Giannis Koukoulas

ΤΕΛΙΚΑ πρόκληση δεν είναι τα λάθη που κάνουν οι διαιτητές και ειδικά οι βοηθοί τους, αλλά οι βαθμολογίες που δίνουν οι παρατηρητές της διαιτησίας.

ΔΙΟΤΙ να δεχθεί ο φίλαθλος πως η απόφαση που θα πρέπει να πάρουν οι άρχοντες των αγώνων είναι υπό την πίεση και την ένταση του αγώνα. Πως μπορεί να μην είχαν καλή οπτική γωνία. Οτι είναι πιθανόν εκείνη τη στιγμή, στιγμιαία να αφαιρέθηκαν και το βλέμμα τους να πήγε κάπου αλλού.

ΟΛΑ είναι πιθανόν να έχουν συμβεί και να τους ξέφυγε η επίμαχη φάση. Ανθρωποι είναι… λάθη κάνουν. Εξάλλου, όπως συγχωρούνται οι παίκτες για το λάθος τους, έτσι μπορεί να δοθεί και «άφεση αμαρτιών» από τον κόσμο σ’ αυτούς.

ΟΜΩΣ εσείς, κύριοι παρατηρητές, που παρακολουθείτε τα παιχνίδια από την εξέδρα, με όλη την άνεσή σας, με τη δυνατότητα να δείτε και να ξαναδείτε τις φάσεις σε επανάληψη, πώς είναι δυνατόν να μην εντοπίζετε τα λάθη των πρώην συναδέλφων σας;

ΥΠΑΡΧΕΙ φίλαθλος που να πιστέψει πως ο παρατηρητής που βαθμολόγησε με μη παραπεμπτικό βαθμό τον επόπτη που ακύρωσε το γκολ του Μπλάνκο, ήταν αντικειμενικός; Δεν γνωρίζω ούτε τον βοηθό ούτε τον παρατηρητή. Οπως δεν ξέρω και αυτόν που σταμάτησε με οφσάιντ τον Κλέιτον στο «Κλεάνθης Βικελίδης» ούτε αυτόν που τον βαθμολόγησε με σχεδόν άριστα!!!

ΓΝΩΡΙΖΩ, όμως, πολύ καλά πως είναι προκλητικό και δημιουργεί βάσιμες υποψίες ότι υπάρχουν «σχέσεις στοργής» μεταξύ διαιτητών - παρατηρητών. Αυτό που ο λαός λέει… κόρακας κοράκου δεν βγάζει μάτι.

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ και καλοπροαίρετα, θα ήθελα να ρωτήσω τους επικεφαλής της διαιτησίας, την ΕΠΟ, όσους ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο: Δεν αισθάνονται ντροπή μ’ αυτό που συμβαίνει; Επαναλαμβάνω, όχι με τα λάθη των διαιτητών και των βοηθών τους. Αλλά με τις βαθμολογίες που τους δίνουν οι παρατηρητές και τους βγάζουν «καθαρούς»;

ΕΛΑΧΙΣΤΗ «τσίπα» αν είχαν, έπρεπε να τιμωρήσουν όχι τους διαιτητές, αλλά τους παρατηρητές. Διότι γι’ αυτούς δεν υπάρχει το άλλοθι του «ανθρώπινου λάθους». Αυτοί δεν έχουν την ένταση, ούτε καλούνται να αποφασίσουν σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Και χρόνο έχουν και άνεση και τηλεόραση και κινητά για να ρωτούν αν ήταν σωστή ή όχι η απόφαση.

ΠΙΣΤΕΥΩ πως όλη αυτή η ιστορία με τη βαθμολογία των διαιτητών από τους παρατηρητές είναι μια κοροϊδία και εξυπηρετεί μόνο τους αρμόδιους για τη διαιτησία, ώστε να έχουν «καλυμμένα τα νώτα τους» για να νομιμοποιούν τις αποφάσεις τους, που αφορούν τους διαιτητές και τη διαιτησία. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται, διότι κατάλαβε πως η όλη ιστορία αποτελεί ένα θέατρο του παραλόγου.

ΚΑΙ, φυσικα, όση φαρσοκωμωδία είναι τούτη η ιστορία, άλλη τόση είναι κι αυτή που παίζεται με τις «έγχρωμες» εφημερίδες, που σαν την καμήλα, βλέπουν μόνο την καμπούρα των παιδιών της άλλης και όχι των δικών της.

Tο ματς της αγωνιστικής γίνεται σήμερα στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Αρης υποδέχεται τον Παναθηναϊκό. Ενα παιχνίδι, στο οποίο η ψυχολογία αλλά και η θέληση για τη νίκη ίσως παίξουν σημαντικότερο ρόλο από τις ικανότητες των δύο ομάδων. Ο φιλοξενούμενος υπερτερεί σε πολλά του γηπεδούχου. Ο τελευταίος θέλει να αποδείξει πως η συντριβή στο Ηράκλειο από τον Εργοτέλη ήταν μια άσχημη παρένθεση που ήδη έχει κλείσει.

Οι «πράσινοι» θα μπουν στο «Κλεάνθης Βικελίδης» σίγουρα με ανεβασμένο το ηθικό. Μπορεί την Τρίτη να γνώρισαν την ήττα από την Ιντερ, όμως η εμφάνισή τους έδωσε πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Αν, μάλιστα, ο Τεν Κάτε μπορέσει να βελτιώσει την αμυντική λειτουργία της ομάδας, τότε πολύ δύσκολα θα χάσουν βαθμούς.

Από την πλευρά του ο Αρης, που σύμφωνα με τις δηλώσεις παικτών του εφέτος στοχεύει ακόμα πιο ψηλά από πέρυσι, δεν έχει δείξει κάτι που να δικαιολογεί αυτή τους την αισιοδοξία. Στο πρώτο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό δεν έπεισε, παρά τη νίκη του, ενώ στη δεύτερη αγωνιστική, οι αδυναμίες του, ειδικά στην άμυνα, ήταν κάτι περισσότερο από κτυπητές.

Επομένως σήμερα δεν του φτάνει μόνο η συμπαράσταση του κόσμου του. Θα χρειαστεί πολύ περισσότερα, ώστε να έχει τύχη απέναντι στον Παναθηναϊκό, που επιθετικά πάει πολύ καλά.

Βέβαια είναι σίγουρο πως η παρουσία των οπαδών του Αρη μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του παιχνιδιού, ανεβάζοντας την απόδοση των γηπεδούχων και φρενάροντας αυτήν των φιλοξενουμένων. Ομως, πόσο αυτό μπορεί να γείρει την πλάστιγγα υπέρ των «κιτρίνων»; Οταν, μάλιστα, οι παίκτες του Παναθηναϊκού έχουν την εμπειρία από δύσκολες έδρες;

Για την ομάδα του Τεν Κάτε το αποψινό ματς είναι μία «κλειστή στροφή», την οποία ο Ολλανδός προπονητής καλείται να τη βγάλει χωρίς… ντεραπάρισμα. Για να το πετύχει θα χρειαστεί ν’ «ανακατέψει» πάλι την τράπουλα, όπως έκανε και στο ματς με την ιταλική ομάδα. Μπορεί τελικά σ’ αυτό το παιχνίδι να μην έβγαλε το άσο από το μανίκι, όμως σίγουρα τράβηξε αρκετούς… ρηγάδες.

Το ζητούμενο είναι αν αυτοί θα είναι αρκετοί για να επιστρέψει με το τρίποντο στην Αθήνα, κάτι που του είναι απαραίτητο για τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Διότι, ακόμα και η ισοπαλία, σε συνδυασμό με τις αναμενόμενες νίκες του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ, θα τον αφήσουν αρκετά πίσω στη βαθμολογία, γεγονός που πιθανόν να επηρεάσει την ανοδική πορεία στην οποία έχει μπει η ομάδα, έπειτα από το πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος, στο οποίο έχασε από την ΑΕΚ.

Οσο, όμως, κρίσιμο είναι το παιχνίδι για τον Παναθηναϊκό, άλλο τόσο είναι για τον Αρη, που πέρυσι δεν κατόρθωσε να νικήσει μία εκ των τριών «μεγάλων» του κέντρου στο γήπεδό του, κατά την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Κάτι που σίγουρα επιθυμούν επιτέλους οι οπαδοί του, για να μην εξελιχθεί αυτή η αδυναμία σε παράδοση. Ομως, δεν είναι μόνο αυτό. Αν πράγματι πιστεύουν όσοι ασχολούνται με την ομάδα, πως μπορούν να ανέβουν έστω κι ένα σκαλί, από εκεί που τερμάτισαν πέρυσι, θα πρέπει επιτέλους να νικήσουν και σε ένα ντέρμπι.

«ΚΑΤΙ πρέπει να έχουμε για να… τρωγόμαστε». Αυτό πρέπει να σκέφτονται διοίκηση και οπαδοί της ΑΕΚ, με αφορμή τον τρόπο υπολογισμού των πριμ, που αποφάσισε η διοίκηση και ο οποίος δεν φάνηκε να ενθουσιάζει τους ποδοσφαιριστές.

Η ΟΜΑΔΑ του Δώνη έκανε, παρά τις αντίθετες προβλέψεις, πολύ καλό ξεκίνημα. Ανετη νίκη με τον Παναθηναϊκό στην πρεμιέρα, ισοπαλία στη «φλεγόμενη» Τούμπα με τον φιλόδοξο ΠΑΟΚ. Μάλιστα θα μπορούσε να επιστρέψει και με το τρίποντο, αν ο Σκόκο ήταν πιο ψύχραιμος στο πλασέ που επιχείρησε μόνος με τον Χαλκιά.

ΚΙ ΟΜΩΣ, αντί στους Θρακομακεδόνες να επικρατεί ενθουσιώδης ατμόσφαιρα, καθημερινά τα ρεπορτάζ αναφέρουν για την «γκρίνια» των παικτών για τα πριμ.

ΦΥΣΙΚΑ, το φαινόμενο δεν εμφανίζεται μόνο στην ΑΕΚ. Σε όλες σχεδόν τις ομάδες, οι ποδοσφαιριστές δεν είναι ευχαριστημένοι με το ύψος ή τον υπολογισμό των πριμ. Πάντα θέλουν κάτι περισσότερο. Και επειδή αυτό το γνωρίζουν εκ των προτέρων οι διοικήσεις ξεκινούν από χαμηλότερη βάση.

ΟΠΩΣ ακριβώς συμβαίνει και με τις κυβερνήσεις που εξαγγέλλουν τις αυξήσεις. Αρχίζουν οι απεργίες και μετά γίνονται οι συναντήσεις με τους εκπροσώπους των εργαζομένων για να δώσουν μία μονάδα παραπάνω. Είναι φυσικό. Απ’ όποια βάση κι αν ξεκινήσει ο εργοδότης, ο εργαζόμενος θα ζητήσει περισσότερο, αφού πάντα ο πρώτος προτείνει πολύ λιγότερα απ’ όσα δικαιούται ή πιστεύει πως δικαιούται ο δεύτερος.

ΟΜΩΣ οι ποδοσφαιριστές και ειδικά των μεγάλων ομάδων δεν είναι απλοί εργαζόμενοι. Δεν είναι οι μεροκαματιάρηδες που βλέπουν τον πληθωρισμό να τρέχει σε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά από την αύξηση που τους δίνουν. Είναι μεν κι αυτοί υπάλληλοι, αλλά αμείβονται με τεράστια ποσά. Και πιστεύω πως το να παζαρεύουν να πάρουν στο τέλος της περιόδου μερικές χιλιάδες ευρώ περισσότερα, προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και περισσότερο τον οπαδό που πληρώνει από το υστέρημά του το εισιτήριο, για να ενισχύσει την προσπάθειά τους.

ΕΙΝΑΙ λίγο οξύμωρο, να βλέπει ο οπαδός τον ποδοσφαιριστή να φιλάει το σήμα της ομάδας που είναι αποτυπωμένο στη φανέλα, μετά την επίτευξη ενός τέρματος και την επομένη να διαβάζει πως δεν είναι ευχαριστημένος με το πριμ που θα του δώσει ο πρόεδρος.

ΜΠΟΡΕΙ να θεωρηθώ ρομαντικός της παλαιάς εποχής, όμως όσο κι αν ο επαγγελματισμός έχει εξαγοράσει τα πάντα στον αθλητισμό, πρέπει να υπάρχουν ακόμα κάποια συναισθηματικά ψήγματα στη σχέση παίκτη και συλλόγου. Αλλωστε, οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές δεν έχουν ομολογήσει πως όταν μπαίνουν να παίξουν δεν σκέφτονται τα χρήματα; Γιατί λοιπόν δεν μετουσιώνουν σε πράξη τα λόγια;

ΦΥΣΙΚΑ το όλο θέμα ξεκινάει από λάθος βάση, αφού ο διακανονισμός των πριμ κάθε χρόνο σε όλες σχεδόν τις ομάδες αλλάζει. Δεν υπάρχει σταθερή πολιτική, ώστε να ξέρουν εκ των προτέρων οι παλαιοί παίκτες και να μαθαίνουν οι νέοι όταν υπογράφουν τα συμβόλαιά τους, τι θα παίρνουν και πώς, με αποτέλεσμα, κάθε χρόνο τέτοια εποχή να υπάρχουν οι ίδιες προστριβές σε όλες σχεδόν τις ομάδες.