Giannis Koukoulas

Καθώς η παρέλαση των ονομάτων των υπό μεταγραφή παικτών συνεχίζεται και θα συνεχιστεί, η βασική διαπίστωση δεν είναι ενθαρρυντική για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το ενδιαφέρον των «μεγάλων» για τον κορμό των ομάδων τους επικεντρώνεται στο εξωτερικό και οι μεταγραφές από την εγχώρια αγορά γίνονται περισσότερο για τη δημιουργία εντυπώσεων.

Στα δάκτυλα του ενός χεριού μετριούνται οι Ελληνες ποδοσφαιριστές που έγιναν μήλον της Εριδος και αυτοί δεν μπορούν, τουλάχιστον στην παρούσα φάση της καριέρας τους, να θεωρηθούν «μεγάλα ονόματα». Ο Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος δεν είχε «καπαρώσει» θέση στην ενδεκάδα του ΠΑΟΚ. Ο Γιώργος Παπαδόπουλος σίγουρα θα δώσει μάχη για να πείσει τον Βαλβέρδε, ενώ ο Γιάννης δεν μπορεί από τώρα να θεωρηθεί σίγουρος για τη θέση του δεξιού μπακ. Οσο για τον Αβραάμ Παπαδόπουλο, ακόμα βρίσκεται στη σκιά των βασικών κεντρώων αμυντικών της εθνικής ομάδας.

Ειδικά όμως εκεί όπου υπάρχει ανησυχητική έλλειψη Ελλήνων παικτών είναι στις λεγόμενες παραγωγικές θέσεις. Στο κέντρο και στην επίθεση. Και αυτό φαίνεται αν δούμε τα ρόστερ των τριών μεγάλων του κέντρου και όχι μόνο. Οι ξένοι είναι πολύ περισσότεροι από τους Ελληνες. Και εδώ θα πρέπει να αναγνωρίσω κάποια «ελαφρυντικά» στον Οτο Ρεχάγκελ, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να επιλέγει ακόμα τους ίδιους παίκτες σε ορισμένες θέσεις. Δυστυχώς για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν έχει βρεθεί ακόμα παίκτης στη θέση του Βασίλη Τσιάρτα ούτε του Θοδωρή Ζαγοράκη. Και δεν βλέπω να βρεθούν ούτε στου Γιώργου Καραγκούνη ούτε στου Αγγελου Μπασινά, όταν αποφασίσουν να σταματήσουν από την Εθνική.

Στο τεράστιο λοιπόν αυτό πρόβλημα πρέπει να αναζητήσει λύση η ΕΠΟ με τη συνεργασία των ομάδων. Διότι έως σήμερα ο ομοσπονδιακός προπονητής καλούσε παίκτες που αγωνιζόταν στο εξωτερικό. Αυτοί όμως… τελειώνουν.

Προσωπικά πιστεύω πως υπάρχουν ταλαντούχοι Ελληνες ποδοσφαιριστές. Ομως, η επικοινωνιακή πολιτική των μεγάλων ομάδων δεν επιτρέπει στην ανάδειξή τους. Δεν «πουλάει» αν ο Ολυμπιακός πάρει έναν παίκτη που διακρίθηκε στη Β΄ Εθνική, όσο έναν από την Αργεντινή, έστω κι αν είναι αμφιβόλου αξίας.

Υπάρχει κι άλλος ένας λόγος που χάνονται οι νέοι παίκτες για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι αυτός είναι πως μόλις ξεχωρίσει ένας σε μια μικρή ομάδα, ο πρόεδρός της θέλει να θησαυρίσει ζητώντας για την παραχώρησή του χρυσάφι… όσο το βάρος του.

Αλλη αιτία; Η μη ύπαρξη σωστής υποδομής στις περισσότερες ομάδες μας και το ότι δεν γίνεται ο απαιτούμενος σχεδιασμός για ανεύρεση ταλέντων από τη μικρή ηλικία, ώστε να ενταχθούν σ’ ένα πρόγραμμα και να αξιοποιηθούν.

Ετσι όμως και καθώς αναζητούν όλοι την εύκολη –και πολλές φορές φτηνότερη– λύση από το εξωτερικό, το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι καταδικασμένο σε μαρασμό. Και αυτή η μέρα δεν φαίνεται να είναι πολύ μακριά.

kouk@kathimerini. gr

Oι αδελφοί Αγγελόπουλοι δείχνουν να έχουν αποφασίσει να κοντράρουν πολύ γερά τους αδελφούς Γιαννακόπουλους. Κάτι που είχαν κάνει οι τελευταίοι, όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης είχε πάρει τα ηνία του Ολυμπιακού και για πέντε χρόνια μεσουρανούσε στο ελληνικό μπασκετικό στερέωμα. Το άθλημα με την πορτοκαλί μπάλα δεν έχει καμιά σχέση μ’ αυτό της ασπρόμαυρης. Οταν ρίξεις λεφτά, και όχι τόσα πολλά όσα χρειάζονται στο ποδόσφαιρο, μπορείς να φτιάξεις μία ομάδα. Και μάλιστα σε πολύ πιο γρήγορο χρονικό διάστημα. Στο μπάσκετ, δύο τρεις καλοί παίκτες μπορούν να κάνουν αμέσως τη διαφορά. Στο ποδόσφαιρο ακόμα και μια ολόκληρη ενδεκάδα από «μεγάλα ονόματα» δεν είναι ικανή να πάρει από την πρώτη χρονιά τον τίτλο. Τα παραδείγματα πολλά. Αρκούν όμως μόνο τα χρήματα -και στο μπάσκετ- για τη δημιουργία μεγάλης ομάδος; Σίγουρα όχι. Χρειάζονται ακόμα πολλά. Ικανός προπονητής που θα αξιοποιήσει τους παίκτες. Κόσμος που θα δημιουργεί «καυτή» έδρα και… χρόνος. Ο Ολυμπιακός διαθέτει τα δύο πρώτα. Του λείπει το τρίτο. Η πίεση που αισθάνεται ο Παναγιώτης Γιαννάκης για να φέρει πάλι την ομάδα πάνω από τον Παναθηναϊκό. Τα «πέτρινα χρόνια» είναι πολλά. Η υπομονή του κόσμου εξαντλήθηκε. Τα δύο τελευταία χρόνια πίστεψε κάποια στιγμή πως «ήρθε η ώρα». Ομως στον πέμπτο και τελευταίο τελικό η ομάδα δεν άντεξε στην ανωτερότητα του «αιωνίου». Λύγισε μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο.Φέτος η ενίσχυση του Ολυμπιακού σε έμψυχο υλικό, είναι ακριβότερη και ποιοτικότερη. Ο Γιαννάκης θα ξεκινήσει από την αρχή της περιόδου και θα έχει χρόνο να σχεδιάσει σε καλύτερες βάσεις την ομάδα. Θα μπορούσε επομένως να πει κάποιος πως θα είναι η χρονιά του; Πιστεύω πως όχι. Διότι ναι μεν η ομάδα του Πειραιά θα παρουσιαστεί πολύ πιο ισχυρή, όμως το «αντίπαλον δέος» δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Το «δεν θα κάτσουμε να τη φάμε», το είπε ο Κόκκαλης, αλλά το εφαρμόζουν οι Γιαννακόπουλοι, που σε κάθε κίνηση των «κόκκινων» απαντούν με μία δική τους. Επομένως και με το σκεπτικό πως ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξεκινάει από μία καλύτερη βάση και κεκτημένη ταχύτητα το να τον φτάσει και να τον ξεπεράσει ο Παναγιώτης Γιαννάκης φαντάζει προς το παρόν πολύ δύσκολο. Αν και οι διαφορές φέτος δεν θα είναι τόσο μεγάλες… Και κάτι τελευταίο. Ετσι όπως ενισχύονται οι δύο, γιατί να γίνεται η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος και δεν αρχίζουν αμέσως τα πλέι οφ; Να έχουμε κλήρωση για το πλεονέκτημα έδρας και να ξεκινούν οι τελικοί. Υπερβολή, που δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. kouk@kathimerini. gr

ΠΡΟΒΛΕΨΗ για το ποια ομάδα θα πάρει το EURO δεν μπορώ να κάνω. Για το ποια όμως είναι «πρωταθλήτρια στις καρδιές μας» είμαι σίγουρος: Η Τουρκία. Οχι μόνο γιατί τα δικά της παιχνίδια και οι ανατροπές στο σκορ θα μας μείνουν αξέχαστα, αλλά διότι η ομάδα του Φατίχ Τερίμ μας έδωσε αυτά που είχαμε ξεχάσει στο «βιομηχανοποιημένο» επαγγελματικό, ακόμα και σε επίπεδο Εθνικών ομάδων, ποδόσφαιρο. ΤΟ ΠΑΘΟΣ και την ψυχή. Οι Tούρκοι διεθνείς δεν είναι τα «μεγάλα ονόματα». Είναι ποδοσφαιριστές με αρκετό ταλέντο, καλοί τεχνίτες και τους διακρίνει το ομαδικό πνεύμα. Ομως ο «αυτοκράτορας», έτσι αποκαλούν τον προπονητή τους οι Τούρκοι, τους έχει εμφυσήσει το πνεύμα του νικητή. Τους έπεισε πως είναι μπαλαδόροι. Πως μπορούν να κοιτάξουν κάθε αντίπαλο στα μάτια. Πως έχουν τη δυνατότητα να επιβληθούν επί οποιασδήποτε ομάδας. Η όλη τους συμπεριφορά μέσα στον αγωνιστικό χώρο έδειχνε αυτό. ΟΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ που πέτυχαν δεν ήταν τυχαίες. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Ακόμα και στο παιχνίδι με τη Γερμανία, που ίσως καμία άλλη ομάδα δεν θα είχε το κουράγιο να βγει μπροστά μετά το 3-2, αυτή βρέθηκε σε θέση βολής. Ασχέτως αν ο Μετίν, ο παίκτης της Λάρισας, αστόχησε στο φάουλ. «ΑΥΤΟΙ όμως δεν θα πάρουν ποτέ ένα ευρωπαϊκό τίτλο», μου είπε συνάδελφος, καθώς έκανα συγκρίσεις με τη δική μας Εθνική, παρακολουθώντας τον πρώτο ημιτελικό. Συμφώνησα μαζί του. Στο Κύπελλο που θα σηκώσει την Κυριακή το βράδυ ο αρχηγός της νέας πρωταθλήτριας Ευρώπης, θα είναι χαραγμένο και το όνομα «GREECE». Ομως, κατά πόσο αυτό αμβλύνει τις κακές εντυπώσεις που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη μας από το EURO 2008, για την ομάδα μας; ΝΟΜΙΖΩ καθόλου. Διότι ναι μεν εμείς έχουμε περάσει στο αλμανάκ του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, ως «Πρωταθλητές Ευρώπης 2004», όμως κανείς ιστορικός του αθλήματος δεν θα κάνει αναφορά σ’ αυτήν την ομάδα, για κάποιο από τα παιχνίδια της. Ενώ θα έχει πολλά να πει για τα τρία της Τουρκίας σ’ αυτό το EURO. ΑΚΡΙΒΩΣ όπως και με το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954. Η αναφορά γίνεται για την ομάδα που είχε παρουσιάσει τότε η μεγάλη Ουγγαρία με τους Πούσκας - Χιντεκούκι και όχι στη Γερμανία που είχε κατακτήσει τον τίτλο. Ο φίλαθλος κόσμος θα θυμάται για πάντα «Τη μεγάλη των Μαγυάρων σχολή» και όχι τους τροπαιούχους της Βέρνης. ΚΑΙ για να επιστρέψω στην Τουρκία. Είναι η ομάδα που την νικήσαμε μέσα στην Πόλη. Που την αφήσαμε επτά βαθμούς πίσω στην προκριματική φάση. Βλέποντάς την λοιπόν σκέφτηκα πόσο προσπάθησε ο Φατίχ Τερίμ για να παρουσιάσει αυτό το σύνολο και πόσο… κουράστηκε ο Οτο Ρεχάγκελ για να παρατάξει στο «Βαλς Σίτσενχαϊμ» του Σάλτσμπουργκ το δικό μας. kouk@kathimerini.gr

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ, οπαδός της ΑΕΚ, δεν άντεξε και ξέσπασε: «Ο Παναθηναϊκός πήρε Χριστοδουλόπουλο, έκανε δικούς του τους Ιβανσιτς και Μάτος. Χτυπάει παίκτες των οποίων η αξία ξεπερνάει τα έξι εκατομμύρια ευρώ. Ο Ολυμπιακός αναμένεται να ξοδέψει σχεδόν 15 εκατομμύρια για μεταγραφές και εμείς παλεύουμε να κρατήσουμε τον Κονέ». ΧΩΡΙΣ να θέλω να μειώσω στο ελάχιστο το ταλέντο του νεαρού ποδοσφαιριστή, ομολογώ πως το παράπονό του σε πρώτη… ανάγνωση έχει βάση. Εξάλλου αυτή η ίδια απογοήτευση διαπιστώνεται και σε μεγάλη μερίδα οπαδών της ΑΕΚ οι οποίοι δεν δείχνουν ενδιαφέρον στην αγορά εισιτηρίων διαρκείας. Πέρσι τέτοια εποχή είχαν προπωληθεί σχεδόν 15.000, εφέτος δεν ξεπερνούν τις τρεις. ΦΥΣΙΚΑ θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, πως ακόμα οι μεταγραφές δεν έχουν ολοκληρωθεί και έως τη λήξη τους η διοίκηση της ΠΑΕ να έχει περάσει στην… αντεπίθεση και να κάνει όχι ένα, αλλά πολλά «μπαμ», όπως συνηθίζεται να αποκαλούνται οι ηχηρές μεταγραφές. ΑΥΤΟΣ όμως ο ισχυρισμός θα είχε βάση, αν το ταμείο της εταιρείας είχε τα χρήματα που απαιτούνται για τέτοιες μεταγραφές ή τουλάχιστον υπήρχε ο επιχειρηματίας που θα μπορούσε να «διευκολύνει» την κατάσταση. Δυστυχώς για την ΑΕΚ και κατ’ επέκταση για τους οπαδούς της, ανάλογη με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό οικονομική ευρωστία δεν υπάρχει, ούτε διαφαίνεται στον ορίζοντα κάποιος «σωτήρας», αφού η περίπτωση Μελισσανίδη και των φίλων του, βρίσκεται σε θεωρητική τροχιά. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ο Γιώργος Δώνης πρέπει να κινηθεί στο οικονομικό πλαίσιο που του έχει ορίσει ο Ντέμης Νικολαΐδης. Κι αυτό είναι πολύ περιορισμένο σε σχέση με αυτό των δύο βασικών αντιπάλων της ομάδας. ΛΕΝΕ πως «το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία». Επειδή πιστεύω πως αυτό το… ανακάλυψαν οι πλούσιοι για να παρηγορούνται οι φτωχοί, με το ίδιο σκεπτικό απορρίπτω την θεωρία πως οι ακριβοί παίκτες δεν φτιάχνουν πάντα και μεγάλη ομάδα. Εντάξει υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, όμως κατά κανόνα, ακόμα κι ένας μέτριος προπονητής έχοντας στη διάθεσή του πολύ καλούς ποδοσφαιριστές μπορεί να παρουσιάσει μία σπουδαία ομάδα. Ο ίδιος προπονητής, αν διαθέτει μέτριους, είναι σίγουρο πως δεν θα… προλάβει να βγάλει την αγωνιστική περίοδο. Μ’ ΑΥΤΗΝ τη λογική, όσο καλός κι αν είναι ένας προπονητής, είναι πολύ δύσκολο να δημιουργήσει ομάδα αξιώσεων αν δεν διαθέτει πολλούς ποιοτικούς ποδοσφαιριστές. Κι αυτό είναι που απασχολεί τους οπαδούς της ΑΕΚ. ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ στην αξία και στις ικανότητες του Γιώργου Δώνη, ο οποίος έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του με τη Λάρισα. Ομως βλέπουν πως έως χθες ο Ντέμης Νικολαΐδης δεν του έχει πάρει τους παίκτες που θα προστεθούν στους υπάρχοντες για να γίνει η υπέρβαση. Η ΑΕΚ έχει ένα σχετικά καλό κορμό. Θα μπορούσε να έχει πάρει μ’ αυτόν πέρσι και το πρωτάθλημα. Ομως φάνηκε στα μπαράζ πως από μόνος του αυτός δεν αντέχει. Πόσω μάλλον εφέτος, που οι αντίπαλοί της δείχνουν να ενισχύονται ακόμα περισσότερο, ενώ η ίδια ακόμα… ψάχνεται. kouk@kathimerini.gr

ΑΠΟ τότε που ασχολούμαι με το επάγγελμα, για όλα τα δεινά των ομάδων της Θεσσαλονίκης φταίει η Αθήνα, το κέντρο αποφάσεων του ελληνικού κράτους. Ξεχνάνε βέβαια πως εδώ και δεκαετίες αυτοί που αποφασίζουν στην πρωτεύουσα, ειδικά σε θέματα αθλητισμού, είναι από τη Θεσσαλονίκη. Θα ήταν εύκολο για μένα, αλλά κουραστικό για τον αναγνώστη, να απαριθμήσω τα όσα έκαναν οι υπουργοί Πολιτισμού και οι υφυπουργοί Αθλητισμού για τις ομάδες της περιφέρειάς τους.

ΚΑΝΕΙΣ όμως, ούτε ένας παράγοντας από σεβασμό προς την αλήθεια και τους φιλάθλους, δεν μπήκε στον κόπο να μετρήσει πόσοι παίκτες, πρώτης γραμμής, έφυγαν από τις ομάδες της πόλης για να καταλήξουν σ’ αυτές του κέντρου. Αμέτρητοι, ενώ δεν θυμάμαι ούτε έναν από Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Ολυμπιακό να πήρε μεταγραφή στην εποχή που μεσουρανούσε και να ανηφόρισε προς τον Βορρά.

ΜΟΝΟ ένας Γιώργος Παντελάκης με τον Κούδα είχε γυρίσει την πλάτη στον Ολυμπιακό. Κανείς άλλος. Από τον Νικολούδη, τον Ασλανίδη και τον Τερζανίδη, έως τους Μαυρογενίδη, Κωνσταντίνου, Σαλπιγγίδη και πρόσφατα τον Χριστοδουλόπουλο. Οποιον θέλανε τον έπαιρναν.

ΟΙ ΔΥΟ τελευταίοι είναι ό, τι καλύτερο είχε να επιδείξει ο ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια. Σε μια περίοδο που ο Θοδωρής Ζαγοράκης προσπαθεί να μαζέψει τα αγωνιστικά συντρίμμια που άφησαν πίσω του οι προκάτοχοί του, υποχρεώνεται, για να βγάλει την περίοδο, να πουλήσει τον διεθνή παίκτη του. Εντάξει, ο Παναθηναϊκός τον «χρυσοπλήρωσε», αλλά θα μπορέσει να τον αντικαταστήσει; Η δικαιολογία πως με τα χρήματα αυτά θα πάρει έναν - δύο, ίσως και τρεις, έχει μία βάση, όμως δεν κλείνει τα στόματα, αυτών που βλέπουν να συνεχίζεται η ίδια τακτική. «Πουλάμε ό, τι καλό έχουμε για να τη βγάλουμε οικονομικά. Και από καλή ομάδα… βλέπουμε».

ΤΑ ιδια και στον Ηρακλή. Πούλησε τον Γιώργο Παπαδόπουλο στον Ολυμπιακό. Και θα δώσει οποιονδήποτε άλλον παίκτη τού ζητηθεί. Αρκεί να μπουν χρήματα στο ταμείο. Σκέψη να γίνει μια προσπάθεια να μείνουν στην ομάδα όποια ταλέντα αναδεικνύει, ώστε να δημιουργηθεί ένα ανταγωνιστικό σύνολο, ούτε που συζητείται.

ΑΚΟΜΑ και ο Αρης που δείχνει να αντιστέκεται αυτή την περίοδο στην πώληση του Αβραάμ Παπαδόπουλου, θα λυγίσει. Είναι θέμα «τιμής» για να πει το «ναι» ο Λάμπρος Σκόρδας, που αποδεικνύεται μετρ στο παζάρεμα του παίκτη. Η πρόταση για ανανέωση της συνεργασίας που του έκανε, είναι για να έχει πιο δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια του. Αλλο ποσό ζητάς για παίκτη που του απομένει συμβόλαιο ενός χρόνου κι άλλο αν έχει υπογράψει για τέσσερα.

ΟΛΑ αυτά όμως είναι «ψιλά γράμματα» για τους Θεσσαλονικείς. Παράγοντες, οπαδούς αλλά και για μια μερίδα συναδέλφων, που αντί να «χτυπούν τον γάιδαρο, βαράνε το σαμάρι». Αν βάλουν κάτω και συνθέσουν ενδεκάδες με τους παίκτες που τους έφυγαν ή πούλησαν, θα δουν πως ΠΑΟΚ, Αρης και Ηρακλής θα είχαν ομάδες που κάθε χρόνο θα ήταν πρωταγωνιστές στο πρωτάθλημα και όχι κομπάρσοι.

kouk@kathimerini. gr

Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ, έως χθες, είναι ο νικητής της μεταγραφικής περιόδου. Και στην ουσία και στις εντυπώσεις. Η απόκτηση του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου, την ώρα που ο Ολυμπιακός είχε αυξήσει την προσφορά του, δείχνει πως η νέα διοίκηση της ΠΑΕ είναι αποφασισμένη να ανεβάσει πολύ τον πήχη στο μεταγραφικό χρηματιστήριο. Και, επιπλέον, να δείξει προς τον «αιώνιο» αντίπαλο, πως θα παίρνει αυτό που θέλει. Κι αυτό σημαίνει πολλά…

Η ΜΑΧΗ αναμένεται ανελέητη και θα είναι πολύ πιο σκληρή απ’ ό,τι είχαμε συνηθίσει έως σήμερα. Και δεν θα σταματήσει μόνο στις μεταγραφικές κόντρες. Αυτές, εξάλλου, ξεχνιούνται, αν οι παικταράδες αποδειχτούν «παλτά», όπως συνέβη τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ και ο Ολυμπιακός δεν έδειξε να «καίγεται» τόσο πολύ για την απώλεια του Χριστοδουλόπουλου, όσο για την πληροφορία, πως εταιρείες του Ανδρέα Βγενόπουλου, θα είναι χορηγοί στην εμφάνιση του ΠΑΟΚ. Και γι’ αυτό προσπάθησε να βγάλει προς τα έξω, πως η κίνηση αυτή μπορεί να δημιουργήσει σχέσεις εξάρτησης. Ξεχνώντας φυσικά τις αντίστοιχες διαφημίσεις με ΙΝΤΡΑΚΟΜ, ΙΝΤΡΑΛΟΤ και ΞΥΣΤΟ.

ΟΠΩΣ ήταν αναμενόμενο, ο πρόεδρος της ΠΑΕ, Νίκος Πατέρας έσπευσε να δηλώσει, πως η συμφωνία για τις χορηγίες με τον ΠΑΟΚ, είχαν προηγηθεί, της μεταγραφής του Λάζαρου Χριστοδουλόπουλου. Ενώ ο Ανδρέας Βγενόπουλος χαρακτήρισε τους ισχυρισμούς του Ολυμπιακού, δικαιολογίες για την απώλεια του ποδοσφαιριστή. Το κατά πόσο οι δύο άνδρες έπεισαν τους… άπιστους Θωμάδες, είναι άγνωστο.

ΒΛΕΠΕΤΕ, παντού όλοι βλέπουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Τέσσερα γκολ έβαλε πέρσι ο ΟΦΗ στον Παναθηναϊκό, κι όμως ακόμα φωνάζουν οι Ολυμπιακοί για… παράρτημα. Αντε τώρα να περάσει εύκολα ο Παναθηναϊκός από την Τούμπα και να μην αρχίσουν τα «παπαγαλάκια» να μιλούν για συνεργασία των δύο διοικήσεων.

ΑΣΧΕΤΑ, όμως, με τα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η ουσία είναι πως ο Παναθηναϊκός δείχνει να έχει τον πρώτο λόγο στις μεταγραφές από την εγχώρια αγορά. Ο Χριστοδουλόπουλος ήταν το τελευταίο κρούσμα. Είχε προηγηθεί παλαιότερα ο Μιχάλης Κωνσταντίνου από τον Ηρακλή, τον Δεκέμβριο ο Σπυρόπουλος από τον Πανιώνιο και πρόσφατα ο Κλέιτον από την Λάρισα. Και στις περιπτώσεις αυτές δεν υπήρξαν… χορηγίες, όπως υποστηρίζουν για τον πρώην παίκτη του ΠΑΟΚ, «κύκλοι» του Ολυμπιακού.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ. κάτι πάει στραβά στους «ερυθρολεύκους» όταν κτυπούν και αυτοί παίκτη που ενδιαφέρει τον Παναθηναϊκό. Είναι σύμπτωση πως βγαίνουν πάντα χαμένοι; Σίγουρα όχι. Ας ψάξουν για να βρουν τις αιτίες, διότι η δικαιολογία, «μπαίνουμε στη διαδικασία του πλειστηριασμού, για να ανεβάσουμε την τιμή» ακούγεται πολύ «φτηνή». Διότι ακόμα κι αν υπάρχει η ελάχιστη περίπτωση να ισχύει, δεν πείθει τον οπαδό, που βλέπει πως όποιον ποδοσφαιριστή θέλει να «ντύσει» ο Ολυμπιακός στα «κόκκινα», καταλήγει να φοράει τελικά τη φανέλα με το «τριφύλλι».

kouk@kathimerini. gr

Ειτε έλειπες από την Ελλάδα πέρυσι ή πρόπερσι τέτοια εποχή, είτε εφέτος και διαβάσεις τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, θα έχεις την αίσθηση πως ο χρόνος… έχει σταματήσει. Πως οι συντάκτες δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να αλλάζουν τα ονόματα των υποψηφίων για μεταγραφή παικτών και τίποτα περισσότερο. Αντε να προσθέτουν και μερικά μηδενικά στην αξία τους, αφού ο πληθωρισμός καλπάζει. Φυσικα η μάχη επικεντρώνεται και στις εντυπώσεις, αφού τέτοια εποχή προσπαθεί ο καθένας να βγει πρωταθλητής. Κι όταν αναφέρομαι στις εντυπώσεις, εννοώ τους δύο «αιωνίους». Διότι, εδώ και δεκαετίες, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να τσακώνονται σαν τα… κοκόρια. Κι αν συνηθωσ το πεδίον της μάχης ήταν το ποδόσφαιρο, από την ημέρα που οι Αγγελόπουλοι ανέλαβαν ουσιαστικά το τμήμα μπάσκετ του Ολυμπιακού, η αντιπαράθεση επεκτάθηκε και στην πορτοκαλιά μπάλα, όπου η κυριαρχία των «πρασίνων» είναι δεδομένη. Και όσο οι «ερυθρόλευκοι» θα προσπαθούν να τους την αμφισβητήσουν, τόσο οι Γιαννακόπουλοι θα ρίχνουν περισσότερα χρήματα. Βλέπετε, οι προϋπολογισμοί στο μπάσκετ δεν έχουν τα μεγέθη μ’ αυτά του ποδοσφαίρου. Επομένως, η μάχη μπορεί να δοθεί και χωρίς πολυμετοχικότητα. Ηδη ο Ολυμπιακός απέκτησε τους Βούιτσιτς, τον Πελεκάνο και Ερτσέγκ, ενώ προσπαθεί να εντάξει και τους Παπαλουκά και Χαλπερίν. Αν τελικά τους εντάξει στο ρόστερ του, ο Παναγιώτης Γιαννάκης θα παρουσιάσει ένα πολύ ισχυρό σύνολο, που θα μπορέσει να διεκδικήσει τα πρωτεία από τον Παναθηναϊκό, με περισσότερες πιθανότητες, απ’ ό,τι φέτος. Ειναι βέβαια αυτονόητο πως ο «νταμπλούχος» δεν θα μείνει με σταυρωμένα χέρια. Ηδη πήρε τους Φώτση, Βεργίνη και τον σέντερ της Παρτιζάν, Πέκοβιτς. Μπορεί βέβαια να χάσει τον Γιασικεβίτσιους, όμως σίγουρα ο Ομπράντοβιτς θα έχει έτοιμο τον αντικαταστάτη του. Οι Γιαννακόπουλοι δεν πρόκειται να του πουν «όχι» σε ό,τι ζητήσει. Αντικαταστατη του Ματσιγιάουσκας θα αναζητήσει και ο Παναγιώτης Γιαννάκης, αφού ο Λιθουανός άσος μάλλον δεν θα συνεχίσει την καριέρα του στους «ερυθρόλευκους». Ομως το πρόβλημα του Ελληνα προπονητή είναι μικρότερο από του Σέρβου συναδέλφου του. Το μεγαλο σίριαλ στην μεταγραφική μάχη των δύο ίσως παιχθεί για τον Κώστα Κουφό. Και αναμένεται να αρχίσει πολύ σύντομα, αν στα ντραφτ του ΝΒΑ, που γίνονται στις 26 Ιουνίου, ο Ελληνας διεθνής δεν επιλεγεί σε υψηλή θέση. Οσο για τις υπόλοιπες ομάδες της Α1, αυτές υπάρχουν για να… συμπληρώνεται ο αριθμός ώστε να μπορεί να διεξαχθεί το πρωτάθλημα. Ισως ακούγεται υπερβολικό και σκληρό. Αλλά, δυστυχώς, αυτή είναι η αλήθεια. Οταν οι δύο σύλλογοι της Θεσσαλονίκης, με τέτοια ιστορία, γήπεδα και κόσμο… σιγοβράζουν στο ζουμί τους, ποιος άλλος θα μπορέσει να ορθώσει το οικονομικό του ανάστημα στο κατεστημένο των «αιωνίων»; Αν υπάρχει, να μου το γράψετε… kouk@kathimerini. gr

Κάνοντας τον απολογισμό της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου, έκανα και τον δικό μου, γι’ αυτές τις δεκαπέντε ημέρες που βρέθηκα στο Σάλτσμπουργκ για το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Τι θέματα κάλυψα, τι θα μπορούσα να καλύψω ακόμα, ποια άλλα «έχασα», τι εμπειρίες επιπλέον απέκτησα. Μία από αυτές είναι πως είναι… χαμένος χρόνος και κόπος να παρακολουθείς από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον τις συνεντεύξεις Τύπου του Οτο Ρεχάγκελ. Αν το δεις από… καλλιτεχνική σκοπιά, υπάρχει λόγος, γιατί ο Γερμανός προπονητής είναι, πέρα των άλλων, και «σόουμαν».

Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως ποτέ δεν απαντά σ’ αυτό που ερωτάται. Τα παραδείγματα, πολλά. Ενα από τα τελευταία, η απάντηση που έδωσε σε συνάδελφο, όταν ρωτήθηκε αν σκοπεύει να κάνει την αυτοκριτική του για το Euro 2008. «Δεν είναι ντροπή που χάσαμε από αυτές τις ομάδες, ούτε είχαμε πει ότι θα έρθουμε εδώ να νικήσουμε 2-0 το πρώτο ματς, 4-0 το δεύτερο και 6-0 το τρίτο».

Το ίδιο… αποκαλυπτικός ήταν και όταν ρωτήθηκε γιατί πήρε μαζί του τον Γκούμα, αφού δεν είχε σκοπό να τον χρησιμοποιήσει ούτε ένα λεπτό, όπως ακριβώς είχε κάνει και στην Πορτογαλία. «Γιατί να μην επιλέξετε τον Παπασταθόπουλο, ώστε να πάρει τουλάχιστον κάποιες εμπειρίες από τη συμμετοχή στην αποστολή;», τόλμησα να τον ρωτήσω.

«Αποφασίσαμε να παίξουμε με αυτούς» ήταν η απάντησή του! Λες και του έκανα παρατήρηση, γιατί δεν τον έβαλε να παίξει…

Το ελληνικό ποδόσφαιρο χρωστάει υποχρέωση στον Ρεχάγκελ. Ομως ο Ελληνας φορολογούμενος τον πλήρωσε και τον πληρώνει αδρά για τις υπηρεσίες του. Εχει, λοιπόν, την υποχρέωση να τον σέβεται. Και τον σεβασμό αυτόν πρέπει να τον εκφράζει διαμέσου των εκπροσώπων του Τύπου. Εχει το δικαίωμα να μη μας εκτιμά, όπως, τουλάχιστον, δείχνει. Δεν έχει, όμως, κανένα δικαίωμα να απαντά «άλλα αντ’ άλλων» στις ερωτήσεις που του γίνονται για να ενημερώνεται ο φίλαθλος κόσμος.

Αν θέλει ν’ αποφύγει την ερώτηση ή να μην απαντήσει γιατί δεν έχει απάντηση, θα ήταν πιο αντρίκειο εκ μέρους του να λέει ένα «Δεν απαντώ» και όχι να τον ρωτάς για το Σάλτσμπουργκ και να σου απαντά για το… Πόρτο!

Ειλικρινά, από τις έξι υποχρεωτικές, από την UEFA, συνεντεύξεις Τύπου –αυτές ήταν όλες κι όλες, αφού δεν έδωσε κάποια με δική του πρωτοβουλία κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας– το μόνο που έμεινε στη μνήμη μου ήταν το… «προσευχηθείτε για την Εθνική».

Δυστυχώς, όμως, ο αρμόδιος να εισακούσει τις προσευχές μας είχε… κουφαθεί από όσα είχε ακούσει προηγουμένως από τον Οτο Ρεχάγκελ.

kouk@kathimerini. gr

ΚΑΤΙ από Πορτογαλία πήγε να μας θυμίσει η εθνική ομάδα στο παιχνίδι με την Ισπανία. Ηταν το διάστημα μετά το γκολ του Χαριστέα και μέχρι το 60΄, οπότε, μάλιστα, κάποιοι άρχισαν να λένε, γιατί να μη μετρήσει το γκολ με τη Ρωσία ή γιατί ο Ρεχάγκελ να κατεβάσει την ομάδα με τόσο αμυντικούς προσανατολισμούς στο παιχνίδι με τη Σουηδία. Είχαν φτάσει κιόλας την Εθνική στον τελικό…

ΑΥΤΗ η περίοδος ήταν ό, τι καλύτερο παρουσίασε η πρωταθλήτρια Ευρώπης (όσο είναι ακόμα ας το λέμε) στο Euro 2008. Δυστυχώς, ήρθε το γκολ του Ντε λα Ρεδ στο 61΄ και μαζί ο «εφιάλτης» που ζήσαμε στα δύο πρώτα παιχνίδια. Αρκεί, όμως, ένα σχετικά καλό εικοσάλεπτο για να μετριάσει τις πολύ κακές εντυπώσεις που άφησε η ομάδα του Οτο Ρεχάγκελ; Δεν νομίζω να βρεθεί έστω ένας να απαντήσει «ναι».

ΑΠΛΑ, το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι απέδειξε πως κάποιες επιλογές του Ρεχάγκελ στα δύο πρώτα ήταν λανθασμένες. Διότι και ο Βύντρα και ο Σπυρόπουλος έδειξαν πως έχουν θέση στην ενδεκάδα. Αντιθέτως προς τον Δέλλα, ο οποίος δεν θύμισε σε τίποτα τον «Κολοσσό» του 2004.

ΑΠΟ τους αρνητικούς πρωταγωνιστές της Εθνικής μας σ’ αυτό το τουρνουά και ο Κώστας Κατσουράνης. Εμφανώς κουρασμένος, έκανε τόσα λάθη, που δεν τα έχει κάνει σε όλη την επιτυχημένη του καριέρα.

Ο ΜΠΑΣΙΝΑΣ κυμάνθηκε σε πολύ… ρηχά νερά, χωρίς να πάρει πρωτοβουλίες, ενώ οι Αμανατίδης και Γκέκας δεν έδειξαν κάτι από το ταλέντο τους, βάσει των εμφανίσεών τους στην Μπουντεσλίγκα. Ισως τον πρώτο να τον επηρέασε η μη χρησιμοποίησή του στην αρχική ενδεκάδα του εναρκτήριου αγώνα. Οσο για τον Σαλπιγγίδη, δεν έκανε τίποτα που να πείσει τον Ρεχάγκελ πως κακώς δεν τον χρησιμοποίησε περισσότερο. Οπως και ο Λυμπερόπουλος, ο οποίος κινήθηκε σε καλύτερα κάπως επίπεδα από τον κυνηγό του Παναθηναϊκού.

ΟΙ ΚΥΡΓΙΑΚΟΣ και Αντζας δεν θα θυμούνται αυτό το Ευρωπαϊκό για την εξαιρετική τους απόδοσή. Μπορεί να μην υπέπεσαν στο μεγάλο λάθος, δεν μπόρεσαν όμως και αυτοί να ξεφύγουν από τη μετριότητα των υπόλοιπων αμυντικών, που αγωνίστηκαν με τη Σουηδία. Συμπεριλαμβανομένου και του Αντώνη Νικοπολίδη, που γνώρισε την αποθέωση από τους Ελληνες φιλάθλους, όταν τους αποχαιρέτησε στη λήξη του τελευταίου αγώνα.

ΟΙ ΔΥΟ… εναπομείναντες, Αγγελος Χαριστέας και Γιώργος Καραγκούνης, είναι οι μόνοι οι οποίοι μπορεί να λένε «πήγε στράφι η απόδοσή μας». Ο πρώτος, εκτός του ότι πέτυχε το μοναδικό τέρμα –δεν είναι τυχαίο πως η σέντρα ήταν από τον δεύτερο– και στα τρία παιχνίδια ήταν ο μοναδικός κυνηγός που έκανε αισθητή την παρουσία του στην αντίπαλη άμυνα.

ΟΣΟ για τον Καραγκούνη, αν και τραυματίας, αγωνιζόμενος με ένεση στο γόνατο, ήταν αυτός που ξεχείλιζε από πάθος και προσπαθούσε να σηκώσει στις πλάτες του την Εθνική. Μπορεί σε κάποιες στιγμές να ήταν υπερβολικές οι αντιδράσεις του σε αποφάσεις των διαιτητών, όμως αυτός είναι ο Καραγκούνης.

kouk@kathimerini. gr