ηττημένος τα ρίχνει στη διαιτησία και στην ατυχία ή ακόμα και στις ελλείψεις που είχε η ομάδα του λόγω τραυματισμών ή τιμωριών. Ακούσατε ποτέ να λέει κάποιος παίκτης, προπονητής ή παράγοντας «νικήσαμε διότι μας έδωσε το ανύπαρκτο πέναλτι ο διαιτητής στο ενενήντα»; Φυσικά όχι. Κι αν τόλμησε ποτέ κάποιος να το πει, όπως ο Στέλιος Γιαννακόπουλος, για τη «βουτιά» που είχε κάνει στο παιχνίδι με την Προοδευτική, τιμωρήθηκε.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ ποιος θα κρίνει αν και του χρόνου ο Ολυμπιακός δεν μπορέσει να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, θα φταίει ή όχι Βαλβέρδε; Εντάξει, έκανε και ο Βάσκος τα λάθη του στο πρώτο παιχνίδι με την Ανόρθωση. Εχει όμως αυτός ευθύνη που αστόχησε ο Μήτρογλου στο πέναλτι; Ή ακόμα που οι κυνηγοί του έχαναν τις ευκαιρίες και οι αμυντικοί του ξεχνούσαν να πηδήξουν για κεφαλιά;
ΚΑΙ ακόμα ας υποθέσουμε πως στον τελικό κυπέλλου, ο προπονητής στήνει ιδανικά την ομάδα. Εχει τρία δοκάρια, ο αντίπαλος τερματοφύλακας πιάνει τα άπιαστα και τελικά χάνει το ματς από ένα ανύπαρκτο πέναλτι. Εντάξει, να μην του δοθεί το πριμ της κατάκτησης του τροπαίου. Θα πρέπει να πληρώσει και από πάνω πρόστιμο;
ΙΣΩΣ οι Κόκκαλης και Βαλβέρδε να γνωρίζουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις συμβολαίων, αφού και ο Βάσκος δεν ήταν αρνητικός και είπε πως θα το συζητήσει με τον μάνατζέρ του. Oμως και οι δύο πλευρές θα πρέπει να λάβουν υπόψη πως εδώ είναι Ελλάδα και ποτέ κανείς δεν παραδέχεται πως έχασε επειδή ο αντίπαλός του ήταν ανώτερος ή έκανε λάθη ο ίδιος.
ΚΑΙ το βασικότερο που θα πρέπει να σκεφτεί ο Ερνέστο Βαλβέρδε είναι πως ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν έχει παραδεχθεί ποτέ κάποιο λάθος του. Εστω κι αν έχει κάνει πολλά. Αντιθέτως, σε κάθε αποτυχία ή ακόμα και σε επιτυχία, για τους δικούς του προσωπικούς λόγους, βρίσκει δικαιολογίες για να διώξει τον προπονητή.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ, μια τέτοια συμφωνία μόνο γκρίνιες και αντιπαραθέσεις θα προκαλέσει. Εκτός κι αν ο Κόκκαλης έβαλε τον όρο για να μη δεχθεί ο Βαλβέρδε την ανανέωση…
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, αν μεταξύ των όρων για την ανανέωση της συνεργασίας τους που έκανε ο Σωκράτης Κόκκαλης στον Βαλβέρδε συμπεριλαμβάνεται εκτός από το πριμ για τις επιτυχίες και… πρόστιμο για τις αποτυχίες. Σαν όρος ακούγεται λογικός. Θα μπορούσε κάλλιστα να πει ο πρόεδρος του Ολυμπιακού στον προπονητή του: «Γιατί, κύριε, να σου ανταμείβω την κατάκτηση του κυπέλλου κι εσύ να μην πληρώνεις τον αποκλεισμό από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Από τον οποίο μάλιστα έχασα κάπου 15.000.000 ευρώ».
ΟΜΩΣ μια τέτοια συμφωνία θα ανοίξει μιαν απίστευτη φιλολογική συζήτηση, που ακόμα και οι αναλυτές των κυριακάτικων αθλητικών εκπομπών δεν θα μπορούν να δώσουν απαντήσεις. Γιατί;
ΔΙΟΤΙ στις επιτυχίες δεν αναζητεί ο νικητής άλλοθι. Ο ηττημένος τα ρίχνει στη διαιτησία και στην ατυχία ή ακόμα και στις ελλείψεις που είχε η ομάδα του λόγω τραυματισμών ή τιμωριών. Ακούσατε ποτέ να λέει κάποιος παίκτης, προπονητής ή παράγοντας «νικήσαμε διότι μας έδωσε το ανύπαρκτο πέναλτι ο διαιτητής στο ενενήντα»; Φυσικά όχι. Κι αν τόλμησε ποτέ κάποιος να το πει, όπως ο Στέλιος Γιαννακόπουλος, για τη «βουτιά» που είχε κάνει στο παιχνίδι με την Προοδευτική, τιμωρήθηκε.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ ποιος θα κρίνει αν και του χρόνου ο Ολυμπιακός δεν μπορέσει να μπει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, θα φταίει ή όχι Βαλβέρδε; Εντάξει, έκανε και ο Βάσκος τα λάθη του στο πρώτο παιχνίδι με την Ανόρθωση. Εχει όμως αυτός ευθύνη που αστόχησε ο Μήτρογλου στο πέναλτι; Ή ακόμα που οι κυνηγοί του έχαναν τις ευκαιρίες και οι αμυντικοί του ξεχνούσαν να πηδήξουν για κεφαλιά;
ΚΑΙ ακόμα ας υποθέσουμε πως στον τελικό κυπέλλου, ο προπονητής στήνει ιδανικά την ομάδα. Εχει τρία δοκάρια, ο αντίπαλος τερματοφύλακας πιάνει τα άπιαστα και τελικά χάνει το ματς από ένα ανύπαρκτο πέναλτι. Εντάξει, να μην του δοθεί το πριμ της κατάκτησης του τροπαίου. Θα πρέπει να πληρώσει και από πάνω πρόστιμο;
ΙΣΩΣ οι Κόκκαλης και Βαλβέρδε να γνωρίζουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις συμβολαίων, αφού και ο Βάσκος δεν ήταν αρνητικός και είπε πως θα το συζητήσει με τον μάνατζέρ του. Oμως και οι δύο πλευρές θα πρέπει να λάβουν υπόψη πως εδώ είναι Ελλάδα και ποτέ κανείς δεν παραδέχεται πως έχασε επειδή ο αντίπαλός του ήταν ανώτερος ή έκανε λάθη ο ίδιος.
ΚΑΙ το βασικότερο που θα πρέπει να σκεφτεί ο Ερνέστο Βαλβέρδε είναι πως ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν έχει παραδεχθεί ποτέ κάποιο λάθος του. Εστω κι αν έχει κάνει πολλά. Αντιθέτως, σε κάθε αποτυχία ή ακόμα και σε επιτυχία, για τους δικούς του προσωπικούς λόγους, βρίσκει δικαιολογίες για να διώξει τον προπονητή.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ, μια τέτοια συμφωνία μόνο γκρίνιες και αντιπαραθέσεις θα προκαλέσει. Εκτός κι αν ο Κόκκαλης έβαλε τον όρο για να μη δεχθεί ο Βαλβέρδε την ανανέωση…
Wednesday, March 18, 2009
Απλά μαθήματα συμπεριφοράς
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr
ΔΕΝ ήταν μόνο τα γκολ και το θέαμα που μας προσέφερε το παιχνίδι, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Λίβερπουλ. Ηταν και τα μαθήματα διαιτησίας και συμπεριφοράς που παρέδωσαν ο διαιτητής του αγώνα Αλαν Γουίλεϊ, οι ποδοσφαιριστές και οι οπαδοί των δύο ομάδων. Ναι, και των δύο ομάδων, διότι μέσα στο «Ολντ Τράφορντ υπήρξαν και φίλοι της φιλοξενούμενης. Ας αρχίσουμε από τον άρχοντα του αγώνα. Δύο πέναλτι υπέδειξε. Το πρώτο υπέρ της γηπεδούχου. Κανείς παίκτης της Λίβερπουλ δεν αμφισβήτησε την απόφασή του. Ακόμα και ο θύτης, ο τερματοφύλακάς της, Ρέινα, κουνούσε περίλυπος το κεφάλι του για τη βλακώδη ενέργειά του, αφού και αν άφηνε τον Παρκ, αυτός θα έβγαινε άουτ με την μπάλα.
ΤΟ ΔΥΤΕΡΟ, υπέρ της ομάδας του λιμανιού, όταν ο Εβρά ανέτρεψε τον Στίβεν Τζέραρντ. Καμία διαμαρτυρία στη σωστή απόφαση του διαιτητή. Ούτε από τους παίκτες ούτε από τους 60.000 οπαδούς της Μάντσεστερ. Κι ας ήταν το τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου. Κι ας έπαιρνε την πρωτοπορία στο σκορ η Λίβερπουλ με το εύστοχο χτύπημα του αρχηγού της, μέσα στο «θέατρο των ονείρων». Αλλά ακόμα κι όταν ο διαιτητής απέβαλε τον Βίντιτς, αφήνοντας την γηπεδούχο, που προσπαθούσε να ισοφαρίσει, με δέκα παίκτες, ούτε τότε… κουνήθηκε φύλλο στο γήπεδο. Καρτερικά οι παίκτες και οι οπαδοί της ομάδας του Αλεξ Φέργκιουσον υπέμεναν τη μοίρα τους, αναγνωρίζοντας και το δίκιο της απόφασης και την ανωτερότητα της αντιπάλου τους σ’ αυτό το παιχνίδι.
ΚΑΙ φυσικα, κανείς δεν διανοήθηκε να αποδοκιμάσει τους φίλους της Λίβερπουλ, που γιόρταζαν στις εξέδρες τον θρίαμβο της ομάδας τους. Απλά οι φίλοι της Μάντσεστερ τους παρακολουθούσαν σ’ αυτή τη γιορτή τους. Και βέβαια χωρίς να σφυρίζουν κατά των δικών τους παικτών, που γνώριζαν τη συντριβή.
ΚΑΙ στο τελος τους χειροκρότησαν όλους. Και τους δικούς τους ποδοσφαιριστές, παρά το βαρύ 1-4 και τους παίκτες της Λίβερπουλ για το θέμα που τους προσέφεραν. Και το απίστευτο, για τα δικά μας φτωχά ποδοσφαιρικά μυαλά.
ΜΙΚΡΟΙ φίλοι της γηπεδούχου που κάθονταν κοντά στον πάγκο της Λίβερπουλ ζητούσαν αυτόγραφο από τον προπονητή της, τον Ράφα Μπενίτεθ! Και βεβαίως, ο Ισπανός τεχνικός δεν τους αρνήθηκε. Σκεφτείτε αν κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και οι οπαδοί του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού, αλλά και οποιασδήποτε άλλης ελληνικής ομάδας να ζητούσαν αυτόγραφο, από τον προπονητή που τους… έκλεισε το σπίτι. Αυτοί θα έκλειναν τις πόρτες εξόδου για να τον… κλείσουν μέσα!
ΒΕΒΑΙΑ, δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί της Μάντσεστερ είχαν τέτοια συμπεριφορά. Θυμηθείτε, όσοι έτυχε να την δείτε, τη σκηνή που ο «μισητός» στον Αλεξ Φέργκιουσον Ζοζέ Μουρίνιο υπέγραφε αυτόγραφα στους οπαδούς της Μάντσεστερ, πριν από τον αγώνα με την Ιντερ για το Τσάμπιονς Λιγκ. Υπάρχει περίπτωση να βιώσουμε τέτοιες στιγμές στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Η απάντηση είναι μία και σίγουρη: Oχι.
ΔΕΝ ήταν μόνο τα γκολ και το θέαμα που μας προσέφερε το παιχνίδι, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ - Λίβερπουλ. Ηταν και τα μαθήματα διαιτησίας και συμπεριφοράς που παρέδωσαν ο διαιτητής του αγώνα Αλαν Γουίλεϊ, οι ποδοσφαιριστές και οι οπαδοί των δύο ομάδων. Ναι, και των δύο ομάδων, διότι μέσα στο «Ολντ Τράφορντ υπήρξαν και φίλοι της φιλοξενούμενης. Ας αρχίσουμε από τον άρχοντα του αγώνα. Δύο πέναλτι υπέδειξε. Το πρώτο υπέρ της γηπεδούχου. Κανείς παίκτης της Λίβερπουλ δεν αμφισβήτησε την απόφασή του. Ακόμα και ο θύτης, ο τερματοφύλακάς της, Ρέινα, κουνούσε περίλυπος το κεφάλι του για τη βλακώδη ενέργειά του, αφού και αν άφηνε τον Παρκ, αυτός θα έβγαινε άουτ με την μπάλα.
ΤΟ ΔΥΤΕΡΟ, υπέρ της ομάδας του λιμανιού, όταν ο Εβρά ανέτρεψε τον Στίβεν Τζέραρντ. Καμία διαμαρτυρία στη σωστή απόφαση του διαιτητή. Ούτε από τους παίκτες ούτε από τους 60.000 οπαδούς της Μάντσεστερ. Κι ας ήταν το τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου. Κι ας έπαιρνε την πρωτοπορία στο σκορ η Λίβερπουλ με το εύστοχο χτύπημα του αρχηγού της, μέσα στο «θέατρο των ονείρων». Αλλά ακόμα κι όταν ο διαιτητής απέβαλε τον Βίντιτς, αφήνοντας την γηπεδούχο, που προσπαθούσε να ισοφαρίσει, με δέκα παίκτες, ούτε τότε… κουνήθηκε φύλλο στο γήπεδο. Καρτερικά οι παίκτες και οι οπαδοί της ομάδας του Αλεξ Φέργκιουσον υπέμεναν τη μοίρα τους, αναγνωρίζοντας και το δίκιο της απόφασης και την ανωτερότητα της αντιπάλου τους σ’ αυτό το παιχνίδι.
ΚΑΙ φυσικα, κανείς δεν διανοήθηκε να αποδοκιμάσει τους φίλους της Λίβερπουλ, που γιόρταζαν στις εξέδρες τον θρίαμβο της ομάδας τους. Απλά οι φίλοι της Μάντσεστερ τους παρακολουθούσαν σ’ αυτή τη γιορτή τους. Και βέβαια χωρίς να σφυρίζουν κατά των δικών τους παικτών, που γνώριζαν τη συντριβή.
ΚΑΙ στο τελος τους χειροκρότησαν όλους. Και τους δικούς τους ποδοσφαιριστές, παρά το βαρύ 1-4 και τους παίκτες της Λίβερπουλ για το θέμα που τους προσέφεραν. Και το απίστευτο, για τα δικά μας φτωχά ποδοσφαιρικά μυαλά.
ΜΙΚΡΟΙ φίλοι της γηπεδούχου που κάθονταν κοντά στον πάγκο της Λίβερπουλ ζητούσαν αυτόγραφο από τον προπονητή της, τον Ράφα Μπενίτεθ! Και βεβαίως, ο Ισπανός τεχνικός δεν τους αρνήθηκε. Σκεφτείτε αν κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και οι οπαδοί του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού, αλλά και οποιασδήποτε άλλης ελληνικής ομάδας να ζητούσαν αυτόγραφο, από τον προπονητή που τους… έκλεισε το σπίτι. Αυτοί θα έκλειναν τις πόρτες εξόδου για να τον… κλείσουν μέσα!
ΒΕΒΑΙΑ, δεν είναι η πρώτη φορά που οι οπαδοί της Μάντσεστερ είχαν τέτοια συμπεριφορά. Θυμηθείτε, όσοι έτυχε να την δείτε, τη σκηνή που ο «μισητός» στον Αλεξ Φέργκιουσον Ζοζέ Μουρίνιο υπέγραφε αυτόγραφα στους οπαδούς της Μάντσεστερ, πριν από τον αγώνα με την Ιντερ για το Τσάμπιονς Λιγκ. Υπάρχει περίπτωση να βιώσουμε τέτοιες στιγμές στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Η απάντηση είναι μία και σίγουρη: Oχι.
Tuesday, March 17, 2009
Η σκέψη τώρα στα πλέι οφ
Tου Γιαννη Κουκουλα / kouk@kathimerini. gr
ΣΤΗ ληξη του πρώτου ημιχρόνου τους αποδοκίμαζαν με σφυρίγματα. Στο τέλος του αγώνα, τους αποθέωναν. Τριάντα λεπτά καλού ποδοσφαίρου και πέντε γκολ ήταν αρκετά για να αλλάξουν τα συναισθήματα των φίλων του Ολυμπιακού.
ΓΙΑ να συμβει, όμως, αυτό, έπρεπε να αλλάξει ο Ερνέστο Βαλβέρδε, δύο παίκτες και παράλληλα να δώσει άλλον ρόλο στον Μπελούτσι. Ο Ισπανός, που, όπως όλοι οι προπονητές, έχει τα «κολλήματά» του… ξεκόλλησε. Σκέφτηκε απλά. Γύρισε τον Αργεντινό στα χαφ, έβαλε -επιτέλους- το «δικό του παιδί», τον Οσκαρ δίπλα στον Ντιόγο και η «ερυθρόλευκη» μηχανή ανέβασε στροφές.
ΟΜΩΣ το επιβλητικό 5-0 επί του «Γηραιού» δεν πρέπει να ξεγελάσει παίκτες και προπονητικό τιμ. Διότι και ο αντίπαλος είχε πολλές απουσίες βασικών, αλλά και χρειάστηκε πάλι ο Νικοπολίδης να βάλει τα χεράκια του και να εμποδίσει τον φιλοξενούμενο να προηγηθεί στο πρώτο ημίχρονο.
Ο ΒΑΛΒΕΡΔΕ την Κυριακή γνώρισε την αποθέωση, έπειτα από πολύ καιρό. Είναι σίγουρο πως ο κόσμος του Ολυμπιακού τον θέλει. Ομως είναι απαραίτητο να μελετήσει περισσότερο τους παίκτες του, για να δει σε ποια θέση αποδίδουν καλύτερα. Οταν είναι πασιφανές πως η ομάδα πάσχει από οργανωτή, είναι τουλάχιστον περίεργο να παίζει ο Μπελούτσι πίσω από τον Ντιόγο. Ο Αργεντινός είναι ο μόνος που έχει την κάθετη κρυφή μπαλιά.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, πλέον, θέλει τέσσερις βαθμούς στα υπόλοιπα τέσσερα παιχνίδια, για να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Η απορία είναι με πόσους βαθμούς διαφορά θα τερματίσει από τον δεύτερο. Ετσι, και καθώς, έχουν ξεχωρίσει και οι τρεις που θα υποβιβαστούν, το ενδιαφέρον αρχίζει να στρέφεται από τώρα στα πλέι οφ. Με τον Παναθηναϊκό να έχει ένα μικρό βαθμολογικό προβάδισμα, αλλά τον ΠΑΟΚ να δείχνει απειλητικός, καθώς εξακολουθεί να έχει μία σταθερή απόδοση. Το ερώτημα για την ομάδα του Σάντος, είναι αν θα μπορέσει, επιτέλους, να πάρει αποτέλεσμα, στην Αθήνα.
Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ στη Φυλή έδειξε πως δεν έχει ξεπεράσει το σοκ του αποκλεισμού από την Ευρώπη και τα όποια, δικαιολογημένα μεν, παράπονα για τη διαιτησία, δεν αποτελούν άλλοθι για την εμφάνισή του, απέναντι στον ήδη καταδικασμένο Θρασύβουλο.
ΟΜΩΣ και η ΑΕΚ δεν πείθει, πως θα μπορέσει να διεκδικήσει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση που θα της δώσει το δικαίωμα να παίξει για το εισιτήριο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Οσο και να ανακατεύει την τράπουλα ο Μπάγεβιτς, δεν βρίσκει να βγάλει άσους. Οταν με τον ΟΦΗ, πρώτος σου παίκτης αναδεικνύεται ο τερματοφύλακάς σου, δεν μπορείς να ελπίζεις πως θα ξεπεράσεις Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ, σε ένα μίνι πρωτάθλημα.
ΤΕΛΟΣ η Λάρισα, που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι η τέταρτη της παρέας, μάλλον θα αρκεστεί στη… δόξα της συμμετοχής στα πλέι οφ. Αν μπορέσει και εξασφαλίσει θέση στο UEFA, θα είναι τεράστια επιτυχία.
ΣΤΗ ληξη του πρώτου ημιχρόνου τους αποδοκίμαζαν με σφυρίγματα. Στο τέλος του αγώνα, τους αποθέωναν. Τριάντα λεπτά καλού ποδοσφαίρου και πέντε γκολ ήταν αρκετά για να αλλάξουν τα συναισθήματα των φίλων του Ολυμπιακού.
ΓΙΑ να συμβει, όμως, αυτό, έπρεπε να αλλάξει ο Ερνέστο Βαλβέρδε, δύο παίκτες και παράλληλα να δώσει άλλον ρόλο στον Μπελούτσι. Ο Ισπανός, που, όπως όλοι οι προπονητές, έχει τα «κολλήματά» του… ξεκόλλησε. Σκέφτηκε απλά. Γύρισε τον Αργεντινό στα χαφ, έβαλε -επιτέλους- το «δικό του παιδί», τον Οσκαρ δίπλα στον Ντιόγο και η «ερυθρόλευκη» μηχανή ανέβασε στροφές.
ΟΜΩΣ το επιβλητικό 5-0 επί του «Γηραιού» δεν πρέπει να ξεγελάσει παίκτες και προπονητικό τιμ. Διότι και ο αντίπαλος είχε πολλές απουσίες βασικών, αλλά και χρειάστηκε πάλι ο Νικοπολίδης να βάλει τα χεράκια του και να εμποδίσει τον φιλοξενούμενο να προηγηθεί στο πρώτο ημίχρονο.
Ο ΒΑΛΒΕΡΔΕ την Κυριακή γνώρισε την αποθέωση, έπειτα από πολύ καιρό. Είναι σίγουρο πως ο κόσμος του Ολυμπιακού τον θέλει. Ομως είναι απαραίτητο να μελετήσει περισσότερο τους παίκτες του, για να δει σε ποια θέση αποδίδουν καλύτερα. Οταν είναι πασιφανές πως η ομάδα πάσχει από οργανωτή, είναι τουλάχιστον περίεργο να παίζει ο Μπελούτσι πίσω από τον Ντιόγο. Ο Αργεντινός είναι ο μόνος που έχει την κάθετη κρυφή μπαλιά.
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, πλέον, θέλει τέσσερις βαθμούς στα υπόλοιπα τέσσερα παιχνίδια, για να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Η απορία είναι με πόσους βαθμούς διαφορά θα τερματίσει από τον δεύτερο. Ετσι, και καθώς, έχουν ξεχωρίσει και οι τρεις που θα υποβιβαστούν, το ενδιαφέρον αρχίζει να στρέφεται από τώρα στα πλέι οφ. Με τον Παναθηναϊκό να έχει ένα μικρό βαθμολογικό προβάδισμα, αλλά τον ΠΑΟΚ να δείχνει απειλητικός, καθώς εξακολουθεί να έχει μία σταθερή απόδοση. Το ερώτημα για την ομάδα του Σάντος, είναι αν θα μπορέσει, επιτέλους, να πάρει αποτέλεσμα, στην Αθήνα.
Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ στη Φυλή έδειξε πως δεν έχει ξεπεράσει το σοκ του αποκλεισμού από την Ευρώπη και τα όποια, δικαιολογημένα μεν, παράπονα για τη διαιτησία, δεν αποτελούν άλλοθι για την εμφάνισή του, απέναντι στον ήδη καταδικασμένο Θρασύβουλο.
ΟΜΩΣ και η ΑΕΚ δεν πείθει, πως θα μπορέσει να διεκδικήσει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση που θα της δώσει το δικαίωμα να παίξει για το εισιτήριο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Οσο και να ανακατεύει την τράπουλα ο Μπάγεβιτς, δεν βρίσκει να βγάλει άσους. Οταν με τον ΟΦΗ, πρώτος σου παίκτης αναδεικνύεται ο τερματοφύλακάς σου, δεν μπορείς να ελπίζεις πως θα ξεπεράσεις Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ, σε ένα μίνι πρωτάθλημα.
ΤΕΛΟΣ η Λάρισα, που κατά πάσα πιθανότητα θα είναι η τέταρτη της παρέας, μάλλον θα αρκεστεί στη… δόξα της συμμετοχής στα πλέι οφ. Αν μπορέσει και εξασφαλίσει θέση στο UEFA, θα είναι τεράστια επιτυχία.
